Μαρτυρία τοῦ Πλουτάρχου ἀποδεικνύει τὴν ἀρχαιότητα τῶν Ἑλληνικῶν Πυραμίδων ᾿᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εἰς τὰ ὅσα διετυπώθησαν στὸ ὑπ᾽ ἀριθμ. 156 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (σελὶς 9233) ἀπὸ τὸν φι- λόλογον κ. Διαμαντῆ Κούτουλα ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ προσκοµίσω καὶ ἕνα ἄλλο ἀρχαῖον ἀπό- σπασµα κειµένου ἀπὸ τὸν Πλούταρχον, ποὺ ἐνισχύει τὴν ἄποψιν περὶ τῆς ἀρχαιότητος τῶν Ἑλληνικῶν Πυραμίδων. Τὸ ἀπόσπασμα τοῦτο ἀπὸ µετάφρασιν τοῦ ᾿Αλ. Ρ. Ραγκαθῆ εἰς τὸν Βίον τοῦ δασιλέως τῆς ᾿ Ηπείρου Πύρρου, παράγρ. 32, ἔχει ὡς ἑξῆς: «Εἰς τὴν ἀγορὰν (τοῦ " Άργους) μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναθημάτων ἰδὼν (ὁ Πύρρος) λύκον χαλ- κοῦν καὶ ταῦρον ὡς μαχομένους πρὸς ἀλλήλους ἐξεπλάγη, ἀναπολήσας ἆ ἀρ χαῖον χρησμὸν ὅστις τῷ εἶχε δοθῆ, ὁ ὅτι θέλει ἀποθάνει, ὅταν ἰδῇ λύκον πρὸς ταῦρον μαχόμενον. Λέγουσι δὲ οἱ ᾿Αργεῖοι, ὅτι ταῦτα ἀνέθηκαν εἰς ὑπόμνημα ἀρχαίου παρ᾽ αὐτοῖς συµόάντος. “Οτι δηλαδή, ὅτε κατὰ πρῶτον ὁ Δαναὸς ἀπέδη εἰς τὴν χώραν αὐτῶν κατὰ τὰ Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος, ἐν ᾧ ἐπορεύετο πρὸς τὸ "Αργος, εἶδε λύκον μαχόμενον κατὰ ταύρου. Ὑποθέσας λοιπὸν ὁ Δαναός, ὅτι ὁ λύκος ἦτον δι’ αὐτόν, διότι ξένος ὧν ἐπετίθετο κατὰ τῶν ἐγχωρίων ὡς καὶ αὐτός, ἐπέόλεπε τὴν μάχην καὶ ὅταν ὁ λύκος ἐνίκησε, προσευχηθεὶς εἰς τὸν /1ύκειον᾿ Απόλλωνα, προσέδαλε τὸ Αργος καὶ ἐνίκησε, διότι ὁ Γελάνωρ, ὅστις τότε ἐδασίλευε τῶν ᾿Αργείων, ἐδιώχθη διὰ στάσε- ως. Τὸ ἀνάθημα λοιπὸν τοῦτον εἶχε τὸν λόγον». Αὐτὸ ποὺ ἔχει ση μασίαν δι᾽ ἡμᾶς εἰς τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα τοῦ Πλουτάρχου εἶναι ἡ φρά- σις: «ὅτε κατὰ πρῶτον ὁ Δαναὸς ἀπέδη εἰς τὴν χώραν αὐτῶν κατὰ τὰ Πυράμια τῆς Θυρεάτι- δος, ἐν ᾧ ἐπορεύετο πρὸς τὸ ”Αργος», διότι κατὰ τὰ ἄλλα τὰ περὶ Δαναοῦ τὰ ἀναφέρει σαφέ- στερον ὁ Παυσανίας στὰ «Κορινθιακά» του, παράγρ. 19. Πάλιν ὁ ᾽Αλ. Ρ. Ραγκαδῆς σημειώνει εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὰ ἑξῆς: «Ο Δαναὸς ἦλθεν ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἐκυρίευσεν, ᾧκισε καὶ ἐξεπολίτισε τὸ Αργος. Ἣ Θυρεᾶτις εἶναι χώρα τῆς) ΑΥΟ- λίδος πρὸς τὴν Λακωνικήν, κατὰ τὴν παραλίαν. Τὰ δὲ Πυράμια φαίνεται ἐκ τοῦ ὀνόματος ὅτι ἦσαν θέσις ἔχουσα ἀρχαιότατα πυραμίδα τινά, ἴσως μνημεῖον τῆς αἰγυπτιακῆς ἐκείνης ἀπο- θάσεως. Τοιαύτη μικρὰ πυραμὶς σώζεται µέχρι τοῦδε καὶ ἀλλαχοῦ τῆς Αργολίδος, κατὰ τὴν Λίσσαν, Λιγουριό». (Σημ.: Ἴσως κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Αλ. Ρ. Ραγκαθῆ, τῷ 1864, ποὺ ἔγρα- ψε τὰ ἀνωτέρω, ἡ πυραμίδα τοῦ Λυγουριοῦ νὰ εὑρίσκετο σὲ πολὺ καλύτερη κατάστασιν ἀπ᾿ ὅτι σήμερον, ποὺ μόνον ὀλίγα ἐρείπιά της ὑπάρχουν). Ὥστε κατὰ τὸν ᾽Αλ. Ρ. Ραγκαδῆ τὰ «Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος χώρας» ἦσαν θέσις, ὅπου ὑπῆρχεν ἀρχαιότατη πυραμὶς (ἴσως καὶ πυραμίδες, λόγῳ τοῦ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ τῆς λέξε- ὡς Πυράμια) καὶ πιθανολογεῖται, ὅτι ἦταν μνημεῖον τῆς ἀποθάσεως τοῦ Δαναοῦ στὸ ᾿Αργος παρὰ τὴν Θυρεάτιδα χώραν. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Περσεύς, ὁ ἐγγονὸς τοῦ ᾿Ακρισίου, ποὺ καὶ αὐτὸς εἶναι ἀπόγονος τοῦ Δαναοῦ, εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῶν Μυκηνῶν καὶ «κατὰ τὴν σύγ χθονον ἀρχαιο- λογικὴν ἐπιστήμην ἡ πρώτη οἴκησις τῶν Μυκηνῶν μὲ δάσιν τὰς ἀνασκαφὰς ἀνάγεται εἰς τὴν ϑὴην χιλιετίαν π.Χ.» (θλέπε «Δαυλόν», σελίδα 9233, τεῦχος 156), τότε συμπεραίνεται, ὅτι ἡ εἰς θέσιν Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος χώρας πυραμὶς ἢ πυραμίδες ἦ ἦσαν ἀκόμη ἀρχαιότερες τῆς ἐποχῆς τοῦ Περσέως καὶ ᾿Ακρισίου καὶ ἀνάγονται εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς θασιλείας τοῦ Δαναοῦ εἰς τὸ Αργος. Δηλ. πολὺ ἀρχαιότερες οἱ πυραμίδες τῆς Θυρεάτιδος χώρας ἀπὸ ἐκείνη τοῦ Λυ- γουριοῦ, ποὺ ἀναφέρει ὁ Παυσανίας. Ἐὰν δὲ ὁ Δαναὸς ἦλθεν ἐξ Αἰγύπτου, οὗτος εἶναι ἕλλην μετανάστης ἢ ἐξ Ἑλλήνων μετανα- στῶν, ἐπανακάμπτων εἰς τὸ" Αργος, διότι οὗτος (ὁ Δαναὸς) διεκδικοῦσε τὴν ἀρχὴν τοῦ Αργους ἀπὸ τὸν τότε δασιλέα αὐτοῦ Γελάνωρα, ὡς πληροφορούμεθα ἀπὸ τὸν Παυσανίαν: «Παραγε- νόµενος (δ Δαναὸς) ἐς τὸ "Αργος ἠμφισδήτει πρὸς Γι ελάνωρα. τὸν Σθενέλα περὶ τῆς ἀρχῆς» (Παυσ., «Κορινθιακά», 19, ἔκδοσις Παπύρου). Ἔξ ἄλλου πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ διεχδικοῦσε ὁ Δαναὸς τὴν ἐξουσίαν τοῦ ΓΑργους, ἂν δὲν εἶχεν ἔστω καὶ τὴν παραμικρὰν σχέσιν μὲ τὸ” Αργος; Δημήτριος Κων. Μαργέτης