ΕΘΝΙΚΑ Κατάρρευση τῶν γεφυρῶν ̓ ̓Απὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκε τὸ σημερινὸ 'Ελλαδικὸ κράτος ἐλέῳ τῶν ξένων συμφερόντων, ποὺ ἔψαχναν νέες λύσεις, γιὰ νὰ θγοῦν ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδά τους, παράλληλα δημιουργήθηκε καὶ μιὰ ντόπια ἄρχουσα τάξη σὲ κρατικὸ πλέον ἐπίπεδο πολιτικῆς, ἐχπαιδευτικῆς, οἰκονομικῆς καὶ θρησκευτικῆς ὑφῆς. ̓Απὸ τὴν ἄλλη τὸ μέγιστο πλῆθος τῶν κατοίκων τοῦ νεοσύστατου κρατιδίου ἔψαχνε τρόπους, γιὰ νὰ ἐπιδθιώσῃ, ἀποκχλεισμένο ἀπὸ τὰ ντόπια κέντρα ἀποφάσεων καὶ ἀγνοῶντας σχεδὸν καθ ̓ ὁλοκληρίαν τὰ ξένα κέντρα ἐπιδολῆς καὶ καταδυνάστευσης τοῦ μόχθου καὶ τῶν δραστηριοτήτων του, πνευματικῶν καὶ ὑλικῶν. Παράλληλα, γνωοίζοντας ὅτι ἀποκατάσταση ἀπὸ κάθε ἄποψη σημαίνει εἰσδοχὴ μέσα στὸν κρατικὸ μη χανισμὸ στὶς διάφορες ἐχφάνσεις καὶ λειτουργίες του, ἕνα ἐπίσης μεγάλο μέρος αὐτοῦ τοῦ δυναμικοῦ ἐπιζητοῦσε ἀγωνιωδῶς νὰ στελεχώσῃ αὐτὲς τὶς δομὲς ἐξουσίας, ποὺ εἶχαν ταυτισθῆ ἀπόλυτα μὲ τὴν ἔννοια κράτος. Οἱ ὑπόλοιποι τοῦ συνόλου, τὰ πιὸ ἐλεύθερα καὶ δημιουργικὰ μυαλά, ἐμπιστευόμενοι τὶς προσωπικές τους δυνάμεις, ἀγωνίζονταν ἀπὸ μόνοι τους, δεχόμενοι ταυτόχρονα τὴν στενὴ ἐπικυριαρχία τοῦ κράτους, νὰ ὀρθοποδήσουν καὶ νὰ δημιουργήσουν. Απὸ αὐτοὺς τοὺς τελευταίους ἕ ἕνα ἄλλο μεγάλο μέρος σὺν τῷ χοόνῳ ἀποσπάσθηκε, μέσα ἀπὸ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπιζε ἀπὸ τοὺς χρατικίστικους μηχανισμούς, ποὺ ἀπομυζοῦσαν τὶς δυνάμεις του, καὶ διάλεξε τὴν ὁδὸ τῆς μετανάστευσῆς, γιὰ νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ κλοιὸ τοῦ κρατιδίου, ἀναζητῶντας καλύτερη τύχη στὴν ξενητειά. Αὐτοὶ εἶναι καὶ οἱ πρῶτοι πολιτικοὶ ἐξόριστοι, στὴν στενὴ σημασία τοῦ ὅρου, ποὺ τὸ ἑλλαδικὸ κράτος δημιούργησε. Ετσι ἔχουμε νὰ κάνουμε, ταυτόχρονα μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ κρατιδίου, μὲ ἕνα χάσμα μεταξὺ ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων. “Ενα χάσμα, ποὺ ἀπὸ τότε ἕως καὶ σήμερα συνέχισε νὰ διευρύνεται, ἀφοῦ καὶ ἡ ὁμογένεια τοῦ ἐξωτερικοῦ ἄρχισε νὰ ἀναπτύσσεται μὲ γοργοὺς ρυθμοὺς σὲ σχέση μὲ τὴν ντόπια μιζέρια τῶν σφογγοκωλάοιων τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ ὅλο καὶ περισσότεροι σὲ σύγκριση μὲ τὸ παρελθὸν ἄρχισαν νὰ δραστηριοποιοῦνται στὸν ἰδιωτικό τομέα. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ πέρασαν, ἀπὸ τότε ποὺ πρωτοδημιουργήθηκε τὸ χάσμα τῆς κρατικῆς ἐξουσίας καὶ τῶν ἰδιωτῶν καὶ ἐλεύθερων διανοουμένων, ὅλο καὶ περισσότεροι ἄρχισαν νὰ συνειδητοποιοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ ὄλέπουν τὴν πραγματικότητα: Τὰ ντόπια καὶ ξένα συμφέροντα, ποὺ λυμαίνονταν τὸ πνεῦμα καὶ τὸν σωματικὸ μό χθο τῶν ̓Ελλήνων. Λίψοι ὅμως εἶχαν τὸ θάῤῥος καὶ τὴν ψυχικὴ καὶ οἰκονομικὴ δύναμη, γιὰ νὰ ἀντιδράσουν. Τὸ χάσμα ὅμως ἐκ τῶν πραγμάτων ὅλο καὶ μεγάλωνε, ἀφοῦ ὅλοι γνώριζαν τὴν ὕπαρξή του καὶ οἱ κρατικοὶ μη ανισμοὶ φρόντιζαν νὰ τὸ συντηροῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ διευρύνουν, νομίζοντας ὅτι ἔτσι, ἀπόμακροι μέσα ἀπὸ τὸν φόδο καὶ τὴν πλήρη σύγχυση ἰδεῶν ποὺ διέσπειραν, θὰ θεμελίωναν ἀκόμα πιὸ γερὰ τὴν ἐξουσία τους. Καὶ προσπαθοῦσαν μὲ αὐτούς τους τοὺς μηχανισμοὺς ἐξουσίας νὰ δείχνουν ἐπιφανειακά, ὅτι γεφυρώνουν τὸ χάσμα. Ετσι τὰ διάφορα ὄργανά τους ἔδειχναν τὸ «ἀνθρώπινο» πρόσωπο τῆς ἐξουσίας, ὅπως ἤθελαν αὐτὰ τὰ κέντρα νὰ ἀφήσουν νὰ φανῇ. Πολιτικοὶ ἔδειχναν φιλολαϊκοὶ ἡγέτες μοιράζοντας ἀκίνδυνα ὑποσχέσεις καὶ μεγαλοστομίες. Τὸ κρατικοδίαιτο τμῆμα τῆς διανόησης προσπαθοῦσε νὰ «ἐπιμορφώσῃ» τὸν λαὸ καὶ νὰ στηρίξῃ τὴν αὐθεντία τῆς ταυτόχρονα μέσα ἀπὸ τὸ ψέμα, τὴν ὑποκρισία καὶ τὸ παράλογο, ποὺ στὰ μάτια τῶν ἀδαῶν ήταν δάλσαμο γιὰ τὴν ὑποδαθμισμένη προσωπικότητά τους, καὶ στὰ μάτια τῶν εἰδημόνων, ἀλλὰ καὶ ταυτόχρονα αὐριανῶν