Κ.ΟΚΑΝΕ», Ηρακλῆς, ὁ Συνταξιδιώτής µου Ἔχω παρατηρήσει καὶ ἄλλες φορές, ὅτι χρειάζεται ἰδιαίτερη ἐπιφυλακτικότητα, ὅταν µε- λετοῦμε ἔργα «φιλελλήνων», ποὺ ἀναφέρονται στὴν μυθολογία ἢ στὴν ἱστορία µας. Τοῦτο, ἐπειδὴ κατὰ κανόνα στὰ ἔργα τους, εἴτε ἀπὸ ἄγνοια καὶ ὑποταγὴ στὴν συμδατικὴ (ψευ- το)ϊστορία εἴτε ἀπὸ σχοπιμότητα, μέσα ἀπὸ ἑλληνολατρικὸ μανδύα περνοῦν θέσεις ἐξό- χως ἀνθελληνικές. Καὶ ὁ τρόπος αὐτὸς ἀσφαλῶς εἶναι πολὺ πιὸ ἐπιζήμιος ἀπὸ ἐκεῖνον τῆς φανερῆς ὑποστη οἰξεως ἀνθελληνικῶν θέσεων. ᾿Αφορμὴ σ᾽ αὐτὲς τὶς σκέψεις μοῦ δίνει τὸ ἔργο τοῦ κ. Κ. Οτανεβ «Ἡρακλῆς ὁ Συνταξι- διώτης μου» («Πετει]ες, πιγ ῥΠἰρπιαίε»), ποὺ σχετικῶς πρόσφατα ἐξέδωσε στὰ ἑλληνικὰ ὁ ὁ ἔκδοτικὸς οἶκος «ΑΠεῃ». Στὸν πρόλογό του ὁ μεταφραστὴς κ. Μ. Βερέττας γράφει: «ὁ Ρ. Γ᾽ κραίη 6ς σὰν γνώστης, λάτρης καὶ μύστης τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος: εἶναι ἕνας γνησιότα- τος Ἓλληνας, πολὺ περισσότερο ἴσως ἀπὸ τοὺς γεννηµένους σ᾽ αὐτὸ τὸν ἔνδοξο ὅσο καὶ κακοπαθιασµένο τόπο, καὶ τοῦτο τὸ διόλίο του μοσχοδολᾶ Ελλάδα». Δυστυχῶς ὅμως αὐτὸς ὁ ἔνδοξος τόπος «κακοπαθαίνει» γιὰ µία ἀκόμη φορὰ ἀπὸ τὸν «μύστη τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος», τοῦ ὁποίου τὸ διόλίο «μοσχοδολᾶ» ὕπουλο, καὶ ἄρα πιὸ ἐπικίνδυνο, ἀνθελληνισμό.᾿ Ας γίνω: πιὸ συγκεχριμένος: ὋὉ κ. Κ. στᾶνες παρουσιάζει μὲ ἀρνητικὸ τρόπο τοὺς Ἕλληνες, τοὺς ὁποίους ὁ Κόλχος ναύαρχος «ἔμαθε νὰ μὴν ἐμπι- στεύεται καὶ προπάντων νὰ μὴν πιστεύῃ τὰ λόγια τῶν κηρύκων» (σ. 561). Οἱ ᾿Αργοναῦτες τοῦ κ. Κ. Οτανες ψεύδονται, ἐξαπατοῦν, κλέδουν, εἰναι ἔμπλεοι δεισιδαιμονιῶν, φθονοῦνται, μισοῦνται καὶ ἀλληλοεξοντώνονται. ᾿Αρνητικότερη μορφὴ εἶναι ὁ Ἡναλλῆς - θλάξ, ἄγριος, Φονικός, ἀνήθικος, ἀδίσταχτος, χτηνώδης καὶ... ὁμοφυλόφιλος, ἕνα εἶδος γίγαντος Πα- πούα μὲ τερατώδη δύναμι καὶ σχεδὸν χαννιδαλικὴ συμπεριφορά. Προφανῶς ὁ συγγρα- φεὺς οὐδέποτε ἄκουσε γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἡρακλῆς ἐπέλεξε τὸν δρόμο τῆς ᾿Αρετῆς καὶ Κάδμος, Φοίνικες καὶ ᾿Αλφάθητο Α. ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΚΑΔΜΟΥ α. Τὸ ὄνομα «Κάδμος» ᾿Απὸ τὴν «ἱστορία τοῦ Ελληνικοῦ "Εθνους» (Εκδοτικὴ ᾽Α θηνῶν, τόμος Α΄, σελ. 361) πληροφορούμαστε τὰ ἑξῆς: «Τὸ ὄνομα τοῦ Κάδμου δινόταν: σ᾽ ἕνα θουνὸ καὶ σὲ ἕνα πο- τάμι στὰ σύνορα τῆς Καρίας μὲ τὴ Λυδία καὶ τὴ Φρυγία' σὲ ἕνα δράχο στὰ παράλια τῆς Νότιας Ἰλλυρίας" καὶ σὲ ἕνα παραπόταμο τοῦ Θυάμιδος. (Καλαμᾶ) στὴν Ἤπειρο. ᾿Απὸ τὴν ἄλλη μεριὰ γνωρίξουμε, ὃ ὅτι οἱ Κρητικοὶ τῶν ἱστορικῶν χθόνων χθησιμοποιοῦσαν τὴ λέξη “κάδμος᾽ μὲ τρεῖς σημασίες: “δόρυ, λόφος, ἀσπίς" » Ἢ ἄποψη, ἡ ὁποία ὑποστηρί- ζει τὴ σημιτικὴ καταγωγὴ τοῦ Κάδμου, στηρίζεται γιὰ τὴν ἐτυμολογία τοῦ ὄνόματος, «σὲ μα θίξα Καάπι-, ποὺ σηµαίνει: “ἐμπρός, πρίν, ἀνατολή» “Ὡστόσο ἡ οίξα «κἀδμ.»ἀ ἀπαντᾶται στὴν “Ελληνικὴ στὸ ρῆμα καίνυμι - Ξ ἐξέ χω, ὑπερ τερῶ, διακρίνομαι, ποὺ στὸν παρακείμενο εἶναι κέκαδμαι ἢ κέκασμαι. “Η σημασία τοῦ ρήματος δικαιολογεῖ τὴ χοησιμοποίη ση τῆς λέξης ἆ ἀπὸ τοὺς Κρή τικοὺς, μὲ σημασίες, ποὺ κοινὸ χα- ϱακτηριστικὸ ἔχουν τὴ διάκριση, τὴν ἐξέχουσα θέση, τὸ ὕψος. Κάτι, τὸ ὁποῖο δὲν δικαι- ολογεῖται μὲ τὴ σημιτικὴ ἄποψη περὶ ἐτυμολογίας τοῦ ὀνόματος. ᾿Εξάλλου στὴν « “Ἱστορία Γι Ἐνέσεως τῆς Ελληνικῆς Γ λώσσας» τοῦ Η.Λ. Τσατσόμοιρου, (Α ) ὁ δεικνύων (Δ) τὴν Διὸς σοφία (μῆτιν: Μ) διὰ τῶν Μουσῶν σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη (0),