4 4 4 / Ἑλληνισμὸς καὶ «Ελληνικὸ» Κράτος Στὴ συνείδηση τῶν ἐπαναστατῶν τοῦ Εἰκοσιένα ὁ στόχος τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ̓Ελληνισμοῦ συνέπιπτε μὲ τὸν στόχο τῆς δημιουργίας ἐλεύθερου ̓Ελληνικοῦ Κράτους, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἐπιδίωξη καὶ ὁραματισμὸς τῶν λογίων καὶ τῶν ἁπλῶν ἀκόμη ἀγωνιστῶν ήταν ἐκτὸς τοῦ κράτους καὶ ἡ ἀναδίωση τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνευματικοῦ μεγαλείου. Ὃ πρῶτος στόχος ἐπετεύχθη (καὶ μὲ τὴν παρέμδαση τῶν ξένων: Ναυμαχία Ναυαρίνου, ἐκστρατεία Μαιζῶνος κ.λπ.) καὶ ἀργότερα διευρύνθηκε μὲ τὴν γεὠγραφικὴ κατὰ στάδια μεγέθυνση τοῦ κράτους. ̓Απὸ τὸ 1828 ἕως σήμερα πράγματι ἕνα κράτος, ποὺ φέρει τὸ ὄνομα «Ελλάς», ὑπάρχει, ζῇ καὶ λειτουργεῖ. Ὃ δεύτερος στόχος, ἡ ἀνάσταση τοῦ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Ελληνικῆς Σκέψεως, παραμένει ἕως σήμερα ἀνεπίτευκτος, μακρυνός, ἀπλησίαστος. “Ο ́ Ελληνισμὸς τοῦ ἐλευθέρου ̓Ελληνικοῦ Κράτους δὲν κατώρθωσε νὰ δώσῃ τίποτε, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ στοιχεῖο τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ, ὅταν ὁ ἀρχαῖος ̓ Ελληνισμὸς ἔχει δώσει, αὐτὸς καὶ μόνον αὐτός, ὅ,τι ἀποτελεῖ σήμερα τὴν καλλιέργεια καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἀνθρωπότητας. Ἢ πλήρης ἃἀποτυχία τοῦ κρατικοποιημένου Νέου Ελλη νισμοῦ νὰ ξαναδρῇ τὸν μεγάλο παλαιὸ ἑαυτό του μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον εἶναι δεδαίως ἀποτέλεσμα αἰτίων καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν εἶναι τυχαία: Οἱ κάτοικοι τοῦ νέου ̓Ελληνικοῦ κράτους ζοῦν κάτω ἀπὸ συνθῆκες καὶ προὐποθέσεις ἀπαγορευτικὲς τῆς πνευματικῆς τους ἀνόδου, γονιμότητας καὶ δημιουργικότητας. Ποιός φέρει τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτή; Μία ἰσχυρότατη ἔνδειξη μπορεῖ νὰ μᾶς δώσῃ τὸν μίτο, γιὰ νὰ ἰχνηλατήσωμε μιὰ ἀξιόπιστη ἀπάντηση στὸ μεγάλο αὐτὸ ἐθνικῆς σημασίας ἐρώτημα. ̓Εννοοῦμε τὸ γεγονὸς ὅτι πλεῖστοι ζῶντες ἐ ἐκτὸς “Ελληνικοῦ κράτους “Ελλη: νες δημιουργοῦν καὶ ἀκόμη πρωτοποροῦν στοὺς τομεῖς τῆς ἔρευνας, τῆς ἐπιστήμης, τῆς παιδείας, τῆς τεχνολογίας, τῆς τέχνης, τῆς πολιτικῆς, τῆς οἶκονομίας κ.λπ. στὶς ξένες χῶρες ὅπου ἐργάζονται" καὶ μαζὶ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνυπολογίξομε καὶ τὴν μόνη παγκόσμια «πρωτιὰ» τοῦ Νέου Ελληνισμοῦ, τὴν ἐμπορικὴ ναυτιλία, ἡ ὁποία ὡς ἐκ τῆς φύσεώς της δρᾶ, λειτουργεῖ καὶ ἀναπτύσσεται ἐκτὸς τῶν ὁρίων καὶ τῆς δικαιοδοσίας τοῦ ̓Ελληνικοῦ κράτους. Ἢ πλήρης διαφοροποίηση ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δημιουργικῆς διακρίσεως μεταξὺ τῶν ἐντὸς τοῦ κράτους ἐγκλωδισμένων "Ελλήνων (ὅπου, ὡς γνωστόν, δὲν ὑπάρχει παιδεία, δὲν ὑπάρχει ἔρευνα, δὲν ὑπάρχει τεχνολογία, δὲν ὑπάρχει ἐπιστήμη, δὲν ὑπάρχει πολιτική, δέν... -- κι ἂς μὴν αὐταπατώμεθα περὶ τοῦ ἀντιθέτου!) καὶ τῶν ἐκτὸς δικαιοδοσίας τοῦ κράτους ̓ Ελλήνων δημιουργῶν καὶ πρωτοπόρων εἶναι τόσο ἔντονη καὶ εὔγλωττη, ὥστε τὸ συμπέρασμα γιὰ τὰ αἴτια τῆς πολιτισμικῆς στειρότητας τοῦ «κρατικοῦ ̓Ελληνισμοῦ» νὰ συνάγεται ἀδίαστα: Τὸ κράτος αὐτὸ καταστέλλει, ἐξουδετερώνει ἢ ἀποδιώχνει κάθε ζωτικὴ καὶ δημιουργικὴ δύναμη τῶν Ελλήνων, ποὺ τείνει νὰ ἀποδώσῃ καρποὺς ἢ θὰ μποροῦσε νὰ ἐκδηλωθῇ μέσα στὰ ὅρια τῆς δικαιοδοσίας του. Τὸ πῶς καὶ γιατί ἐχτελεῖ αὐτὴν τὴν τρισάθλια ἀποστολὴ εἶναι θέμα, ποὺ γιὰ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «4αυλοῦ» ἔχει ἀναλυθῆ πολλὲς φορὲς στὶς στῆλες του. Καὶ θὰ συνεχισθῇ ἡ διερεύνησή του, διότι εἶναι αὐταπόδειχτο, ὅτι στὸ θέμα αὐτὸ περικλείεται τὸ ὑπ ̓ ἀριθ. 1 ἐθνικό μας πρόδλημα. Δ.Ι.Λ.