4 4 4 / Ἑλληνισμὸς καὶ «Ελληνικὸ» Κράτος Στὴ συνείδηση τῶν ἐπαναστατῶν τοῦ Εἰκοσιένα ὁ στόχος τῆς ἀπελευθερώ- σεως τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ συνέπιπτε μὲ τὸν στόχο τῆς δημιουργίας ἐλεύθερου ᾿Ελληνικοῦ Κράτους, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἐπιδίωξη καὶ ὁραματισμὸς τῶν λο- γίων καὶ τῶν ἁπλῶν ἀκόμη ἀγωνιστῶν ήταν ἐκτὸς τοῦ κράτους καὶ ἡ ἀνα- δίωση τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνευματικοῦ μεγαλείου. Ὃ πρῶτος στόχος ἐπετεύχθη (καὶ μὲ τὴν παρέμδαση τῶν ξένων: Ναυμαχία Ναυαρίνου, ἐκστρατεία Μαιζῶνος κ.λπ.) καὶ ἀργότερα διευρύνθηκε μὲ τὴν γε- ὠγραφικὴ κατὰ στάδια μεγέθυνση τοῦ κράτους. ᾿Απὸ τὸ 1828 ἕως σήμερα πράγματι ἕνα κράτος, ποὺ φέρει τὸ ὄνομα «Ελλάς», ὑπάρχει, ζῇ καὶ λει- τουργεῖ. Ὃ δεύτερος στόχος, ἡ ἀνάσταση τοῦ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Ελλη- νικῆς Σκέψεως, παραμένει ἕως σήμερα ἀνεπίτευκτος, µακρυνός, ἀπλησίαστος. “Ο΄ Ελληνισμὸς τοῦ ἐλευθέρου ᾿Ελληνικοῦ Κράτους δὲν κατώρθωσε νὰ δώσῃ τίποτε, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ στοιχεῖο τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ, ὅταν ὁ ἀρχαῖος ᾿ Ελληνισμὸς ἔχει δώσει, αὐτὸς καὶ μόνον αὐτός, ὅ,τι ἀποτελεῖ σήμε- ρα τὴν καλλιέργεια καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἀνθρωπότητας. Ἢ πλήρης ἃ ἀποτυχία τοῦ κρατικοποιημένου Νέου Ελλη νισμοῦ νὰ ξαναδρῇ τὸν μεγάλο παλαιὸ ἑαυτό του μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον εἶναι δεδαίως ἀπο- τέλεσμα αἰτίων καὶ σὲ καμμία περίπτωση δὲν εἶναι τυχαία: Οἱ κάτοικοι τοῦ νέου ᾿Ελληνικοῦ κράτους ζοῦν κάτω ἀπὸ συνθῆκες καὶ προὐποθέσεις ἀπα- γορευτικὲς τῆς πνευματικῆς τους ἀνόδου, γονιμότητας καὶ δημιουργικότητας. Ποιός φέρει τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτή; Μία ἰσχυρότατη ἔνδειξη μπορεῖ νὰ μᾶς δώσῃ τὸν μίτο, γιὰ νὰ ἰχνηλατήσω- με μιὰ ἀξιόπιστη ἀπάντηση στὸ μεγάλο αὐτὸ ἐθνικῆς σημασίας ἐρώτημα. ᾿Εννοοῦμε τὸ γεγονὸς ὅτι πλεῖστοι ζῶντες ἐ ἐκτὸς “Ελληνικοῦ κράτους “Ελλη: νες δημιουργοῦν καὶ ἀκόμη πρωτοποροῦν στοὺς τομεῖς τῆς ἔρευνας, τῆς ἐπι- στήµης, τῆς παιδείας, τῆς τεχνολογίας, τῆς τέχνης, τῆς πολιτικῆς, τῆς οἶκο- νομίας κ.λπ. στὶς ξένες χῶρες ὅπου ἐργάζονται" καὶ μαζὶ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνυπολογίξομε καὶ τὴν μόνη παγκόσμια «πρωτιὰ» τοῦ Νέου Ελληνισμοῦ, τὴν ἐμπορικὴ ναυτιλία, ἡ ὁποία ὡς ἐκ τῆς φύσεώς της δρᾶ, λειτουργεῖ καὶ ἀνα- πτύσσεται ἐκτὸς τῶν ὁρίων καὶ τῆς δικαιοδοσίας τοῦ ᾿Ελληνικοῦ κράτους. Ἢ πλήρης διαφοροποίηση ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς δημιουργικῆς διακρίσεως μεταξὺ τῶν ἐντὸς τοῦ κράτους ἐγκλωδισμένων "Ελλήνων (ὅπου, ὡς γνωστόν, δὲν ὑπάρχει παιδεία, δὲν ὑπάρχει ἔρευνα, δὲν ὑπάρχει τεχνολογία, δὲν ὑπάρ- χει ἐπιστήμη, δὲν ὑπάρχει πολιτική, δέν... -- κι ἂς μὴν αὐταπατώμεθα περὶ τοῦ ἀντιθέτου!) καὶ τῶν ἐκτὸς δικαιοδοσίας τοῦ κράτους ᾿ Ελλήνων δημιουργῶν καὶ πρωτοπόρων εἶναι τόσο ἔντονη καὶ εὔγλωττη, ὥστε τὸ συμπέρασμα γιὰ τὰ αἴτια τῆς πολιτισμικῆς στειρότητας τοῦ «κρατικοῦ ᾿Ελληνισμοῦ» νὰ συνάγε- ται ἀδίαστα: Τὸ κράτος αὐτὸ καταστέλλει, ἐξουδετερώνει ἢ ἀποδιώχνει κάθε ζωτικὴ καὶ δημιουργικὴ δύναμη τῶν Ελλήνων, ποὺ τείνει νὰ ἀποδώσῃ καρ- ποὺς ἢ θὰ μποροῦσε νὰ ἐκδηλωθῇ µέσα στὰ ὅρια τῆς δικαιοδοσίας του. Τὸ πῶς καὶ γιατί ἐχτελεῖ αὐτὴν τὴν τρισάθλια ἀποστολὴ εἶναι θέµα, ποὺ γιὰ τοὺς ἀνα- γνῶστες τοῦ «4αυλοῦ» ἔχει ἀναλυθῆ πολλὲς φορὲς στὶς στῆλες του. Καὶ θὰ συ- νεχισθῇ ἡ διερεύνησή του, διότι εἶναι αὐταπόδειχτο, ὅτι στὸ θέµα αὐτὸ περι- κλείεται τὸ ὑπ᾽ ἀριθ. 1 ἐθνικό µας πρόδλημα. Δ.Ι.Λ.