Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Πολυχρονισμὸς τοῦ Σουλτὰν Μαχμουτ Β ́ Ι]4ΑΡΙΩΝΟΣ ΚΡΗΤΟΣ ΣΟΦΟΥ͂ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ; «Ζήτω ὁ Γαληνότατος καὶ Κοαταιότατος ἡμῶν ̓ Αναξδ, ἡ Κορωνὶς τῶν προχατόχων αὐτοῦ μεγάλων Βασιλέων: ὁ ἀκριδὴς φύλαξ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τῆς Ἐπιεικείας" ὁ εὐσπλαγχνικώτατος καὶ ἡρωικώτατος Σουλτὰν Μαχμοὺτ Β ́. Εἴη τὸ κράτος αὐτοῦ διαιωνίζον καὶ θριαμδεῦον κατὰ πάντων τῶν ἐναντίων. Ἢ ἱερὰ αὐτοῦ Μεγαλειότης ὕστερον ἀπὸ τὴν ἀπαράμιλλον προδλεπτικὴν καὶ δαθυνουστάτην πρόνοιαν, δι’ ἧς μὲ θάμδος τῆς ἁπανταχόθεν πολιτικῆς παρατηρήσεως διοικεῖ θαυμασίως τὴν Θεοφρούρητον Αὐτῆς Βασιλείαν, καταδιώκουσα πᾶν εἶδος κακίας, καὶ φιλοτιμουμένη νὰ διακρατήσῃ τὴν εὐνομίαν καὶ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν ἀληθῆ εὐδαιμονίαν τῶν ὑπηκόων τῆς, ἐπιδραδεύει δασιλικῶς καὶ εἰς τὰ διάφορα ἔθνη, ἅτινα περιθάλπονται ὑπὸ τὰς κραταιὰς Αὐτῆς πτέρυγας, τὴν ἐλευθερίαν τοῦ νὰ συνιστῶσι καὶ νὰ καλλιεργῶσιν, ὅσα κοινὰ καλὰ ἀφορῶσιν εἰς τὴν Ηθικὴν αὐτῶν εὐταξίαν, εἰς τὴν δελτίωσιν ἑκάστου Ἔθνους καὶ εἰς τὴν πρόοδον τῶν ἀνθρωπίνων γνώσεων. Αὕτη πρὸς τοῖς ἄλλοις δασιλικοῖς καλοῖς, οἷς ἠλέησε, καὶ ἐλεεῖ μεγαλοπρεπῶς τὸ ἡμέτερον Γένος, ἐνεπιστεύσατο ἡμῖν καὶ τὰς κλεῖς μιᾶς κοινῆς τοῦ Γένους Τυπογραφίας, ἀναστείλασα πρότερον τὴν ἄλογον ἐλευθερίαν καὶ ὅρον αὐτοκρατοοικῶς ἐπιθεῖσα, ὥστε δυνάμενοι δι ̓ αὐτοῦ νὰ καρπούμεθα τὰ ἐκ τῆς Τυπογραφίας καλά, νὰ ἀποφεύγωμεν πᾶν, ὅ,τι δύναται νὰ συσκιάσῃ τὴν λαμπρότητα τῆς ἀκραιφνοῦς ἡμῶν ὑποταγῆς διὰ τῆς ἐκδόσεως διδλίων ἀντιφρονούντων. » Ζήτω ὁ Παναγιώτατος ἡμῶν Δεσπότης, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύοιος Κύριος Γρηγόριος, ὁ φωταυγὴς τῶν Πνευματικῶν χαρισμάτων διανομεὺς καὶ κατ’ ἀξίαν Ποιμενάρχης. Ζήτωσαν οἱ Ὑψηλότατοι καὶ περικλεέστατοι Αὐθένται, οἵτε νῦν πανευκλεῶς ̓Ηγεμονεύοντες, καὶ οἱ πρότερον πανενδόξως τῆς ἀρχῆς παυσάμενοι, ὧν οἱ μὲν παρόντες αὐτουργοὶ γίνονται τῶν καλῶν: οἱ δὲ καὶ τὰς Θεοφρουρήτους ἡμῶν ἡγεμονίας σοφῶς διεξάγοντες, μεγίστην ἔχουσι πρόνοιαν τῆς πατρίδος καὶ διὰ τῶν συνετῶν καὶ φιλοκάλων τῆς Αὐθεντίας αὐτῶν ὑπουργῶν συμπράττουσιν εἰς τὰ κοινωφελῆ. Ζήτω ὁ ̓Εκλαμπρότατος καὶ Περίδλεπτος ̓Πγεμονικὸς γόνος καὶ Μέγας τῆς Κραταιᾶς Βασιλείας Διερμηνεὺς Κύριος Κύριος ̓Ιωάννης Καλλιμάχης, ὁ δι ̓ ἀμοιδὴν τῆς παγγενοῦς αὐτοῦ ἀρετῆς καὶ πίστεως ἀξιωθεὶς τοῦ ἀξιώματος καὶ ἐπαξίως τοῦ ἀξιώματος ἀναδειχθεὶς κοινωφελέστατος καὶ φιλογενέστατος. Ζήτωσαν σὺν αὐτοῖς καὶ πάντες οἱ Εκκλησιαστικῶς καὶ πολιτικῶς τοῦ Γένους ἐξάρχοντες, οἱ λαμπροότατοι καὶ χαριτόόρυτοι τῆς Εκκλησίας ἀστέρες, καὶ οἱ λοιποὶ πανένδοξοι τῆς τοῦ Γένους δόξης προασπισταὶ καὶ συνίστορες». [Περιοδικὸ «Μέλισσα», τετράδιον γ ́, σ. 256, τ. ̓ Απριλίου 1821]. ἜΑχ! Καὶ παρ’ ὅλους τοὺς “Ιλαρίωνες ἡ ̓Επανάστασις ἔγινε. Ποῦ εἶναι τὰ ὀθωμανικὰ μεγαλεῖα, ποὺ ἀπελάμόανα... Ποῦ εἶναι οἱ σοφοὶ καὶ πιστοὶ “Ιλαρίωνες σήμερα... Τί νὰ σοῦ κάνουν ὁ Σιαμάκης καὶ ὁ Καντιώτης καὶ μερικοὶ ἄλλοι; Λείπει τὸ πάθος τὸ μεγάλο καὶ ἡ δουλικότητα τοῦ σοφοῦ Ιλαρίωνος. Μιμηθῆτε τον! Μιμηθῆτε τον, λέγω ὑμῖν, διότι ἀλλιῶς πλησιάζει τὸ Σάρωθρον