Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Νὰ δηλώσῃ μετάνοια ἜΕ! Αὐτὸ πιὰ εἶναι ἀπὸ τὰ ἄγραφα... ᾿Ακοῦς ἐκεῖ ἀπολιθωμένη κνήμη ἀνθρώπου τοῦ 11.000.000 π.Χ. νὰ δρεθῇ στὴν Τοίγλια τῆς Μακεδονίας; Καὶ τώρα τί θὰ ποῦμε καὶ τὸ κυριώτερο μὲ τί μοῦτρα θὰ “κυττάξουμε τοὺς ᾽Α φοο- κεντριστές; Τρόμαξαν οἱ ἄνθρωποι νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι ἡ ζωὴ προέρχεται ἀπὸ τὴν ᾿Αφρικὴ καὶ ξαμόλησαν πράκτορες καὶ πρακτορίσκους, γιὰ νὰ ἐμπεδώ- σουμε, ὅτι ὴ ᾿Αθηνᾶ ήταν πίσσα- κατράμι. Κι ἔρχεται τώρα ὁ κ. ΄Αρης Που- λιανὸς μὲ τὴν ἀνακάλυψή του νὰ τοὺς χαλάσῃ τὴν δουλειά. Γιατί, κύριε Πουλιανέ μου; Καὶ ποὺ ὀρήκατε τὸν ἀρχάνθρωπο τῶν Πετρα- λώνων, τί κερδίσατε; ᾽Απλῶς ἐ ἐκνευρίσατε τὴν 4 ιεθνῇ ᾿Εξουσία. Τώρα μὲ τὴν ἀπολιθωμένη Σας κνήμη τὸ μόνο ποὺ καταφέρατε ἦταν νὰ ἐξαγριώσετε τὸν φίλτατο κ. Μάρτιν Μπερνάλ. Σύντομα τὸν ὄλέπω νὰ κουδαλᾷ ὅλα τὰ σκα- πτικὰ μηχανήματα τῆς Αμερικῆς στὴν ᾿Αφρικὴ καὶ νὰ μὴν ἀφήνῃ χωριὸ γιὰ χωριό, ζούγκλα γιὰ ζούγκλα κι ἔρημο γιὰ ἔρημο. ᾿Εντάξει! Δὲν θὰ δρῇ τίπο- τε, ἀλλὰ θὰ συμδάλῃ οὐσιαστικὰ στὴν ἀνάπτυξη τῆς Μαύρης ᾿Ηπείρου, λει- τουργώντας ὡς ἕνα εἶδος ἰδιωτικῆς ΜΟΜΑ. Φαντάξεσθε τώρα τὴν Σαχάρα καταπράσινη πεδιάδα μὲ τρεχούμενα νερά; ᾿Αλλά, δρὲ ἄνθρωπε, τί περιμένεις ἀπὸ τὸ ρωμαίικο κρατίδιό µας. Εδῶ ἀφή- γουν τὶς πυραμίδες τοῦ ᾿Ελλαδικοῦ χώρου νὰ καταρρέουν καὶ ὃ κύριος Μο- σκὼφ κατάφερε νὰ σταματή σῃ τὶς ἀνασκαφὲς τῆς κ. 4 ιάνας Σουδαλτξή στὸν τάφο τῆς Σίθας. Δὲν εἶχες κἂν τὴν ὀξύνοια νὰ διαδώσῃς, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κνή- μη ἀνῆκε σὲ σημίτη τουρίστα, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ κατέκτησαν τὴν ᾿ Ελλάδα; Κι ὕστερα θέλεις νὰ προκόψῃς... “Πῶς νὰ προκόψῃς, δρὲ μαῦρε; "Ας εἶναι! Πόσο δίκαιο ὃ ὅμως εἶχε ἐκεῖνο τὸ λαϊκὸ τραγούδι, ποὺ ἔλεγε: «Οἱ Κυδερνήσεις πέφτουνε, μὰ ἡ ἀγάπη (πρὸς τὸν Σιωνισμὸ) μένει». Κυττάξτε, τί λαμπροὺς ὑπουργοὺς Πολιτισμοῦ ἀναδείξαμε ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἐντεῦθεν. Γιὰ φιέστες καὶ μεγάλα λόγια ἀνυπέρόλητοι. "Όσο γιὰ ἔργα τί νὰ σοῦ πῶ, μάτια μου; Ολόκληρα μουσεῖα τοὺς κλέδουν καὶ γι’ αὐτοὺς πέρα θρέ- χει. Κι ἔχετε, Σεῖς κύριε Πουλιανέ μου, τὴν ἀπαίτηση τὸ κράτος µας νὰ ἆνα- γνωρίσῃ τὸ ἔργο Σας; [Ποιό ἔργο Σας, καλέ μου ἄνθρωπε; Μήπως ἀνεστύλω- σες τὸ Παξὰρ Χαμὰμ ἢ μήπως ἔκανες καμμιὰ διατριδἠ γιὰ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθι- μα τῶν ᾿Εὐραίων στὴν Θεσσαλονίκη κατὰ τοὺς Μεσαιωνικοὺς χρόνους; Γιὰ τὴν προϊστορικἡ ᾿ Ελλάδα ἔγραψες. Πρᾶγμα ποὺ ἀπαγορεύεται καὶ νὰ τὸ σκέ- πτωνται οἱ ἰθαγενεῖς-ἡμιάγριοι τῆς χώρας µας. Καὶ γιὰ νὰ τελειώνουμε, κύριε Πουλιανέ. Ὃ ᾿Ελλαδικὸς χῶρος ἦταν ἀκα- τοίκητος, µέχρι ποὺ κατέθηκαν οἱ ᾿Ινδοευρωπαῖοι. Τέρμα καὶ τελείωσε. Δὲν ὑπῆρχε ἐδῶ οὔτε κουνούπι. Γρήγορα λοιπὸν δήλωση μετανοίας, ἑξῆντα «Πά- τερ “ΗἩμῶν» καὶ νὰ γράψῃς τετρακόσιες φορὲς «Ἢ ζωὴ προῆλθε ἀπὸ τὴν Αφρι- κή». ᾿Εκτὸς πιὰ κι ἂν 6ρεθῇ κάποιος ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ, καὶ πολὺ οὐμπαλᾶτος νὰ ποῦμε, καὶ ξεκαθαρίσῃ τὴν κόπρο τοῦ Αὐγεία, ποὺ χρόνια τώρα μᾶς κάνει πλύση ἐγκεφάλου. ᾿Εχτὸς πιὰ ἄν... (Παρακαλῶ, μὴ χαµο- γελᾶτε. Ξέρω, ὅτι σκέπτεσθε αὐτὸ ποὺ σκέπτομαι κι ἐγώ/). Γιῶργος Πετρόπουλος