ς ε «ο ΔΝ - , ἤΑσχετος ὁ ἑθραϊχκὸς Σατανᾶς (Διάθολος) Ν Ν υ 38 ’ μὲ τὸν Ἕλληνα Ἑωσφόρο ἢ «δαίμονα» Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὸ πρὀσφατο ἄρθρο σας περὶ τοῦ ἀριθμοῦ 666 θέλω νὰ παραθέσω μερικὰ συμπληρωματικὰ στοιχεῖα καὶ ἀπόψεις γιὰ τὸ -ἐκ τοῦ πονηροῦ- περιδόητον τοῦ ἀριθμοῦ καὶ σᾶς ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Ἢ σχετικὴ ἀριθμολογικὴ φήμη διασώθηκε ἢ μᾶλλον ὀρθώτερα διαδόθηκε στὸν λαὸ μέσα ἀπὸ τὴν ἐκφερόμενη ὡς « ̓Αποχάλυψη τοῦ ̓Ιωάννου». Ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον οἱ ἐρευνητὲς διατυπώνουν τὴν γνώμη, ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ ἔχει ὑποστῆ πολλὰ «μαγειρέματα», καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀμφισθητεῖται τόσο τὸ γνήσιον τοῦ περιεχομένου ὅσο καὶ τὸ «τοῦ ̓Ιωάννου», γιατὶ καταμαρτυροῦν, ὅτι σ ̓ αὐτὸ συνυπάρχουν στοιχεῖα γραφῆς τοὐλάχιστον δύο καὶ τριῶν ἀκόμὴ συγγραφέων". Οἱ προσμίξεις αὐτὲς ὑποοιθάζουν τὴν ποιότητα τοῦ χειμένου. τὸ καθιστοῦν καὶ ἐννοιολογικὰ ἀνάμικτο καὶ ἀκόμη περισσότερο δυσνόητο. Ετσι ποὺ κι ̓ αὐτὲς οἱ συμδολικὲς ἀναφορὲς ἢ μὴ καθίστανται δυσδιάκριτες στὴν ἔκφραση τοῦ λόγου καί, ἂν δὲν προκαλοῦν φοδίες καὶ ἐνοχές, τοὐλάχιστον παραπλανοῦν, κοινῶς «παραμυθιάζουν» τὴν φαντασία τοῦ ἀναγνώστου. Ἕνα προφη τικὸ κείμενο σαφῶς μπορεῖ νὰ εἶναι δυσνόητο, ἀλληγορικό, συμθολικὸ χ.λπ., ἀλλὰ ὅμως σὲ κάθε περίπτωση, ἐὰν εἶναι πραγματικἀ θεόπνευστο, διατηρεῖ μιὰ ἰδιαίτερη ταυτότητα, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτεται κάτω ἀπὸ τὸ διεισδυτικὸ καὶ διαισθητικὸ πνεῦμα μερικῶν ἀνθρώπων. Σὲ ἄλλη περίπτωση ἁπλῶς καλεῖται τὸ δυσνόητον καὶ ἡ πονηρία ὡς σοφιστεία", καὶ ὀέδαια δὲν ἠμπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ, ἄρα καὶ νὰ προσφέρῃ. Τὸ ἀριθμολογικὸν δὲ σύστημα καὶ τὸ ὁποῖον καθίσταται ἡ «πέτρα τοῦ σκανδάλου» μᾶς θεθαιοῖ, ὅτι ὁ ἕνας συγγραφέας πιθανώτατα τοῦ ἀρχικοῦ χειμένου εἶχε Πυθαγόρεια παιδεία. Ὅμως οἱ ἀνόητοι μετέπειτα «μάγειροι» τί εἰρωνεία τῆς τύχης!- προφανῶς δὲν γνώριζαν, τὶ ἀκριδῶς ἐπιση μαίνει, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὶ ἐμέλλετο νὰ συμδῇ στὴν Μεσόγειο. γιατί, ἐὰν ἐγνώριζαν, τότε θὰ ἦταν τὸ πρῶτο, ποὺ θὰ φρόντιζαν ἐπιμελῶς νὰ ἀποκρύψουν. Καὶ ἰδοὺ τὸ γιατί. - Στὴν Πυθαγόρεια ἐσωτερικὴ διδασκαλία μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἀριθμολογικῶν θεωριῶν ὑπάρχει καὶ τὸ περιδόητον 666, τὸ ὁποῖον ἐν τέλει ἔχει ἁπλῆ συνοπτικὴ ἑρμηνεία". “Απλᾷ προσδιορίζει μ ̓ ἕναν ἰδιότυπο τρόπο τὴν ἀνθρώπινη φύση νὰ ἐκφράζεται στὰ κατώτερα πολιτισμικὰ στάδια, αὐτὴ ποὺ προσεγγίζει τὴν μορφὴ τοῦ κτήνους. Περιγράφεται δὲ κάλλιστα στὸ γνωστότατο γνωμικό. «φοδοῦ ἀπὸ τὰ θηρία τὸ τελειότερον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τὸν ἀτελέστερον». Κατὰ κάποιον τρόπο ἐννοεῖ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἡ σωματιχή του χατάστασις εἶναι ἀσθενής. ἡ Ψυχική του κατάστασις γεμάτη ἐλαττώματα, πάθη καὶ ἀδυναμίες καὶ ἡ πνευματιχὴ του ἐπίσης κατάστασις εἶναι ἐγχλωθισμένη, δεσμευμένη, νοσηρή κιλπ. Ἕνα τέτοιο ἄτομο (σχεδὸν ἢ ὁλικὰ νοσηρό). ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἐπάνω του κάτι τὸ ἰσχυρὸ καὶ ὑγιές, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ δασισθῇ, γιὰ νὰ ἐξελιχθῇ ἁρμονικά, δὲν ἔχει ἐλπίδες νὰ ἀνελιχθῇ καὶ νὰ δημιουργήσῃ στὴν ζωή του οὔτε καὶ νὰ διάγῃ δίον ἀνθρώπου καὶ πολὺ δὲ περισσότερον 6ίον εὐτυχῆ. Τὰ δὲ σημεῖα τοῦ «Θηρίου», ὀρθώτατα τοποθετημένα στὴν δεξιὰν παλάμην καὶ εἰς τὸ μέτωπον, μᾶς φανερώνουν ἀλληγορικά. ὅτι ἡ συμπεριφορὰ τοῦ «Θηρίου» θὰ ἐκδηλωθῇ στὸν τρόπο ποὺ σκέπτεται (μέτωπον) καὶ στὸν τρόπο ποὺ πράττει (παλάμη). Βέθαια σὲ συνολική κοινωνικὴ ἔκφραση ὑποννοεῖται σαφῶς ἡ γενικώτερη κοινωνικὴ-πολιτισμικὴ κατάστασις τῶν ἀνθρώπων, ἂν ὄχι θνητῶν. Καὶ νὰ ποὺ λίγο ἀργότερα συνέδη καὶ αὐτό. « Μακάριος ὁ ἀναγιγνώσχων; χαὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα, ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς». Ὃ πονηρός. ὁ σκοτεινὸς καὶ δουλοχτήτωρ Γιαχ-θὲ συνηχεῖ δὲ θαυμάσια μὲ τὸ Δίας-