ς ε «ο ΔΝ - , ἤΑσχετος ὁ ἑθραϊχκὸς Σατανᾶς (Διάθολος) Ν Ν υ 38 ’ μὲ τὸν Ἕλληνα Ἑωσφόρο ἢ «δαίμονα» Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὸ πρὀσφατο ἄρθρο σας περὶ τοῦ ἀριθμοῦ 666 θέλω νὰ παραθέσω μερικὰ συ- μπληρωματικὰ στοιχεῖα καὶ ἀπόψεις γιὰ τὸ -ἐκ τοῦ πονηροῦ- περιδόητον τοῦ ἀριθμοῦ καὶ σᾶς ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Ἢ σχετικὴ ἀριθμολογικὴ φήμη διασώθηκε ἢ μᾶλλον ὀρθώτερα διαδόθηκε στὸν λαὸ μέ- σα ἀπὸ τὴν ἐκφερόμενη ὡς «᾿Αποχάλυψη τοῦ ᾿Ιωάννου». Ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον οἱ ἐρευνητὲς διατυπώνουν τὴν γνώμη, ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ ἔχει ὑποστῆ πολλὰ «μαγειρέματα», καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀμφισθητεῖται τόσο τὸ γνήσιον τοῦ περιεχομένου ὅσο καὶ τὸ «τοῦ ᾿Ιωάννου», γιατὶ καταμαρτυροῦν, ὅτι σ᾽ αὐτὸ συνυπάρχουν στοιχεῖα γραφῆς τοὐλάχιστον δύο καὶ τριῶν ἀκό- μὴ συγγραφέων". Οἱ προσμίξεις αὐτὲς ὑποοιθάζουν τὴν ποιότητα τοῦ χειμένου. τὸ καθιστοῦν καὶ ἐννοιο- λογικὰ ἀνάμικτο καὶ ἀκόμη περισσότερο δυσνόητο. Ετσι ποὺ κι᾽ αὐτὲς οἱ συμδολικὲς ἀνα- φορὲς ἢ μὴ καθίστανται δυσδιάκριτες στὴν ἔκφραση τοῦ λόγου καί, ἂν δὲν προκαλοῦν φο- δίες καὶ ἐνοχές, τοὐλάχιστον παραπλανοῦν, κοινῶς «παραμυθιάζουν» τὴν φαντασία τοῦ ἀναγνώστου. Ἕνα προφη τικὸ κείμενο σαφῶς μπορεῖ νὰ εἶναι δυσνόητο, ἀλληγορικό, συμθολικὸ χ.λπ., ἀλλὰ ὅμως σὲ κάθε περίπτωση, ἐὰν εἶναι πραγματικἀ θεόπνευστο, διατηρεῖ μιὰ ἰδιαίτερη ταυτότητα, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτεται κάτω ἀπὸ τὸ διεισδυτικὸ καὶ διαισθητικὸ πνεῦμα με- ρικῶν ἀνθρώπων. Σὲ ἄλλη περίπτωση ἁπλῶς καλεῖται τὸ δυσνόητον καὶ ἡ πονηρία ὡς σο- φιστεία", καὶ ὀέδαια δὲν ἠμπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ, ἄρα καὶ νὰ προσφέρῃ. Τὸ ἀριθμολογικὸν δὲ σύστημα καὶ τὸ ὁποῖον καθίσταται ἡ «πέτρα τοῦ σκανδάλου» μᾶς θεθαιοῖ, ὅτι ὁ ἕνας συγγραφέας πιθανώτατα τοῦ ἀρχικοῦ χειμένου εἶχε Πυθαγόρεια παι- δεία. Ὅμως οἱ ἀνόητοι μετέπειτα «μάγειροι» τί εἰρωνεία τῆς τύχης!- προφανῶς δὲν γνώ- ριζαν, τὶ ἀκριδῶς ἐπιση μαίνει, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὶ ἐμέλλετο νὰ συμδῇ στὴν Μεσόγειο. γιατί, ἐὰν ἐγνώριζαν, τότε θὰ ἦταν τὸ πρῶτο, ποὺ θὰ φρόντιζαν ἐπιμελῶς νὰ ἀποκρύψουν. Καὶ ἰδοὺ τὸ γιατί. - Στὴν Πυθαγόρεια ἐσωτερικὴ διδασκαλία μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἀριθμολογικῶν θεω- ριῶν ὑπάρχει καὶ τὸ περιδόητον 666, τὸ ὁποῖον ἐν τέλει ἔχει ἁπλῆ συνοπτικὴ ἑρμηνεία". “Απλᾷ προσδιορίζει μ᾽ ἕναν ἰδιότυπο τρόπο τὴν ἀνθρώπινη φύση νὰ ἐκφράζεται στὰ κα- τώτερα πολιτισμικὰ στάδια, αὐτὴ ποὺ προσεγγίζει τὴν μορφὴ τοῦ κτήνους. Περιγράφεται δὲ κάλλιστα στὸ γνωστότατο γνωμικό. «φοδοῦ ἀπὸ τὰ θηρία τὸ τελειότερον καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τὸν ἀτελέστερον». Κατὰ κάποιον τρόπο ἐννοεῖ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἡ σωματιχή του χατάστασις εἶναι ἀσθενής. ἡ Ψυχική του κατάστασις γεμάτη ἐλαττώματα, πάθη καὶ ἀδυναμίες καὶ ἡ πνευματιχὴ του ἐπίσης κατάστασις εἶναι ἐγχλωθισμένη, δεσμευμένη, νο- σηρή κιλπ. Ἕνα τέτοιο ἄτομο (σχεδὸν ἢ ὁλικὰ νοσηρό). ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἐπάνω του κάτι τὸ ἰσχυρὸ καὶ ὑγιές, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ δασισθῇ, γιὰ νὰ ἐξελιχθῇ ἁρμονικά, δὲν ἔχει ἐλπίδες νὰ ἀνε- λιχθῇ καὶ νὰ δημιουργήσῃ στὴν ζωή του οὔτε καὶ νὰ διάγῃ δίον ἀνθρώπου καὶ πολὺ δὲ πε- ρισσότερον 6ίον εὐτυχῆ. Τὰ δὲ σημεῖα τοῦ «Θηρίου», ὀρθώτατα τοποθετημένα στὴν δεξιὰν παλάμην καὶ εἰς τὸ μέτωπον, μᾶς φανερώνουν ἀλληγορικά. ὅτι ἡ συμπεριφορὰ τοῦ «Θηρί- ου» θὰ ἐκδηλωθῇ στὸν τρόπο ποὺ σκέπτεται (μέτωπον) καὶ στὸν τρόπο ποὺ πράττει (πα- λάμη). Βέθαια σὲ συνολική κοινωνικὴ ἔκφραση ὑποννοεῖται σαφῶς ἡ γενικώτερη κοινωνικὴ-πο- λιτισμικὴ κατάστασις τῶν ἀνθρώπων, ἂν ὄχι θνητῶν. Καὶ νὰ ποὺ λίγο ἀργότερα συνέδη καὶ αὐτό. « Μακάριος ὁ ἀναγιγνώσχων; χαὶ οἱ ἀκούο- ντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα, ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς». Ὃ πονηρός. ὁ σκοτεινὸς καὶ δουλοχτήτωρ Γιαχ-θὲ συνηχεῖ δὲ θαυμάσια μὲ τὸ Δίας-