Ἡ ἰδεολογία τῆς Ρωμιοσύνης Ἥ ἔξαρση τῆς προπαγάνδας ὑπὲρ τοῦ δυξαντινισμοῦ καὶ τῆς θωμιοσύνης, ποὺ ἐπιχειρεῖται πρόσφατα ἀπὸ διαφόρους φορεῖς μὲ τὴν κάλυψη τοῦ ἐπισήμου κράτους, δὲν πρόκειται νὰ συμδάλῃ σὲ καμμία περίπτωση στὴν ἰδεολογική, πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ ἄνοδο τοῦ ̓Ελληνισμοῦ, ἀκόμη κι ἂν ὑποθέσουμε, ὅτι ὡρισμένοι ἐκ τῶν ̓συμμετεχόντων στὴν «ἐκστρατεία» αὐτὴ ἐλαύνονται ἀπὸ καλοπροαίρετα κίνη τρα. Είναι τοὐλάχιστον ἀφέλεια νὰ πιστεύῃ κανείς, ὅτι θὰ ἀναστηλωθῇ τὸ γκρεμισμένο ἡ θικὸ τῶν ̓ Ελλήνων, ἂν ἀκολουθήσουν ἰδεολογικὰ πρότυπα, τὰ ὁποῖα ἀκριδῶς ταυτίζονται πνευματικά, ἵστοοικὰ καὶ πολιτικὰ μὲ τὴν ἧττα, τὴν ὑποδούλωση καὶ τὴν ταπείνωση τοῦ Ελληνισμοῦ. Καὶ ἡ «λογικὴ» τῶν ἰδεολογικῶν καθοδηγητῶν, ὅτι, ἐφ ̓ ὅσον ὁ Ελλη νισμὸς ἐπέξη σε ἐπὶ αἰῶνες ὡς Ρωμιοσύνη, πρέπει καὶ νὰ τὴν ἀποδεχθοῦμε ὡς σωτήρια καὶ νὰ αὐτοαποκαλούμεθα Ρωμιοί, δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν «λογική», ὅτι, ἐφ ̓ ὅσον οἱ "Ἕλληνες ἐπέζησαν στοὺς αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας ὡς Ραγιάδες, πρέπει νὰ αὐτοαποκαλοῦνται ἔτσι. Οἱ "Ελληνες ἐπὶ τῆς ̓Α νατολικῆς Ρωμαϊκῆς Α 1ὐτοκρατορίας («Βυζαντίου») ἦταν πολιτικὰ κατακτημένοι καὶ διωκόμενοι, ὅπως ἦταν καὶ πολιτιστικὰ νεκροί, ἐφ ̓ ὅσον ὁ πολιτισμός τους κτυπήθηκε συνεχῶς καὶ ἀνηλεῶς ἀπὸ τὴν αὐτοχρατορία αὐτὴ καὶ ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ. Τὸ μόνο στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ τους ποὺ ἐπεδίωσε, ἡ γλῶσσα (στοὺς πρώτους πάντως αἰῶνες τῆς αὐτοκρατορίας ἐπίσημη γλῶσσα της ήταν ἡ ατινική), ὑπέστη τέτοια διαστρέόλωση καὶ «ἐξεθραϊσμὸ» τῶν ἐννοιῶν καὶ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἕως τότε ἐξέφραξε, ὥστε καγεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀνακαλύψῃ οὔτε κἂν ἴχνη τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι σ ̓ αὐτήν --γι’ αὐτὸ ἢ ̓Ελληνικὴ Σκέψη ἐρευνήθηκε καὶ ἐρευνᾶται ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα μόνο μέσῳ τῆς γλώσσας καὶ ἐννοιολογίας τῶν προχριστιανικῶν ̓Ελληνικῶν κειμένων καὶ ποτὲ μέσῳ τῶν «θυζαντινῶν». ̓Επὶ «Ῥωμαίων» ὄδυζαντινῶν αὐτοκρατόρων (ἔτσι αὐτοαπεκαλοῦντο, γιατὶ δὲν ἦταν "Ἓλληνες, ἀλλὰ ποοήρχοντο ἀπὸ τὶς ἄλλες ἐθνότήητες τοῦ πολυεθνικοῦ τους κράτους) οἱ “Ελλη νες ἁπλῶς ἐπεθίωναν γεννώμενοι, γεννῶντες καὶ ἀποθνήσκοντες. Αὐτὴ εἶναι ἢ ἀλή θεια γιὰ τὴν περίφημη δῆθεν διάσωση τοῦ Ελληνικοῦ” Ἔθνους (τὸ «ἔθνος» εἶναι ἔννοια καθαρὰ πολιτιστική) μέσῳ τῆς Ρωμιοσύνης, ποὺ προπαγανδίζουν. Ἥ ̓προπαγάνδα ἐξ ἄλλου τῆς κρατικιστικῆς πτέρυγας τῶν ρωμιοσυνιστῶν, ὅτι ἡ ἰδεολογία τους στοιχειοθετεῖ ἑλληνικὰ δικαιώματα ἢ καὶ ἐδαφικὲς διεκδικήσεις, στερεῖται σοδαρότητας: ο Ελληνισμός, προτοῦ ὑποδουλωθῇ, ἦταν πολὺ πιὸ ἐξαπλωμένος ἐδαφικά, πολιτικὰ καὶ πολιτιστικά, ἀπ’ ὅσο ἐξαπλώθηκε τὸ δῆθεν ̓Ελληνικὸ «Βυζάντιο» ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν περίοδο τῆς μέγιστῆς γεωγραφικῆς του ὑποστάσεως. Οὕτως ἢ ἄλλως τὸ Κράτος, ὅπου κατοικοῦμε, ὠνομάσθηκε «Ελλὰς» καὶ οἱ κατοικοί του «Ελληνες». Αὐτονόητα προκύπτει, ὅτι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἰδεολογικῆς, πνευματικῆς καὶ συνεπῶς πολιτιστικῆς ὀντότητάς μας δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ κινῆται πρὸς ἕνα καὶ μόνο στόχο: τὸ μεγαλεῖο ποὺ λέγεται « Ελληνικότητα», δηλαδὴ ὅ,τι κατέτρεξαν, διέστρεψαν καὶ ἐξαφάνισαν ἱστορικὰ ἢ Ρωμιοσύνη καὶ τὸ «Βυζάντιο». Δ.Ι.Λ.