Ἡ ἰδεολογία τῆς Ρωμιοσύνης Ἥ ἔξαρση τῆς προπαγάνδας ὑπὲρ τοῦ δυξαντινισμοῦ καὶ τῆς θωμιοσύνης, ποὺ ἐπιχειρεῖται πρόσφατα ἀπὸ διαφόρους φορεῖς μὲ τὴν κάλυψη τοῦ ἐπι- σήµου κράτους, δὲν πρόκειται νὰ συμδάλῃ σὲ καμμία περίπτωση στὴν ἰδεο- λογική, πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ ἄνοδο τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ, ἀκόμη κι ἂν ὑπο- θέσουμε, ὅτι ὡρισμένοι ἐκ τῶν ᾿συμμετεχόντων στὴν «ἐκστρατεία» αὐτὴ ἐλαύ- νονται ἀπὸ καλοπροαίρετα κίνη τρα. Είναι τοὐλάχιστον ἀφέλεια νὰ πιστεύῃ κανείς, ὅτι θὰ ἀναστηλωθῇ τὸ γκρεμισμένο ἡ θικὸ τῶν ᾿ Ελλήνων, ἂν ἀκολου- θήσουν ἰδεολογικὰ πρότυπα, τὰ ὁποῖα ἀκριδῶς ταυτίζονται πνευματικά, ἵστο- οικὰ καὶ πολιτικὰ μὲ τὴν ἧττα, τὴν ὑποδούλωση καὶ τὴν ταπείνωση τοῦ Ελλη- νισμοῦ. Καὶ ἡ «λογικὴ» τῶν ἰδεολογικῶν καθοδηγητῶν, ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον ὁ Ελλη νισμὸς ἐπέξη σε ἐπὶ αἰῶνες ὡς Ρωμιοσύνη, πρέπει καὶ νὰ τὴν ἀποδεχθοῦμε ὡς σωτήρια καὶ νὰ αὐτοαποκαλούμεθα Ρωμιοί, δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν «λογική», ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ "Ἕλληνες ἐπέζησαν στοὺς αἰῶνες τῆς Τουρκοκρατίας ὡς Ρα- γιάδες, πρέπει νὰ αὐτοαποκαλοῦνται ἔτσι. Οἱ "Ελληνες ἐπὶ τῆς ᾿Α νατολικῆς Ρωμαϊκῆς Α 1ὐτοκρατορίας («Βυζαντίου») ἦταν πολιτικὰ κατακτημένοι καὶ διωκόμενοι, ὅπως ἦταν καὶ πολιτιστικὰ νε- κροί, ἐφ᾽ ὅσον ὁ πολιτισμός τους κτυπήθηκε συνεχῶς καὶ ἀνηλεῶς ἀπὸ τὴν αὐτοχρατορία αὐτὴ καὶ ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ. Τὸ μόνο στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ τους ποὺ ἐπεδίωσε, ἡ γλῶσσα (στοὺς πρώτους πάντως αἰῶνες τῆς αὐτοκρα- τορίας ἐπίσημη γλῶσσα της ήταν ἡ ατινική), ὑπέστη τέτοια διαστρέόλωση καὶ «ἐξεθραϊσμὸ» τῶν ἐννοιῶν καὶ τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἕως τότε ἐξέφραξε, ὥστε κα- γεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀνακαλύψῃ οὔτε κἂν ἴχνη τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου σκέπτε- σθαι σ᾽ αὐτήν --γι’ αὐτὸ ἢ ᾿Ελληνικὴ Σκέψη ἐρευνήθηκε καὶ ἐρευνᾶται ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα µόνο μέσῳ τῆς γλώσσας καὶ ἐννοιολογίας τῶν προχριστιανικῶν ᾿Ελληνικῶν κειμένων καὶ ποτὲ μέσῳ τῶν «θυζαντινῶν». ᾿Επὶ «Ῥωμαίων» ὄδυ- ζαντινῶν αὐτοκρατόρων (ἔτσι αὐτοαπεκαλοῦντο, γιατὶ δὲν ἦταν "Ἓλληνες, ἀλλὰ ποοήρχοντο ἀπὸ τὶς ἄλλες ἐθνότήητες τοῦ πολυεθνικοῦ τους κράτους) οἱ “Ελλη νες ἁπλῶς ἐπεθίωναν γεννώμενοι, γεννῶντες καὶ ἀποθνήσκοντες. Αὐτὴ εἶναι ἢ ἀλή θεια γιὰ τὴν περίφημη δῆθεν διάσωση τοῦ Ελληνικοῦ” Ἔθνους (τὸ «ἔθνος» εἶναι ἔννοια καθαρὰ πολιτιστική) μέσῳ τῆς Ρωμιοσύνης, ποὺ προ- παγανδίζουν. Ἥ ᾿προπαγάνδα ἐξ ἄλλου τῆς κρατικιστικῆς πτέρυγας τῶν ρωμιοσυνιστῶν, ὅτι ἡ ἰδεολογία τους στοιχειοθετεῖ ἑλληνικὰ δικαιώματα ἢ καὶ ἐδαφικὲς διεκ- δικήσεις, στερεῖται σοδαρότητας: ο Ελληνισμός, προτοῦ ὑποδουλωθῇ, ἦταν πολὺ πιὸ ἐξαπλωμένος ἐδαφικά, πολιτικὰ καὶ πολιτιστικά, ἀπ’ ὅσο ἐξαπλώ- θηκε τὸ δῆθεν ᾿Ελληνικὸ «Βυζάντιο» ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν περίοδο τῆς μέγι- στῆς γεωγραφικῆς του ὑποστάσεως. Οὕτως ἢ ἄλλως τὸ Κράτος, ὅπου κατοικοῦμε, ὠνομάσθηκε «Ελλὰς» καὶ οἱ κατοικοί του «Ελληνες». Αὐτονόητα προκύπτει, ὅτι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἰδεο- λογικῆς, πνευματικῆς καὶ συνεπῶς πολιτιστικῆς ὀντότητάς μας δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ κινῆται πρὸς ἕνα καὶ μόνο στόχο: τὸ μεγαλεῖο ποὺ λέγεται « Ελλη- νικότητα», δηλαδὴ ὅ,τι κατέτρεξαν, διέστρεψαν καὶ ἐξαφάνισαν ἱστορικὰ ἢ Ρωμιοσύνη καὶ τὸ «Βυζάντιο». Δ.Ι.Λ.