ΝΙΚΟΣ ΔΕΝΔΡΙΝΟΣ, Ηράκλειτος Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι “στοὺς καιρούς μας ἔχουν πληθύνει πολὺ οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὸν ̓Ηράκλειτο”. ὄχι ὅμως ἐπειδὴ “ὁ ἠρακλείτειος χῶρος παρέχει τὴν δυνατότητα σ ̓ αὐτούς νὰ θλέπουν τὰ πράγματα κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους μέσα ἀπὸ παοαμορφωτικοὺς καθρέφτες”, ὅπως παρατηρεῖ ὁ συγγραφεὺς τοῦ παρουσιαζόμενου θιθλἰου. Μποροῦμε νὰ δοῦμε τὰ πράγματα ἀπ ̓ τὴν καλή τους πλευρά. Καὶ νὰ ἑρμηνεύσουμε τὸ φαινόμενο σὰν μιὰ προσπάθεια “ἀγχιδασίης”, πλησιάσματος δηλαδὴ καὶ κατανοήσεως τοῦ πνεύματος τοῦ Ἐφεσίου, ποὺ ὄντως ἀποτελεῖ “σταθερὸν οἴακα πρὸς στάθμην δίου”, καθὼς λέγει ὁ ἴδιος ὁ Ἡράκλειτος. Οἱ καλοὶ ἀναγνῶστες ἄλλωστε θὰ ἔχουν προσέξει, ὅτι τὸν τελευταῖο καιρὸ οἱ ἐργασίες γύρω ἀπ’ ὅλους τοὺς κατὰ Ὠιείς-Κταη2 “Προσωκρατικοὺς ̓ αὐξάνονται ὁσημέραι καὶ πολλὲς μάλιστα εἶναι ἐξαιρετικές, ὅπως καὶ ἡ παρουσιαζόμενη τοῦ κ. Ν. Δενδρινοῦ. Θ ̓ ἀναρωτιοῦνται ἴσως πολλοί, ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ στροφἠ τῆς ἀνθρωπότητος πρὸς τὴν ̓Αρχαία Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες, μετὰ μάλιστα ἀπὸ μιὰ συκοφαντυκὴ ἐκστρατεία ποὺ διήρκεσε περισσότερο ἀπὸ δυὸ χιλιετίες. Ἡ ἀπάντησι εἶναι ἁπλῆ γιὰ ὅσους γνωρίζουν, ὅτι ἡ εἰκόνα τοῦ κόσμου ἀποτελεῖ προϊὸν τῆς καθαρῆς νοήσεως κι ὅτι ἡ σκέψι καὶ οἱ γλωσσικὲς μορφὲς ποὺ τὴν κατευθύνουν ὅπως καὶ οἱ ἐννοιολογικὲς κατηγορίες, μέσα στὶς ὁποῖες κινεῖται, ἀποτελοῦν δημιουργίες τῶν ̓Αρχαιοελλήνων. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, εἶν ̓ ἀδύνατο νὰ τοὺς ἀγνοήσῃ κανείς. Ἡ ταινία “Φτερὰ καὶ Πούπουλα ̓ (Τῆι Βἰγάσαρες) «6 Θὰ μποροῦσε κάποιος λίγο “τραθεστί”, λίγο “νταδατζῆς” καὶ πολὺ ὅμοΦυλόφιλος νὰ εἶναι πολιτιστικὸς ἀκόλουθος τῶν Η.Π.Α. στὴν "Ελλάδα; Θὰ μποροῦσε κάλλιστα, ἀλλὰ στὴν ταινία αὐτὴ καταλαδαίνεις, ὅτι ἐδῶ ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕναν πολὺ ὕπουλο ὑπαινιγμό. Υπάρχουν ἄλλωστε πολλὰ παοαδείγματα ταινιῶν τοῦ “Χόλυγουντ”, ὅπου ὁ “Ελληνας ἐμφανίζεται ἀπὸ τὸ πουθενά, γιὰ νὰ φέρῃ τοὺς καφέδες (ἀφοῦ εἶναι ὑπηρέτης) τῶν γνωστῶν κυοίων «Πολυθρόνα γιὰ Δύο» ἢ γιὰ νὰ παίξῃ τὸ ρόλο τοῦ “κακοῦ” ὡς διαφθορέας παιδιῶν ἢ ὡς ἔμπορος ὅπλων καὶ ναρκωτικῶν. ο ἀπληροφόρητος θεατὴς ἴσως νὰ αἰσθανθῇ κολακευμένος ἀκούγοντας τὴν Ελλάδα νὰ περνάῃ στὰ χείλη τῶν πρωταγωνιστῶν. Σὲ μία ταινία ὅμως γιὰ ὁμοφυλόφιλους θὰ πρέπει νὰ εἶναι προετοιμασμένος γιὰ ὑπαινιγμούς, ποὺ θὰ γίνονται ὅλο καὶ πιὸ σαφεῖς, ὥσπου νὰ καταλήξουν σὲ ἀπροκάλυπτες ὕόρεις. Ετσι τὰ ὁμοφυλόφιλα συμπλέγματα, ποὺ ἐμφανίξονται ὡς σχέδια στὰ πιάτα, παριστάνουν Ἕλληνες, ἀφοῦ ἄλλωστε τὸ “ξέρουμε” (μᾶς τὸ εἶπαν καὶ οἱ ἅγιοι ἱεράρχες μας), πὼς οἱ τριακόσιοι τοῦ Λεωνίδα ἦταν 150 δρωμερὰ ὁμο-