Αὐλῆς, καταφέρνει νὰ ξεμωράνη τὸν ἀνόητο ̓Αρταξέρξη μὲ τὶς «κλινικές» της ὑπηρεσίες, καθιστᾶ τὸν θεῖο της -- καὶ «νταθατζ ἢ» της! -Μαρδοχαῖο οὐσιαστικὸ κυρίαρχο τῆς Περσικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἐξοντώνεῖ μαζικὰ ὅλους ὅσοι ἀντιτάχθηκαν οτὰ σχέδια τοῦ πρώϊμου, τοῦ τότε, σιωνισμοῦ. Θυμίζει, τέλος, σειρὰ ὁλόκληρη Ἑθραίων, ποὺ σὲ νεώτερες ἐποχές, σήμερα, διειοδύουν στὶς κυθερνήσεις, τὶς ἀποουνθέτουν καὶ πκιραδίδουν τὰ Κράτη σὰν ὥριμα φροῦτα στὸν ἔλεγχο, στὴν διάκριση τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας. Ναί, τὸ Εἰκοοιένα δὲν ἔδωσε αὐτὸ ποὺ περίμενε ὁ Ἕλληνισμὸς ἱστορικά. ̓Αλλά, ἐπὶ τέλους, ἔδωσε σὲ μᾶς, στοὺς ἀνθρώπους καὶ στοὺς λαούς, ἕνα πρότυπο λεθεντιᾶς καὶ ἡρωϊσμοῦ, ἕνα πρότυπο γιὰ τὸ πῶς --- μὲ πόσο αἷμα! --- λατρεύεται οτὸ θωμό της ἡ θεά Ἐλευθερία, ἕνα πρότυπο ἑλληνικό, καὶ ὄχι μιὰ ντροπιααμένη, αἰσχρή, θρώμικη μέθοδο, μιὰ συνωμοτικὴ μέθοδο, ὅπως ἧταν ὁ «φαναριώτικος δρόμος». Γιὰ ὅοους θλέπουν ἰδεαλιστικὰ τὴν ἱστορία, γιὰ ὅσους καταλαθαίνουν ὅτι ἡ ἀνθρώπινη περηφάνεια καὶ ἡ τιμὴ ἀποτελοῦν πρωταρχικὺὸς προὐποθὲσεις τοῦ πολιτισηιοῦ, τὸ περήφανο, τὸ ἔντιμο, τὸ εὐθύγραμμο, σὰ δωρικὴ κολώνα Εἠκοσιένα εἶναι χίλιες φορὲς προτιμότερο ἀπὸ τοὺς ὕπουλους, τοὺς ἄνανδρους, τοὺς τεθλασμένους τεμενᾶδες μέσα στοὺς σουλτανικοὺς διαδρόμους, ἔστω κι ἂν αὐτοὶ κατέληγαν ποτὲ οτὴν περίφημη εἰρηνικὴ «ἑλληνοποίηση» τοῦ τουρκικοῦ Κράτους, σύμφωνα μὲ τὶς ἐκτιμήσεις τῶν νεώτερων ἱστορικῶν. 1] σφαλῶς εἶναι ἄγνωστο ποῦ θὰ κατέληγε ἡ πολιτικὴ τῶν Φαναριωτῶν γιὰ τὴ σταδιακὴ ὠποσύνθεση «ἐκ τῶν ἔνδον» τῆς ̓Οθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὴ τελικὴ ἑλληνοποίησή της, χωρὶς ἐξέγερση. Μπορεῖ καὶ νἄχη δίΚΙΟ τὸ μέρος ἐκεῖνο τῶν νεώτερων ἱστορικῶν ποὺ δικαιώνουν, σήμερα, τὸν «φαναριώτικο δρόμο», φρονώντας ὅτι εἶχε πολλὲς ἐλπίδες νὰ ὁδηγήση σὲ κάποιο τέρμα. Μπορεῖ, ἢ μᾶλλον εἶναι θέθαιο, ὅτι ἡ «ἀκραία λύση», ποὺ τελικὰ ἐφαρμόσθηκε, ἡ ἐξέγερση, τὸ Εκοσιένα, δὲν ἔδωσε τίποτε τὸ σοθαρό, προδόθηκε καὶ παρήγαγε ἱστορικὰ μιὰ γελοιογραφία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως εἶναι τὸ ἀσήμαντο νεοελληνικὸ κρατίδιο, τὸ «Ῥωμαίκο». ̓Αλλὰ τί τὰ θέλετε; Αὐτὸς ὁ «φαναριώτικος δρόμος», ἡ διείσδυση στοὺς θαλάμους τοῦ Σεραγιοῦ, θυμίζει «καρμπόν», πιστὴ ἐπανάληψη προτύπων καθόλου ἑλληνικῶν. Θυμίζει ̓Ιωσήφ, ποὺ μπαίνει σκλάθος στὸ χαρέμι τοῦ Πετεφρῆ, τὰ φτιάχνει μὲ τὴ γυναίκα του, διεισδύει στὸν αἰγυπτιακὸ κρατικὸ μηχανισμό, ἀποκτᾶ δόλια καὶ δουλικὰ τὴν εὔνοια τοῦ Φαραώ, παίρνει στὰ χέρια του ὁλόκληρο τὸ Κράτος τῆς Αἰγύπτου, τὸ διαθρώνει καὶ τὸ κάνει ὑπηρέτη τῶν ἑθραϊκῶν σκοπῶν. «Θυμίζει Ἐσθήρ, ποὺ εἰσέρχεται «ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα» παλλακίδα στὰ χαρέμια τῆς Περσικῆς