Ἑλληνικότητα: ἡ μοναδικὴ λύσι «Μητέρα, Μητέρα, θεία Γῆ Ελληνική, καὶ σεῖς Γηγενεῖς Θεοὶ Ελληνικοί, μή, μὴν ἀφήσετε τὴν χαταποντισμένη στὶς ἀτιμίες φυλή σας, νὰ χαθῇ. ̓Ανάστησε, ὦ Θεία Μητέρα, τὰ νέα σώματα καὶ τὰ νέα πνεύματα, διὰ τοὺς Κυκλώπειους πολέμους καὶ καταπέμψετε σεῖς, ὦ ὡραῖοι Ελληνικοὶ Θεοί, τὴν πανεύμορφον Θείαν χάριν σας εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ̓Ελληνικόν, διὰ νὰ διαλύσῃ τὸ πη χτὸ ἐγχεφαλικὸ σκοτάδι, ποὺ τοῦ κρύδει τοῦ “Ελληνος τὸ μέσα του καὶ γύρω του Θεῖον Φῶς». Περικλῆς Γιαννόπουλος (1907) Στὰ δύο πρῶτα μέρη τῆς ἐργασίας μας («Δαυλὸς» τ. 183, 184) ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ ρωμιοσύνη ἀπ’ τὴν στιγμὴ τῆς ἐμφανίσεώς της ὑπῆρξε πολέμια τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἀναθιώσεως τῆς ἑλληνικότητας, μ ̓ ἀποτέλεσμα ὁ ἑλληνισμὸς ἐπὶ τόσους αἰῶνες νὰ εὑρίσκεται σὲ κατάστασι πνευματικῆς ἀφασίας. Οὐσιαστικῶς οἱ Ἕλληνες ἐπὶ 1.600 περίπου χρόνια καθεύδουν τὸν νήδυμον καὶ εἶναι νήγρετοι. Εἶναι ἄξιον προσοχῆς, ὅτι πολλοὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἐπῆγαν στὸ ἐξωτερικό, ἄρχισαν νὰ ὀλέπουν μὲ διαφορετικὰ «μάτια» τὴν σύγχρονη ρωμιοσύνη. Δὲν τοὺς ἄρεσε, ἤθελαν νὰ τὴν ἀλλάξουν, ἔνοιωθαν ντροπὴ γι’ αὐτήν. Τοῦτο συνέδαινε, διότι ἐρχόμενοι σ ̓ ἐπαφὴ μ’ ἕνα ἀνώτερο πολιτισμικὸ περιθάλλον, ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα ἔθλεπαν, ὅτι αὐτὴ ἦτο ἕνα τίποτε κι ἐπληγώνοντο. Χαρακτηριστικὸὀ παράδειγμα εἶναι ὁ διάσημος Ἕλληνας τοῦ ἐξωτερικοῦ μουσικοσυνθέτης Γιάννης Ξενάκης, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσε: ««Η σημερινὴ ̓ Ελλάδα δὲν κάνει αἰσθητὴ τὴν παρουσία της ἀνάμεσα στὶς προοδευμένες καὶ πολιτισμένες χῶρες: αὐτὸ ποὺ γίνεται στὴν ̓Ελλάδα, δὲν ξεπερνᾷ τὰ ἑλληνικὰ ὅρια: στὸ ἐξωτερικὸ ἀνεκάλυψα τὸν μεγάλο καὺμό, πὼς ἡ σύγχρονη 'Ελλάδα εἶναι μιὰ ἀνυπαρξία, ἕνα κενό. Ἢ γλαῦκα τῆς ̓Αθηνᾶς πέταξε ἀπὸ τὴν Ελλάδα σὲ ἄγνωστους τόπους». Μὴ λησμονοῦμε, ὅτι καὶ ὁ προφήτης τῆς ἑλληνικότητας Περιχλῆς Γιαννόπουλος ἐξέφρασε τὴν ἑλληνολατρεία του ὕστερα ἀπ’ τὴν διαμονή του στὸ Παρίσι. Ἐπιστρέφοντας ἀνεκάλυψε κι αὐτός, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἦτο ἕνα μηδενικό, μ ̓ ἄποτέλεσμα ν ̓ ἀπογοητευθῇ καὶ ν ̓ αὐτοχτονήσῃ: «4ὲν δύναται νὰ ὀνομασθῇ ΕΛΛΑΣ -ἔγραφἐΑναρχικὸν Σκουληκομάζευμα καὶ δὲν δύνανται νὰ ὀνομασθοῦν ΑΘΗΝΑ!"! πρωτεύουσα εἰς τὴν ὁποίαν πᾶς" Ελληνιστὶ αἰσθανόμενος, διανοούμενος, ὁμιλῶν καὶ ἐκδηλούμενος καὶ ποθῶν ̓Ελληνικὰς τὰς ἐκδηλώσεις ὅλας τῆς ζωῆς, εἶναι ΞΕΝΟΣ περισσότερον Κινέζου... Καὶ εἶναι πραγματικὸν καὶ δαθὺ ΑΙΣΧΟΣ νὰ ἀποκαλῆται ΕΛΛΗΝ τὸ τωρινὸν ἀνθρωπόπλασμα, τὸ πολὺ πολὺ καὶ κατὰ χάριν δυνάμενον νὰ ὀνομασθῇ: ΦΡΑΓΚΟΠΑΛΙΟΡΩΜΑΙΟΣ»’ καὶ ἐπρότεινε ἐπανάστασι «μεταμορφώνουσα τὸν παλήοοωμιὸν εἰς Ελληνα» («"Απαντα», ἔκδ. 1993, σελ. 131, 138). Ὃ κρητικὸς φιλόσοφος Μιχάλης Χαλκῆς παρακολουθῶντας μαθήματα φιλοσοφίας στὸ πανεπιστήμιο τῆς Σορθόννης διεπίστωσε τὴν ἐλεεινὴ ἐντύπωσι, ποὺ ἀποχκόμιζαν οἱ ξένοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν γνωρίσει τὴν χώρα μας καὶ τὸ λαό της. Ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα δικαιολόγησε τὴν ἀπέχθειά των γιὰ τὴν χώρα μας καὶ ὑπῆρξε ἀπ ̓ τοὺς πρώτους Ἕλληνες διανοητές, ποὺ συνέλαθε σὰν ἐθνικὸ αἴτημα τὴν ἰδέα τοῦ «ἐξελληνισμοῦ τῆς ρωμιοσύνης» καὶ τὴν διεκήρυξε στὸν στενό του Φιλολογικό κύκλο ἤδη ἀπ ̓ τὸ 1935. Αξιοσημείωτα εἶναι καὶ τὰ λεγόμενα τοῦ διαπρεποῦς ἀκαδημαϊκοῦ Ἰωάννη Θεοδωρακόπουλου: «ΕΛΛΑΣ ἦταν πάλαι ποτὲ οἰκουμενικὴ ̓Ιδέα τοῦ Ωραίου καὶ τοῦ