Ἑλληνικότητα: ἡ μοναδικὴ λύσι «Μητέρα, Μητέρα, θεία Γῆ Ελληνική, καὶ σεῖς Γηγενεῖς Θεοὶ Ελληνικοί, μή, μὴν ἀφήσετε τὴν χα- ταποντισµένη στὶς ἀτιμίες φυλή σας, νὰ χαθῇ. ᾿Ανάστησε, ὦ Θεία Μητέρα, τὰ νέα σώματα καὶ τὰ νέα πνεύματα, διὰ τοὺς Κυκλώπειους πολέμους καὶ καταπέµψετε σεῖς, ὦ ὡραῖοι Ελληνικοὶ Θεοί, τὴν πανεύμορφον Θείαν χάριν σας εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ᾿Ελληνικόν, διὰ νὰ διαλύσῃ τὸ πη χτὸ ἐγχε- φαλικὸ σκοτάδι, ποὺ τοῦ κρύδει τοῦ “Ελληνος τὸ µέσα του καὶ γύρω του Θεῖον Φῶς». Περικλῆς Γιαννόπουλος (1907) Στὰ δύο πρῶτα μέρη τῆς ἐργασίας μας («Δαυλὸς» τ. 183, 184) ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ ρω- μιοσύνη ἀπ’ τὴν στιγμὴ τῆς ἐμφανίσεώς της ὑπῆρξε πολέμια τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἀναθιώσεως τῆς ἑλληνικότητας, μ᾽ ἀποτέλεσμα ὁ ἑλληνισμὸς ἐπὶ τόσους αἰῶνες νὰ εὑρίσκεται σὲ κατάστασι πνευματικῆς ἀφασίας. Οὐσιαστικῶς οἱ Ἕλληνες ἐπὶ 1.600 περίπου χρόνια καθεύδουν τὸν νήδυμον καὶ εἶναι νήγρετοι. Εἶναι ἄξιον προσοχῆς, ὅτι πολλοὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἐπῆγαν στὸ ἐξωτερικό, ἄρχι- σαν νὰ ὀλέπουν μὲ διαφορετικὰ «μάτια» τὴν σύγχρονη ρωμιοσύνη. Δὲν τοὺς ἄρεσε, ἤθε- λαν νὰ τὴν ἀλλάξουν, ἔνοιωθαν ντροπὴ γι’ αὐτήν. Τοῦτο συνέδαινε, διότι ἐρχόμενοι σ᾽ ἐπαφὴ μ’ ἕνα ἀνώτερο πολιτισμικὸ περιθάλλον, ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα ἔθλε- παν, ὅτι αὐτὴ ἦτο ἕνα τίποτε κι ἐπληγώνοντο. Χαρακτηριστικὸὀ παράδειγµα εἶναι ὁ διά- σηµος Ἕλληνας τοῦ ἐξωτερικοῦ μουσικοσυνθέτης Γιάννης Ξενάκης, ὁ ὁποῖος ἐδή- λωσε: ««Η σημερινὴ ᾿ Ελλάδα δὲν κάνει αἰσθητὴ τὴν παρουσία της ἀνάμεσα στὶς προ- οδευµένες καὶ πολιτισµένες χῶρες: αὐτὸ ποὺ γίνεται στὴν ᾿Ελλάδα, δὲν ξεπερνᾷ τὰ ἑλληνικὰ ὅρια: στὸ ἐξωτερικὸ ἀνεκάλυψα τὸν µεγάλο καὺμό, πὼς ἡ σύγχρονη 'Ελλά- δα εἶναι μιὰ ἀνυπαρξία, ἕνα κενό. Ἢ γλαῦκα τῆς ᾿Αθηνᾶς πέταξε ἀπὸ τὴν Ελλάδα σὲ ἄγνωστους τόπους». Μὴ λησμονοῦμε, ὅτι καὶ ὁ προφήτης τῆς ἑλληνικότητας Περι- χλῆς Γιαννόπουλος ἐξέφρασε τὴν ἑλληνολατρεία του ὕστερα ἀπ’ τὴν διαμονή του στὸ Παρίσι. Ἐπιστρέφοντας ἀνεκάλυψε κι αὐτός, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἦτο ἕνα μηδενικό, μ᾽ ἄπο- τέλεσμα ν᾿ ἀπογοητευθῇ καὶ ν᾿ αὐτοχτονήσῃ: «4ὲν δύναται νὰ ὀνομασθῇ ΕΛΛΑΣ -ἔγρα- φε- ᾽Αναρχικὸν Σκουληκοµάζευµα καὶ δὲν δύνανται νὰ ὀνομασθοῦν ΑΘΗΝΑ!"! πρω- τεύουσα εἰς τὴν ὁποίαν πᾶς" Ελληνιστὶ αἰσθανόμενος, διανοούμενος, ὁμιλῶν καὶ ἐκδη- λούμενος καὶ ποθῶν ᾿Ελληνικὰς τὰς ἐκδηλώσεις ὅλας τῆς ζωῆς, εἶναι ΞΕΝΟΣ περισ- σότερον Κινέζου... Καὶ εἶναι πραγματικὸν καὶ δαθὺ ΑΙΣΧΟΣ νὰ ἀποκαλῆται ΕΛΛΗΝ τὸ τωρινὸν ἀνθρωπόπλασμα, τὸ πολὺ πολὺ καὶ κατὰ χάριν δυνάμενον νὰ ὀνομασθῇ: ΦΡΑΓΚΟΠΑΛΙΟΡΩΜΑΙΟΣ»’ καὶ ἐπρότεινε ἐπανάστασι «μεταμορφώνουσα τὸν παλήο- οωμιὸν εἰς Ελληνα» («"Απαντα», ἔκδ. 1993, σελ. 131, 138). Ὃ κρητικὸς φιλόσοφος Μιχάλης Χαλκῆς παρακολουθῶντας µαθήµατα φιλοσοφίας στὸ πανεπιστήμιο τῆς Σορθόννης διεπίστωσε τὴν ἐλεεινὴ ἐντύπωσι, ποὺ ἀποχκόμιζαν οἱ ξένοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν γνωρίσει τὴν χώρα µας καὶ τὸ λαό της. Ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα δικαιολόγησε τὴν ἀπέχθειά των γιὰ τὴν χώρα µας καὶ ὑπῆρξε ἀπ᾽ τοὺς πρώ- τους Ἕλληνες διανοητές, ποὺ συνέλαθε σὰν ἐθνικὸ αἴτημα τὴν ἰδέα τοῦ «ἐξελληνι- σμοῦ τῆς ρωμιοσύνης» καὶ τὴν διεκήρυξε στὸν στενό του Φιλολογικό κύκλο ἤδη ἀπ᾽ τὸ 1935. Αξιοσημείωτα εἶναι καὶ τὰ λεγόμενα τοῦ διαπρεποῦς ἀκαδημαϊκοῦ Ἰωάννη Θεοδωρακόπουλου: «ΕΛΛΑΣ ἦταν πάλαι ποτὲ οἰκουμενικὴ ᾿Ιδέα τοῦ Ωραίου καὶ τοῦ