Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Μεταφράσεις καὶ Σίουα ἜΑ! Κυρία Σουδαλτξῆ μου, εἶσθε ἀνυπόφορος! Ενοχλεῖτε μὲ τὸν τάφο τοῦ Μεγαλέξανδρου Σας ὁλόκληρο μορφωτικὸ ἀκόλουθο τοῦ Ρωμαίικου κρατιδίου, τέως προστατευόμενο τῆς Μελίνας, ποὺ «γεννήθηκε Ελληνίδα», ἀλλὰ παντρεύτηκε Εόραῖο' καὶ ἔχετε τὴν ἀπαίτηση νὰ Σᾶς ἐπιτρέψῃ τὴν ἀνασκαφήν. Μὰ ποῦ ζῆτε ἐπὶ τέλους, κυρία μου. Ο κύριος Κωστῆς Μοσκὠφ ἔχει σοδαρώτερα ἔργα. Διότι πέραν τῶν ἐκδηλώσεων διὰ τὸν Κωνσταντῖνον Καθάφην διακονεῖ τὴν μετάφρασιν. Καταδὰν λοιπὸν τὸ πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐφώτισεν τὸν κ. Μοσκὼφ νὰ μεταφράσῃ ̓ Εδραίους ποιητάς, τοὺς ὁποίους τόσον εἶχεν ἀνάγκη ἡ παγκόσμιος καὶ ̓Ελληνικὴ διανόηση. Διότι φαντάξεσθε, πῶς θὰ ἦταν ὁ κόσμος τὴν σήμερον ἡμέραν, κυρία Σουδαλτζῆ μου, χωρὶς τὴν μετάφραση τῶν ̓Εόραίων ποιητῶν; Ενα τίποτε, ἕνα μηδενικὸ μέσα στὸ πνευματικὸ σκοτάδι!” Αχ/ Οἱ Εόραῖοι ποιηταί... Τὶ ἔργο, τὶ ὅραμα, τὶ πάθος... Μὲ τέτοιου εἴδους ἐντρυφήσεις καταγίνεται ὁ ἄνθρωπος. Κι ἔρχεστε Σεῖς καὶ τὸν ἀπασχολεῖτε γιὰ κάποιον Μέγαν ̓Αλέξανδρον καὶ τὸν τάφον του. "Ασε ποὺ ἦταν ἐθνικιστὴς καὶ πολεμοκάπηλος τοῦ κερατᾶ! Καλά! Δὲν ντρέπεσθε. Δὲν ἔχετε λίγο φιλότιμο. Τσίπα τέλος πάντων. Τελικὰ ὁ κύριος Κωστῆς Μοσκὼφ θυμίζει τὸ γνωστὸν λαϊκὸν σουξέ: «Οἱ κυδερνήσεις πέφτουνε, μὰ ἡ ἀγάπη μένει», ὅ μεθερμηνευόμενον σημαίνει, ὅτι συμπλήρωσε μιὰ συναπτὴ δεκαπενταετία ὡς μορφωτικὸς ἀκόλουθος εἰς τὴν χώραν τοῦ Νείλου. Καὶ παραμένει ἀκλόνητος σὰν τὶς πυραμίδες στὸ κύλισμα τοῦ χρόνου. Μὰ καλὰ τόση μεγάλη ἔλλειψη διανοουμένων ἔχουμε, ποὺ τὸ Ὑπουργεῖον Πολιτισμοῦ ἀδυνατεῖ νὰ τὸν ἀντικαταστήσῃ, ἢ μήπως συμόαίνει τίποτε ἄλλο, κ. Βενιζέλε μου; Μέω, μήπως... Καὶ δὲν νομίζετε, κύριε Βενιξέλεμου, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα νὰ ἐπανακάμψῃ εἰς τὰ χώματα τὰ ἱερὰ τῆς μητρὸς πατρίδος; "Ετσι, διὰ νὰ αἰσθανθῇ τὸ «νόστιμον ἦμαρ». Τί διάδολο δὲν μᾶς ἐπεθύμησε διόλου; ”Αλλως τε κι ἀπὸ δῶ θὰ μπορῇ νὰ μεταφράζῃ ἄνετα, καὶ κοντὰ στὸν ἐκδότη του θὰ εἶναι, καὶ ἄλλους φίλους θὰ συναντᾷ... Κι ἀφοῦ ὁ κύριος Κωστῆς Μοσκὼφ κίνησε γῆ καὶ οὐρανό, νὰ σταματήσουν οἱ ἀνασκαφὲς τῆς κυρίας Σουδαλτξῆ, τὶ νὰ ἐννοοῦσε ὁ ἀείμνηστος πατριάρχής καὶ πάπας Αλεξανδρείας, ὅταν ἔλεγε στὴν ἀνασκαφέα: «Κυρία μου, αὐτοὶ ποὺ πολεμοῦν ἐσᾶς, πολεμοῦν καὶ τὸ Πατριαρχεῖο». Καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ ἀοίδιμος Παρθένιος παραῆταν “Ελλην, καθὼς τεκμήρια τῆς παρούσης μαρτυρίας εὑρίσκονται στὰ χέρια μου. Καί, γιὰ νὰ ξαναγυρίσουμε στὸ θέμα μας, προδάλλει ἐνώπιόν μας τὸ ἀμείλικτο ἐρώτημα: «Τάφος Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου ἢ ̓Εδραῖοι ποιητές»; Καὶ δίχην ̓Αμλέτου ὁ ἐν Αἰγύπτῳ μορφωτικός μας ἀκόλουθος δαστῶντας τὸ κρανίο τοῦ Καδάφη προδληματίζεται σφόδρα. Σοῦ μιλάω γιὰ πολὺ προόδληματισμό. Τελικὰ μὲ κόπο πῆρε τὴν μεγάλη ἀπόφαση: ̓Εδραῖοι ποιηταί. Καθὼς καὶ ὃ ἐκδοτικὸς οἶκος εἶναι σὶκ καὶ θὰ διαφημισθῇ κατὰ κόρον τὸ διδλίο του στὸ γνωστὸ περιοδικό..., πού, ὡς γνωστόν, δὲν καταχωρεῖ καμμιὰ διαφήμισιν τοῦ ἐν λόγῳ ἐκδοτικοῦ οἴκου. ̓Εὄραῖοι λοιπὸν καὶ πάλιν ̓Εόραῖοι... Γιῶργος Πετρόπουλος