ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΗΤΑΝ ΕΝ ΧΡΗΣΕΙ ΤΟ 6.000 ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ Μετὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς ξύλινης πιναχίδος στὸ Δισπηλιὸ τῆς Καστοριᾶς (χρονολογήθηκε, ὡς γνωστόν, στὸ 5.300 π.Χ.: δὲς «Δαυλὸν», τ. 147, 1994) μιὰ νέα ἐντυπωσιακὴ ἀνακάλυψη ἔρχεται στὸ φῶς, ποὺ ἀφορᾷ καὶ αὐτὴ στὴν «προϊστορικὴ» γραφὴ τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου. Στὴν ἐρημονησίδα Γιοῦρα τῶν Βορείων Σποράδων (20 μίλια πλησίον τῆς ̓Αλονήσου) καὶ στὸ «Σπήλαιο τοῦ Κύκλωπος» ἀνεσκάφησαν κεραμικὰ θραύσματα (ὄστρακα) «γραπτῶν» ἀγγείων, στην ἐπιφάνεια τῶν ὁποίων ἔχουν χαραχθῆ σύμόολα πανομοιότυπα μὲ γράμματα τοῦ κλασσικοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαθήτου. Τὰ ὄστρακα αὐτὰ χρονολογοῦνται μεταξὺ τοῦ 6.000 - 5.500 π.Χ. Ἢ ἀνασκαφὴ στὸ ἐν λόγῳ σπήλαιο διεξάγεται ἀπὸ τὸν ἀρχαιολόγο ̓Αδαμάντιο Σάμψων ἀπὸ τὸ 1992 καὶ σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο: «ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κεραμική τῆς ΝΝ (σ.σ. Νεώτερης Νεολιθικῆς) ὄρέθηκαν θραύσματα ἐξαιρετικῆς ποιότητας γραπτῶν ἀγγείων, ποὺ χρονολογοῦνται στὸ τέλος τῆς ΑΝ (σ.σ. ̓Αρχαιότερης Νεολιθικῆς) καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς ΜΝ (σ.σ. Μέσης Νεολιθικῆς)... Η χρονολόγηση μὲ ραδιενεργὸ ἄνθραχα ἔδωσε γιὰ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀκεραμικοῦ στρώματος ἡλικία 6445 - 6375 Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Ἑλληνικὰ Ταχυδρομεῖα «Οἱ Ἕλληνες διαμόρφωσαν τὴ γλῶσσα τους μένοντας ἀρχικὰ στὰ δόρεια διαμερίσματα τῆς χώρας, στὴ Μακεδονία συγκεκριμένα. Η περίοδος τῆς ἀνάπτυξης μιᾶς χαρακτηριστικἁ ἑλληνικῆς γλώσσας μπορεῖ νὰ τοποθετηθεῖ χρογολογικὰ στὰ χρόνια ἀπὸ τὸ 2100 μέχρι τὸ 1600 π.Χ., ὁπότε ἀρχίζουν οἱ “Ελληνες νὰ κατεδαίνουν νοτιότερα τμηματικὰ καὶ σὲ διαφορετικὰ χρονικὰ διαστήματα, γεγονὸς ποὺ εἶχε καὶ συνακόλουθες γλωσσικὲς ἐξελίξεις, ποὺ κατέλήξαν σὲ γλωσσικὲς διαφοροποιήσεις (διαλέκτους), ἡ δὲ ἐπαφή τους μὲ τὰ προελληνικὰ φύλα ἀντικατοπτρίζεται στὸν πολιτισμὸ καὶ τὴ γλῶσσα τους». Τὸ κείμενο αὐτὸ εἶναι τμῆμα ἀπὸ τὸ σχόλιο, ποὺ ἔγραψε ὁ καθηγητὴς τοῦ Ἰονίου Πανεπιστημίου Βασίλειος Γ. Μανδηλαρᾶς στὸ ἐνημερωτικὸ ἔντυπο τῶν Ἑλληνικῶν Ταχυδρομείων, ποὺ συνοδεύει τὴ νέα ἔκδοση γραμματοσήμων περὶ τὴν «Ἑλληνικὴ Γλῶσσα». Τὰ ΕΛΤΑ, ποὺ διοικοῦνται ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε κόμμα στὴν ἐξουσία, ὑπογραμμίζουν, ὅτι τὸ κείμενο γράφτηκε ἀπὸ καθηγητή, γιὰ νὰ τονίσουν προφανῶς, ὅτι αὐτὸ εἶναι κι ἄξιο προσοχῆς. Τὸ κεί-.ὄ.»ὄ.