ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΗΤΑΝ ΕΝ ΧΡΗΣΕΙ ΤΟ 6.000 ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ Μετὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς ξύλινης πιναχίδος στὸ Δισπηλιὸ τῆς Κα- στοριᾶς (χρονολογήθηκε, ὡς γνωστόν, στὸ 5.300 π.Χ.: δὲς «Δαυλὸν», τ. 147, 1994) μιὰ νέα ἐντυπωσιακὴ ἀνακάλυψη ἔρχεται στὸ φῶς, ποὺ ἀφορᾷ καὶ αὐτὴ στὴν «προϊστορικὴ» γραφὴ τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου. Στὴν ἐρημονησίδα Γιοῦρα τῶν Βορείων Σποράδων (20 μίλια πλησίον τῆς ᾽Αλονήσου) καὶ στὸ «Σπήλαιο τοῦ Κύκλωπος» ἀνεσκάφησαν κε- ραμικὰ θραύσματα (ὄστρακα) «γραπτῶν» ἀγγείων, στην ἐπιφάνεια τῶν ὁποίων ἔχουν χαραχθῆ σύμόολα πανομοιότυπα μὲ γράμματα τοῦ κλασσικοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαθήτου. Τὰ ὄστρακα αὐτὰ χρονολογοῦνται μεταξὺ τοῦ 6.000 - 5.500 π.Χ. Ἢ ἀνασκαφὴ στὸ ἐν λόγῳ σπήλαιο διεξάγεται ἀπὸ τὸν ἀρχαιολόγο ᾿Αδαμάντιο Σάµψων ἀπὸ τὸ 1992 καὶ σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο: «ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κεραμική τῆς ΝΝ (σ.σ. Νεώτερης Νεολιθικῆς) ὄρέθηκαν θραύ- σµατα ἐξαιρετικῆς ποιότητας γραπτῶν ἀγγείων, ποὺ χρονολογοῦνται στὸ τέλος τῆς ΑΝ (σ.σ.᾿Αρχαιότερης Νεολιθικῆς) καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς ΜΝ (σ.σ. Μέσης Νεολιθικῆς)... Η χρονολόγηση μὲ ραδιενεργὸ ἄνθρα- χα ἔδωσε γιὰ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀκεραμικοῦ στρώματος ἡλικία 6445 - 6375 Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Ἑλληνικὰ Ταχυδρομεῖα «Οἱ Ἕλληνες διαμόρφωσαν τὴ γλῶσσα τους μένοντας ἀρχικὰ στὰ δόρεια διαμερίσματα τῆς χώρας, στὴ Μακεδονία συγκεκριµένα. Η περίοδος τῆς ἀνά- πτυξης μιᾶς χαρακτηριστικἁ ἑλληνικῆς γλώσσας μπορεῖ νὰ τοποθετηθεῖ χρο- γολογικὰ στὰ χρόνια ἀπὸ τὸ 2100 µέχρι τὸ 1600 π.Χ., ὁπότε ἀρχίζουν οἱ “Ελλη- νες νὰ κατεδαίνουν νοτιότερα τμηματικὰ καὶ σὲ διαφορετικὰ χρονικὰ δια- στήµατα, γεγονὸς ποὺ εἶχε καὶ συνακόλουθες γλωσσικὲς ἐξελίξεις, ποὺ κατέ- λήξαν σὲ γλωσσικὲς διαφοροποιήσεις (διαλέκτους), ἡ δὲ ἐπαφή τους μὲ τὰ προελληνικὰ φύλα ἀντικατοπτρίζεται στὸν πολιτισμὸ καὶ τὴ γλῶσσα τους». Τὸ κείµενο αὐτὸ εἶναι τμῆμα ἀπὸ τὸ σχόλιο, ποὺ ἔγραψε ὁ καθηγητὴς τοῦ Ἰονίου Πανεπιστηµίου Βασίλειος Γ. Μανδηλαρᾶς στὸ ἐνημερωτικὸ ἔντυπο τῶν Ἑλληνικῶν Ταχυδρομείων, ποὺ συνοδεύει τὴ νέα ἔκδοση γραμματοσή- μων περὶ τὴν «Ἑλληνικὴ Γλῶσσα». Τὰ ΕΛΤΑ, ποὺ διοικοῦνται ἀπὸ τὸ ἑκά- στοτε κόμμα στὴν ἐξουσία, ὑπογραμμίζουν, ὅτι τὸ κείµενο γράφτηκε ἀπὸ κα- θηγητή, γιὰ νὰ τονίσουν προφανῶς, ὅτι αὐτὸ εἶναι κι ἄξιο προσοχῆς. Τὸ κεί- -.ὄ.»ὄ.