«Οἱ ἕλληνες κλέπται πάσης γραφῆς»! ΤΙΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Μὲ εἰδικοὺς νόμους κατηργήθη ἀπὸ τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς τῶν Πανεπιστημίων μας ἡ μελέτη τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας καὶ Φιλολογίας. Εἰς τὴν θέσιν της δὲ ἱδρύθη ἕδρα Ἑθραϊκῆς Φιλολογίας, τὴν ὁποίαν φυσικὰ ἀνέλαθε ἔμπειρος ἑδραιολόγος. Εἰς τὸ Τμῆμα ἐπίσης τῆς Κοινωνικῆς Θεολογίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τὰ ̓Αρχαῖα Ἑλληνικά -ἀπαραίτητα διὰ τὸ τελετουργικὸν καὶ λατρευτικὸν μέρος τῆς θρησκείας- διδάσκονται μόνον σὲ ἕνα ἑξάμηνον, ἐνῷ τὰ ἀρχαῖα 'Ἑόραϊκά -ἄχρηστα στήν οὐσίαν διὰ ἕνα ἱερέα ἢ καθηγητὴν θεολογίας- διδάσκονται σὲ δύο ἑξάμηνα καὶ οἱ φοιτηταὶ δίδουν δύο φορὲς ἐξετάσεις εἰς τὸ μάθημα αὐτὸ τῶν ἑδραϊκῶν κειμένων, διὰ δὲ τὸ μάθημα τῶν ̓Αρχαίων Ἑλληνικῶν δίδουν ἐξετάσεις μόνον μίαν φοράν. Οἱ φοιτηταὶ ἐπίσης τοῦ Γ' ἑξαμήνου (Β' ἔτους) τοῦ τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ̓Αθηνῶν διδάσκονται ἀπὸ τὸ ὀιόλίον «Θέματα Πατρολογίας» τοῦ καθηγητοῦ πρωτ. Κωνσταντίνου Μ. Φούσκα, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία ἐδανείσθη ἐκ τῆς ̓Αγίας Γραφῆς. Συγκεκριμένως εἰς τὴν σελίδα 115 τοῦ ἀνωτέρω θιθλίου καὶ εἰς τὸ θέμα «Χριστιανισμὸς καὶ Φιλοσοφία» ὁ καθηγητὴς γράφει: «Παρ ̓ ὅλον ὅτι ἡ ̓Ελληνικὴ φιλοσοφία ἐδανείσθη ἐκ τῆς ̓Αγίας Γραφῆς εἰς δαθμόν, ὥστε νὰ ὀνομάζωνται οἱ “Ελληνες “κλέπται πάσης Γραφῆς" (Στρωμ. 6, 39), ὁ Κλήμης ἔδιδεν εἰς τὴν φιλοσοφίαν μίαν ἐξέχουσαν θέσιν». Αὐτὰ ὅμως, ποὺ γράφει ὁ ἐν λόγῳ καθηγητής, στηρίζονται μόνον εἰς τὶς γραπτὲς ἀναφορὲς τοῦ Κλήμεντος τοῦ ̓Αλεξανδρέως. Ὃ Κλήμης ὅμως εἰς τὸ ἔργον «Στρωματεῖς» μνημονεύει, ὅτι ἐστηρίχθη εἰς τὰ (πλαστὰ) κείμενα τοῦ ̓Αριστοδούλου, ὁ ὁποῖος ̓Αριστόδουλος μετὰ ἄκρας ἀφελείας προσεπάθησε νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι τῆς «Πεντατεύχου» ἔλαδον ἤδη γνῶσιν πάντες οἱ Ἕλληνες ποιηταὶ ἀπὸ τοῦ “Ομήρου καὶ ἐντεῦθεν καὶ ὅτι κατὰ συνέπειαν αὕτη ἦτο πηγὴ πάσης Ἑλληνικῆς σοφίας. Περὶ τοῦ ̓Αριστοδούλου ἡ Ἐγκυκλοπαίδεια «Ἥλιος» γράφει: «ἔπλασεν ὁ ἴδιος νόθα χωρία τῶν “Ελλήνων ποιητῶν καὶ φιλοσόφων καὶ κατώρθωσεν ἐπὶ αἰῶνας νὰ ἐξαπατήσῃ ὄχι μόνον τοὺς κοινοὺς ἀναγνώστας του ἀλλὰ καὶ πλείστους συγγραφεῖς, ἰδίως τοὺς πατέρας τῆς Εκκλησίας». Ἢ Ἐγκυκλοπαίδεια δὲ τοῦ «Ἐλευθερουδάκη» γράφει διὰ τὸν ̓Αριστόθουλον τὰ ἑξῆς: «Αριστόδθουλος. ̓Ιουδαῖος φιλόσοφος ἐξ ̓ Αλεξανδρείας περιπατητικὸς περὶ τὸ 160 π.Χ. καὶ διδάσκαλος τοῦ Πτολεμαίου τοῦ Εὐεργέτου. ̓Επεχείρησε νὰ προσεγγίσῃ τὴν ̓Ιουδαϊκὴν φιλοσοφίαν πρὸς τὰ ̓Ιουδαϊκὰ δόγματα. Διὰ τῶν ἀλληγορικῶν αὐτοῦ ἐξηγήσεων περὶ τῆς Πεντατεύχου ἠγωνίσθη ν ̓ ἀποδείξῃ, ὅτι αἱ φιλοσοφικαὶ θεωρίαι τοῦ Πυθαγόρου, τοῦ Σωκράτους καὶ τοῦ Πλάτωνος συμφωνοῦσι πρὸς τὰς γραφὰς καὶ ὅτι αἱ Ελληνικαὶ θρησκευτικαὶ παραδόσεις τὴν προέλευσιν ἔχουσιν ἐκ τοῦ Μωυσέως. ̓Εν τῇ ἐπιμόνῳ αὐτοῦ προσπαθείᾳ νὰ ἐξηγήσῃ τὰ Ελληνικά διὰ τῶν ̓Ιουδαϊκῶν καὶ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἰσχυρισμῶν αὐτοῦ ἔπλασεν στίχους δῆθεν τοῦ Ορφέως, τοῦ Λίνου, τοῦ Μουσαίου, τοῦ Ομήρου, τοῦ Ησιόδου, ὧν ὅμως τὸ ὑποδολιμαῖον παραδόξως δὲν ἀνεγνώρισαν ὁ Κλήμης ὁ ̓Αλεξανδρεὺς καὶ ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἱστορικὸς Εὐσέδιος πραγματευόμενοι περὶ τοῦ) Αριστοθούλου. ̓Αλλὰ νεώτεροί τινες χριτικοὶ θεωροῦσι τὰς ἐξηγήσεις ὡς πολὺ μεταγενέστερον ἔργον ἀγνώστου συγγραφέως, ἴσως Χριστιανοῦ τινος ἀπολογητοῦ τοῦ Β' μετὰ Χριστὸν αἰῶνος, καλυφθέντος διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Αριστοόούλου, ὅπως προσδώσῃ μεῖζον κῦρος εἰς τὰ ἐπιχειρήματά του». Θὰ πρέπει νὰ λάδωμεν ὑπ ̓ ὄψιν, ὅτι ὁ Κλήμης ̓Αλεξανδρεὺς ἔζησε σὲ ἐποχήν, ὅπου οἱ