«Οἱ ἕλληνες κλέπται πάσης γραφῆς»! ΤΙΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Μὲ εἰδικοὺς νόμους κατηργήθη ἀπὸ τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς τῶν Πανεπιστημίων µας ἡ µελέτη τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας καὶ Φιλολογίας. Εἰς τὴν θέσιν της δὲ ἱδρύθη ἕδρα Ἑθραϊκῆς Φιλολογίας, τὴν ὁποίαν φυσικὰ ἀνέλαθε ἔμπειρος ἑδραιολόγος. Εἰς τὸ Τμῆμα ἐπίσης τῆς Κοινωνικῆς Θεολογίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τὰ ᾿Αρχαῖα Ἑλληνικά -ἀπα- ραίτητα διὰ τὸ τελετουργικὸν καὶ λατρευτικὸν µέρος τῆς θρησκείας- διδάσκονται μόνον σὲ ἕνα ἑξάμηνον, ἐνῷ τὰ ἀρχαῖα 'Ἑόραϊκά -ἄχρηστα στήν οὐσίαν διὰ ἕνα ἱερέα ἢ καθηγητὴν θεολογίας- διδάσκονται σὲ δύο ἑξάμηνα καὶ οἱ φοιτηταὶ δίδουν δύο φορὲς ἐξετάσεις εἰς τὸ µάθηµα αὐτὸ τῶν ἑδραϊκῶν κειμένων, διὰ δὲ τὸ μάθημα τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλληνικῶν δί- δουν ἐξετάσεις µόνον μίαν φοράν. Οἱ φοιτηταὶ ἐπίσης τοῦ Γ' ἑξαμήνου (Β' ἔτους) τοῦ τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ᾿Αθηνῶν διδάσκονται ἀπὸ τὸ ὀιόλίον «Θέματα Πατρολογίας» τοῦ καθηγητοῦ πρωτ. Κωνσταντίνου Μ. Φούσκα, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία ἐδανείσθη ἐκ τῆς ᾿Αγίας Γραφῆς. Συγκεκριμένως εἰς τὴν σελίδα 115 τοῦ ἀνωτέρω θιθλίου καὶ εἰς τὸ θέ- μα «Χριστιανισμὸς καὶ Φιλοσοφία» ὁ καθηγητὴς γράφει: «Παρ᾽ ὅλον ὅτι ἡ ᾿Ελληνικὴ φι- λοσοφία ἐδανείσθη ἐκ τῆς ᾿Αγίας Γραφῆς εἰς δαθμόν, ὥστε νὰ ὀνομάζωνται οἱ “Ελληνες “κλέπται πάσης Γραφῆς" (Στρωμ. 6, 39), ὁ Κλήμης ἔδιδεν εἰς τὴν φιλοσοφίαν μίαν ἐξέ- χουσαν θέσιν». Αὐτὰ ὅμως, ποὺ γράφει ὁ ἐν λόγῳ καθηγητής, στηρίζονται μόνον εἰς τὶς γραπτὲς ἀνα- φορὲς τοῦ Κλήμεντος τοῦ ᾿Αλεξανδρέως. Ὃ Κλήμης ὅμως εἰς τὸ ἔργον «Στρωματεῖς» μνη- μονεύει, ὅτι ἐστηρίχθη εἰς τὰ (πλαστὰ) κείμενα τοῦ ᾿Αριστοδούλου, ὁ ὁποῖος ᾿Αριστόδου- λος μετὰ ἄκρας ἀφελείας προσεπάθησε νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι τῆς «Πεντατεύχου» ἔλαδον ἤδη γνῶσιν πάντες οἱ Ἕλληνες ποιηταὶ ἀπὸ τοῦ “Ομήρου καὶ ἐντεῦθεν καὶ ὅτι κατὰ συνέπει- αν αὕτη ἦτο πηγὴ πάσης Ἑλληνικῆς σοφίας. Περὶ τοῦ ᾿Αριστοδούλου ἡ Ἐγκυκλοπαίδεια «Ἥλιος» γράφει: «ἔπλασεν ὁ ἴδιος νόθα χωρία τῶν “Ελλήνων ποιητῶν καὶ φιλοσόφων καὶ κατώρθωσεν ἐπὶ αἰῶνας νὰ ἐξαπατήσῃ ὄχι μόνον τοὺς κοινοὺς ἀναγνώστας του ἀλλὰ καὶ πλείστους συγγραφεῖς, ἰδίως τοὺς πα- τέρας τῆς Εκκλησίας». Ἢ Ἐγκυκλοπαίδεια δὲ τοῦ «Ἐλευθερουδάκη» γράφει διὰ τὸν ᾿Αρι- στόθουλον τὰ ἑξῆς: «Αριστόδθουλος. ᾿Ιουδαῖος φιλόσοφος ἐξ᾽ Αλεξανδρείας περιπατητικὸς περὶ τὸ 160 π.Χ. καὶ διδάσκαλος τοῦ Πτολεμαίου τοῦ Εὐεργέτου. ᾿Επεχείρησε νὰ προσεγ- γίσῃ τὴν ᾿Ιουδαϊκὴν φιλοσοφίαν πρὸς τὰ ᾿Ιουδαϊκὰ δόγματα. Διὰ τῶν ἀλληγορικῶν αὐτοῦ ἐξηγήσεων περὶ τῆς Πεντατεύχου ἠγωνίσθη ν᾿ ἀποδείξῃ, ὅτι αἱ φιλοσοφικαὶ θεωρίαι τοῦ Πυθαγόρου, τοῦ Σωκράτους καὶ τοῦ Πλάτωνος συμφωνοῦσι πρὸς τὰς γραφὰς καὶ ὅτι αἱ Ελληνικαὶ θρησκευτικαὶ παραδόσεις τὴν προέλευσιν ἔχουσιν ἐκ τοῦ Μωυσέως. ᾿Εν τῇ ἐπι- μόνῳ αὐτοῦ προσπαθείᾳ νὰ ἐξηγήσῃ τὰ Ελληνικά διὰ τῶν ᾿Ιουδαϊκῶν καὶ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἰσχυρισμῶν αὐτοῦ ἔπλασεν στίχους δῆθεν τοῦ Ορφέως, τοῦ Λίνου, τοῦ Μουσαίου, τοῦ Ομήρου, τοῦ Ησιόδου, ὧν ὅμως τὸ ὑποδολιμαῖον παραδόξως δὲν ἀνεγνώρισαν ὁ Κλήμης ὁ᾽Αλεξανδρεὺς καὶ ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἱστορικὸς Εὐσέδιος πραγματευόμενοι περὶ τοῦ) Αρι- στοθούλου. ᾿Αλλὰ νεώτεροί τινες χριτικοὶ θεωροῦσι τὰς ἐξηγήσεις ὡς πολὺ µεταγενέστε- ϱον ἔργον ἀγνώστου συγγραφέως, ἴσως Χριστιανοῦ τινος ἀπολογητοῦ τοῦ Β' μετὰ Χριστὸν αἰῶνος, καλυφθέντος διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Αριστοόούλου, ὅπως προσδώσῃ μεῖζον κῦρος εἰς τὰ ἐπιχειρήματά του». Θὰ πρέπει νὰ λάδωμεν ὑπ᾽ ὄψιν, ὅτι ὁ Κλήμης ᾽Αλεξανδρεὺς ἔζησε σὲ ἐποχήν, ὅπου οἱ