̓Αφροκχεντρισμός: Ἡ νέα «ἐπιστημονιχὴ» ἀπάτη Τὸ θέμα τοῦ « ̓Αφροκεντρισμοῦ» (ἐν συντομίᾳ « ̓Αφροϊσμὸς» ἢ « ̓Αφρό») ἔχει πάρει δυστυχῶς ἐχκτεταμένες διαστάσεις κυρίως στὰ ἀμερικανικὰ ἐχπαιδευτικὰ ἱδρύματα ἀνωτάτης καὶ μέσης ἐκπαίδευσης, στὸν ἀμερικανικὸ ἐκδοτικὸ καὶ ἡμερήσιο τύπο καὶ στὰ λοιπὰ ΜΜΕ. ὉΟ ̓Αφροϊσμὸς εἶναι ἕνα νέο «προϊόν», γέννημα καὶ θρέμμα τῆς σύγχρονης χοινωνικῆς καὶ πολιτιστικῆς ἀμερικανικῆς πραγματικότητας. Οἱ κοινωνικοπολιτικὲς ἐπιπτώσεις καὶ συνέπειές του ἐπηρεάζουν τὰ εὐρύτερα στρώματα τοῦ Μαύρου τμήματος τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας, χωρὶς νὰ ὑποθαθμίζεται καὶ ἡ διαόθρωτικὴ ἐπίδρασή του στὸ σύνολο τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ καὶ τῶν λαῶν τῆς Μαύρης ̓ ̓Αφρικῆς, πρὸς τοὺς ὁποίους καὶ ἐξίσου ἀπευθύνεται. Τὸ φαινόμενο τοῦ « ̓Αφρὸ» ὁρίζεται ὡς ἡ «δικαιολογία, γιὰ νὰ διδαχθῇ ὁ μύθος σὰν ἱστορία» καὶ ἔχει σκοπό: 1) νὰ διαστρεθλώσῃ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὶς ρίζες τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ: καὶ 2) νὰ οἰκειοποιηθῇ τὴν αἴγλη του ἀπὸ λαοὺς ἢ ἐθνότητες, ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν. Συνέπεια τῆς ἀνίερης αὐτῆς προσπάθειας εἶναι ἡ δικαιολογημένη καθολικὴ ἀντίδραση καὶ ὁ προόληματισμὸς τοῦ ἁπανταχοῦ ἕλληνισμοῦ, γηγενοῦς καὶ ἀποδήμου, αὐθεντιχκοῦ καὶ γνήσιου κληρονόμου τοῦ πολιτισμοῦ ἐκείνου. Στὴν ἴδια τὴν ̓Αμερικὴ πλειάδα πανεπιστημιαχκῶν καθηγητῶν κυρίως τῶν χλασσικῶν σπουδῶν, φιλόλογοι, δημοσιογράφοι, λόγιοι καὶ φιλέλληνες ἔχουν ξεσηκωθῆ καὶ στιγματίζουν μὲ κάθε μέσο καὶ τρόπο τὴν προσπάθεια διαστρέθλωσης τῆς ἱστορίας ἀπὸ τοὺς ̓Αφροϊστές. Αὐτοὶ μὲ παραποιημένες, παραπλανητικὲς καὶ ἀντιδεοντολογικὲς θεωρίες καὶ φαντασιώσεις προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νὰ ἀποδείξουν, ὅτι οἱ πηγὲς καὶ οἱ ρίζες τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι οἱ μαῦροι λαοὶ τῆς ̓Αφρικῆς καὶ Σημιτοφοινικικὲς ἐθνότητες. Γράφουν λοιπὸν παραποιῶντας τὴν ἱστοοικὴ ἀλήθεια γιὰ μαύρη ̓Αθηνᾶ, μαῦρο Σωκράτη, κλέφτη ξένης σοφίας) Αριστοτέλη καὶ ὅ,τι ἄλλο ψευδὲς καὶ ἀχατανόμαστο μηχανευθῇ ὁ νοῦς τους. Σύμφωνα μὲ τὸ σοθαρὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ “Εοτείρη Ααἰτς” (Νοέμ - Δεκ. 1996) ὁ καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου Ἡαιτνατά κ. 5. Ηιπίϊηρίοη στὸ θιθλἰοτου “ΤΗε 6ἱασῇ οἱ Οἰνι[καιίοης απα (πε ΚεπιαΚίπρ οὗ νου ἃ Οναεν”, ποὺ ἔχει ἐκδοθῆ αὐτὸν τὸν μῆνα, διατυπώνει τὶς πρωτοφανεῖς ἀπόψεις, οἱ ὁποῖες ἐσχολιάσθησαν σὲ ἐκτενῆ ἄρθρα στὸ ἔνθετο «Νέες Ἐποχὲς» τοῦ «Βήματος» ἀπὸ πανεπιστημιακοὺς καθηγητές. Παραθέτω μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ ἄρθρα αὐτά, ὅπου ὁ φιλόσοφος - συγγραφέας κ. Π. Κονδύλης (Π.Κ.) γράφει: «... μία σύγκρουση ἀνάμεσα σὲ πολιτισμοὺς ἀναγκαστικὰ θὰ εἶναι σκληρότερη ἀπὸ ἄλλες συγκρούσεις, δηλαδὴ ἕνα εἶδος πολέμου ἀνάμεσα σὲ ράτσες, καὶ ἑπομένως πιὸ ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ κάθε ἁπλῶς οἰκονομικὸ ἢ πολιτικὸ ἀνταγωνισμό». Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Γκαρωντὺ στὴν συνέντευξή του διατυπώνεται ἀπὸ τὸν κ. Π.Κ. μὲ αὐτὰ τὰ λόγια: «...δὲν ἀποκλείεται αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζεται “ἀντίθεση Βορρᾶ - Νότου” αὔριο νὰ προδάλῃ ὡς ἀντίθεση μεταξὺ “δυτικοῦ χοιστιανικοῦ” καὶ “μουσουλμανικοῦ” ἢ “κομφουκιανοῦ” πολιτισμοῦ...». Ο κ. Π.Κ. δὲν συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ηιπιπρίοη λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Ὥστε ἡ θεωρία περὶ συγκρούσεως τῶν πολιτισμῶν περιέχει τὸ πολὺ - πολὺ μιὰ διαστρεόλωμένη καὶ κακοδιατυπωμένη ἀλήθεια. Ἐν τούτοις θὰ μποροῦσε --καὶ νομίζω, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πρόθεση τοῦ συγγραφέα- νὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἰδεολογικὸς πόλος ἕλξεως τῆς “Δύση ς ̓" (ὑπὸ ἀμερικανικὴ ἡγεσία), ἂν τυχὸν αὐτὴ γιὰ οἰκονομικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς λόγους ἐρχόταν σὲ σφοδρὴ σύγκρουση μὲ μὴ δυτικὲς Δυνάμεις». Νὰ λοιπόν, ποὺ ὁ ̓Αφροΐσμός, θὰ προσθέταμε ἐδῶ, θρίσκει τὴν ἀπόλυτη «δικαίωσή»του. ̓Αναγνῶστες