᾿Αϕροκχεντρισµός: Ἡ νέα «ἐπιστημονιχὴ» ἀπάτη Τὸ θέμα τοῦ «᾿Αφροκεντρισμοῦ» (ἐν συντοµίᾳ «᾿Αφροϊσμὸς» ἢ «᾿Αφρό») ἔχει πάρει δυστυχῶς ἐχκτεταμένες διαστάσεις κυρίως στὰ ἀμερικανικὰ ἐχπαιδευτικὰ ἱδρύματα ἀνωτάτης καὶ μέσης ἐκπαίδευσης, στὸν ἀμερικανικὸ ἐκδοτικὸ καὶ ἡμερήσιο τύπο καὶ στὰ λοιπὰ ΜΜΕ. ὉΟ᾽Αϕροϊσμὸς εἶναι ἕνα νέο «προϊόν», γέννημα καὶ θρέμμα τῆς σύγ- χρονης χοινωνικῆς καὶ πολιτιστικῆς ἀμερικανικῆς πραγματικότητας. Οἱ κοινωνικο- πολιτικὲς ἐπιπτώσεις καὶ συνέπειές του ἐπηρεάζουν τὰ εὐρύτερα στρώματα τοῦ Μαύ- ρου τμήματος τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας, χωρὶς νὰ ὑποθαθμίζεται καὶ ἡ διαόθρω- τικὴ ἐπίδρασή του στὸ σύνολο τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ καὶ τῶν λαῶν τῆς Μαύρης ᾿᾽Αϕρικῆς, πρὸς τοὺς ὁποίους καὶ ἐξίσου ἀπευθύνεται. Τὸ φαινόμενο τοῦ «᾿Αϕρὸ» ὁρίζεται ὡς ἡ «δικαιολογία, γιὰ νὰ διδαχθῇ ὁ μύθος σὰν ἱστορία» καὶ ἔχει σκοπό: 1) νὰ διαστρεθλώσῃ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὶς ρίζες τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ: καὶ 2) νὰ οἰκειοποιηθῇ τὴν αἴγλη του ἀπὸ λαοὺς ἢ ἐθνό- τητες, ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν. Συνέπεια τῆς ἀνίερης αὐτῆς προσπάθειας εἶναι ἡ δικαιολογημένη καθολικὴ ἀντίδραση καὶ ὁ προόληματισμὸς τοῦ ἁπανταχοῦ ἕλλη- νισμοῦ, γηγενοῦς καὶ ἀποδήμου, αὐθεντιχκοῦ καὶ γνήσιου κληρονόμου τοῦ πολιτισμοῦ ἐκείνου. Στὴν ἴδια τὴν ᾿Αμερικὴ πλειάδα πανεπιστημιαχκῶν καθηγητῶν κυρίως τῶν χλασσικῶν σπουδῶν, φιλόλογοι, δημοσιογράφοι, λόγιοι καὶ φιλέλληνες ἔχουν ξεση- κωθῆ καὶ στιγµατίζουν μὲ κάθε µέσο καὶ τρόπο τὴν προσπάθεια διαστρέθλωσης τῆς ἱστορίας ἀπὸ τοὺς ᾿Αφροϊστές. Αὐτοὶ μὲ παραποιηµένες, παραπλανητικὲς καὶ ἀντι- δεοντολογικὲς θεωρίες καὶ φαντασιώσεις προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νὰ ἀποδείξουν, ὅτι οἱ πηγὲς καὶ οἱ ρίζες τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι οἱ μαῦροι λαοὶ τῆς ᾿Αφρικῆς καὶ Σημιτοφοινικικὲς ἐθνότητες. Γράφουν λοιπὸν παραποιῶντας τὴν ἱστο- οικὴ ἀλήθεια γιὰ μαύρη ᾿Αθηνᾶ, μαῦρο Σωκράτη, κλέφτη ξένης σοφίας) Αριστοτέλη καὶ ὅ,τι ἄλλο ψευδὲς καὶ ἀχατανόμαστο μηχανευθῇ ὁ νοῦς τους. Σύμφωνα μὲ τὸ σοθαρὸ ἀμερικανικὸ περιοδικὸ “Εοτείρη Ααἰτς” (Νοέμ - Δεκ. 1996) ὁ καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου Ἡαιτνατά κ. 5. Ηιπίϊηρίοη στὸ θιθλἰοτου “ΤΗε 6ἱασῇ οἱ Οἰνι[καιίοης απα (πε ΚεπιαΚίπρ οὗ νου ἃ Οναεν”, ποὺ ἔχει ἐκδοθῆ αὐτὸν τὸν μῆνα, δια- τυπώνει τὶς πρωτοφανεῖς ἀπόψεις, οἱ ὁποῖες ἐσχολιάσθησαν σὲ ἐκτενῆ ἄρθρα στὸ ἔνθε- το «Νέες Ἐποχὲς» τοῦ «Βήματος» ἀπὸ πανεπιστημιακοὺς καθηγητές. Παραθέτω µι- κρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ ἄρθρα αὐτά, ὅπου ὁ φιλόσοφος - συγγραφέας κ. Π. Κον- δύλης (Π.Κ.) γράφει: «... µία σύγκρουση ἀνάμεσα σὲ πολιτισμοὺς ἀναγκαστικὰ θὰ εἶναι σκληρότερη ἀπὸ ἄλλες συγκρούσεις, δηλαδὴ ἕνα εἶδος πολέμου ἀνάμεσα σὲ ρά- τσες, καὶ ἑπομένως πιὸ ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ κάθε ἁπλῶς οἰκονομικὸ ἢ πολιτικὸ ἀνταγωνισμό». Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Γκαρωντὺ στὴν συνέντευξή του διατυπώ- νεται ἀπὸ τὸν κ. Π.Κ. μὲ αὐτὰ τὰ λόγια: «...δὲν ἀποκλείεται αὐτὸ ποὺ σήµερα ὀνομά- ζεται “ἀντίθεση Βορρᾶ - Νότου” αὔριο νὰ προδάλῃ ὡς ἀντίθεση μεταξὺ “δυτικοῦ - χοιστιανικοῦ” καὶ “μουσουλμανικοῦ” ἢ “κομφουκιανοῦ” πολιτισμοῦ...». Ο κ. Π.Κ. δὲν συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ηιπιπρίοη λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Ὥστε ἡ θεωρία περὶ συγκρούσεως τῶν πολιτισμῶν περιέχει τὸ πολὺ - πολὺ μιὰ διαστρεόλω- μένη καὶ κακοδιατυπωµένη ἀλήθεια. Ἐν τούτοις θὰ μποροῦσε --καὶ νομίζω, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πρόθεση τοῦ συγγραφέα- νὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἰδεολογικὸς πόλος ἕλξεως τῆς “Δύση ς᾽" (ὑπὸ ἀμερικανικὴ ἡγεσία), ἂν τυχὸν αὐτὴ γιὰ οἰκονομικοὺς καὶ στρατιωτι- κοὺς λόγους ἐρχόταν σὲ σφοδρὴ σύγκρουση μὲ μὴ δυτικὲς Δυνάμεις». Νὰ λοιπόν, ποὺ ὁ ᾽Αϕροΐσμός, θὰ προσθέταµε ἐδῶ, θρίσκει τὴν ἀπόλυτη «δικαίωσή»του.᾽Αναγνῶστες