ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΞΙΜΟΥ Ἰωάννης Καντακουζηνὸς (1347 - 1355) Ὃ καθένας τους ἀνυπομονοῦσε, πότε θὰ ἔρθῃ τέλος ἡ ὥρα νὰ 6ρεθῇ στὸ θρόνο. Ὁ πατριάρχης μὲ κόκκινη μελάνη ὑπέγραφε, ὅπως οἱ αὐτοκράτορες. Μὲ χρυσάφι καὶ μετάξι στόλιζε τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς του. Δὲν τοῦ ἔλειπαν παρὰ τὰ κοκκοδαφῆ πέδιλα. Ὃ ̓Απόκαυκος, ταπεινὴ ἡ καταγωγή του. Μὰ ἰσχυρότατος ἤδη, γιὰ κατάλληλο παλάτι φρόντιζε, τὸ ἔχτιζε καὶ τὸ ἔχτιζε κοντὰ στὴ θάλασσα, φρούριο ἦταν, οὐδεὶς φόδος γιὰ τὴ ζωή του καὶ τὴ διατροφή, καὶ τρανὰ μυστικὰ στὴν καρδιά του. Νὰ κλείσῃ ἐδῶ τὸν νεαρὸ Ἰωάννη, νὰ τὸν παντρέψῃ μὲ τὴν κόρη του, καὶ τότε, ὦ! τότε! δικά του ὅλα! Τὰ πάντα! Πατριάρχης λοιπὸν καὶ ̓Απόκαυκος ὁλοένα στὸ μοναστήρι κοντὰ στὴν "Αννα δῆθεν νὰ τὴν παρηγοροῦν καὶ θυσσοδομοῦσαν κατὰ τοῦ Καντακουζηνοῦ, ὅπως καὶ ὁ μέγας δρουγγάριος καὶ ὁ μέγας στρατοπεδάρχης καὶ ἄλλοι ἄρχοντες. Ο Καντακουζηνός; Στάση ἑτοιμάζει. Κίνδυνος καὶ γι’ αὐτὴν καὶ γιὰ τὰ παιδιά της! Τρομοκρατήθηκε ἢ ἄμοιρη γυναῖκα. Εἶχε ἀγαπήσει τὸν ἄνδρα της. Πῶς δὲν τῆς ἦρθαν στὴν ἀκοὴ τὰ λόγια του; Στὶς τελευταῖες του ὧρες τὴν εἶχε κάνει προσεκτική. Νὰ μὴν ἄπομακρυνθῇ ἀπὸ τὸν Καντακουζηνὀ. Τὶς συμόουλές του ν ̓ ἀχολουθῇ. Εἰδάλλως ὀργὴ θὰ πέσῃ καὶ σ ̓ αὐτὴν καὶ στὰ παιδιά της καὶ στὴ Χώρα. Ἣ ἀκοὴ τῆς "Αννας τὰ λόγια τῶν συνωμοτῶν καλοδεχόταν. Καὶ ἔμπιστος ὁ ̓Απόκαυκος, καὶ ἀμαθὴς ἡ "Αννα, καὶ μὴ νοήμων, καὶ στὸ ἔπακρο φιλόδοξη, εἶχε πεισθῆ. Μὲ τὸν ̓Απόκαυκο θὰ διοικοῦσε τὴ Χώρα. Φοθισμένη τώρα. Καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὸ μοναστήρι -ἂν καὶ ἀτελείωτες οἱ προσευχὲς γιὰ τὸν νεκρό-, ταμπουρώθηκε στὸ παλάτι. ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ Ὅταν οἱ κάτοικοι τῆς Κωώνσταντινουπόλεως τὴν ἠλιόλουστη ἐκείνη ἡμέρα -1326- ὑποδέχονταν τὴ νύμφη, τὴν Αννα τῆς Σαθοΐας, τὴ μέλλουσα σύζυγο τοῦ ̓Ανδρονίκου, τοῦ ἐγγόνου τοῦ ̓Ανδρονίκου Β’, πῶς νὰ φαντασθοῦν, ὅτι αὐτὴ ἡ κοπέλα πάμπολλα δεινὰ ἔσερνε μαζί της γιὰ τὴ χώρα; Ναί. Τώρα, ὅπου ἔκλεισε γιὰ πάντα τὰ μάτια του ὁ ἄνδρας της, ὁ αὐτοκράτορας ̓Ανδρόνικος Γ', ἡ αὐτοκράτειρα” Αννα στὸ χαμὸ ἔφερνε τὴ χώρα. Ἰταλίδα εἶχε παραμείνει. Ἰταλοὶ - Ἴταλίδες γύρω της. Ἡ συντροφιά της ἦταν. Οἱ σύμθουλοί της. Τὴ χώρα ὁ μέγας δομέστικος τὴ διοικοῦσε, ὁ Ἰωάννης Καντακουζηνός. Ο ̓ Ανδρόνικος Γ ̓ σ ̓ αὐτὸν εἶχε ἀναθέσει καὶ τὴν κηδεμονία τῶν παιδιῶν του, 9 ἐτῶν ὁ Ἰωάννης, 4 ὁ Μιχαήλ. Καὶ πόσοι ὀρέγονταν τὸ θρόνο! Θρόνο ποὺ θὰ τὸν κατεῖχε αὐτοκράτειρα, ποὺ δὲν ἀγαποῦσε τοὺς ὑπηκόους της, μὰ κι ̓ αὐτοὶ δὲν τὴν εἶχαν κλείσει στὴν καρδιά τους. Ἢ "Αννα μισοῦσε καὶ τὸν Καντακουζηνό. Ἐπειδὴ αὐτός, ὁ συνεργάτης. Ὁ ἔμπιστος. Ο φίλος τοῦ ἄνδρα της. Ποιοί οἱ σκοποί του; Τί κρυθόταν στὴν καρδιά του; Δὲν τοῦ ἔλειπε τὸ χρῆμα. Οὔτε ἡ μόρφωση οὔτε ἡ ἱκανότητα γιὰ διοίκηση. Καὶ στρατηγὸς ἦταν ἐξαίρετος. Αρχισε λοιπὸν νὰ κυδερνᾷ τὴ χώρα ὁ Καντακουζηνός, ἐνῷ ἡ "Αννα στὸ μοναστήρι ἔμενε γιὰ τὶς ἐννεάμερες προσευχὲς κατὰ τὰ εἰωθότα. Ἐκεῖ εἶχε ταφῆ ὁ ἄνδρας της. Νὰ ἡ εὐκαιρία γιὰ τὸν πατριάρχη καὶ γιὰ τὸν παρακοιμώμενο, τὸν ̓Απόκαυκο. Τὸν θρόνο ὀρέγονταν καὶ οἱ δύο, καὶ δὲν ἦταν δὰ οἱ μόνοι. Τώρα πατριάρχης καὶ ̓Απόκασυκος κολάκευαν τὴν "Αννα, ὁ καθένας γιὰ λογαριασμό του.