ΚΕΛΣΟΣ, ᾿Αληθὴς Λόγος Στὸ φῶς ὕστερα ἀπὸ 18 αἰῶνες τὸ σημαντικώτατο ἔργο τοῦ νεοπλατωνικοῦ φιλοσό- Φου Κέλσου «᾿Αληθὴς Λόγος» σὲ μετάφρασι τοῦ Πέτρου Οἰκονόμου καὶ τοῦ Γιάννη Χριστοδούλου. Ὁ «᾿Αληθὴς Λόγος», ὅπως ἀναγράφεται στὸν ἐμπεριστατωμένο πρό- λογο, ποὺ ἐπιμελήθηκε καὶ ἔγραψε ὁ Γιάννης Αόραμίδης, «εἶναι τὸ πρῶτο γραπτὸ ἔργο ὑπεράσπισης τοῦ ᾿Ελληνιομοῦ ἀπὸ τὸν ᾿Ιουδαϊσμὸ καὶ τὸν Χριστιανισμό... Ο Κέλσος, ἐκλεκτικὸς φιλόσοφος τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας... δίνει τὴν ἑλληνικὴ ἀπάντη σὴ σ᾽ ἕνα δόγμα (ἐνν. τὸν χριστιανισμό), ποὺ τὸ θεωρεῖ προϊὸν δάρδαρης καὶ ἀπολίτιστης σκέψης. “Ο᾽ Αληθὴς Λόγος μὲ τὸ ἀδιάδλητο κύρος τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ λόγου ἔρχεται νὰ ἀνα- τρέψῃ τοὺς μύθους περὶ “ἑλληνοχριστιανισμοῦ”, καταδεικνύοντας μὲ ἔμφαση τὸ χάσμα ἀνάμεσα στὸ Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ τὸν Χριστιανισμό». Ἕνα ἐρώτημα θέτει ὁ συγγρα- φεὺς τοῦ προλόγου, «καὶ τὸ ἐρώτημα, κάθε ἄλλο παρὰ ἀκαδημαϊκὸ θὰ παραμείνει: ὑπῆρξε ἡ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ μιὰ ὁμαλὴ μετεξέλιξη τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτι- σμοῦ ἢ δὲν ἦταν ὁ Χριστιανισμὸς παρὰ ἕνα ἰουδαϊκὸ “μίασμα”, ποὺ διέλυσε τὸν ἑλλη- νισμὸ καὶ στὴ συνέχεια δύθισε τὴν Εὐρώπη σὲ ἕνα σκοτάδι ποὺ δάσταξε αἰῶνες» (σελ. 19). "Εκπληξι προκαλεῖ τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἔργο τοῦ Κέλσου διεσώθη, ἐφ᾽ ὅσον εἶναι γνω- στόν, ὅτι «ὅλα τὰ γραπτὰ ἔργα τῶν ᾿ Ελλήνων διανοουμένων, ποὺ ἀντιμάχονταν τὴ νέα ἰουδαϊκὴ αἵρεση, ἔχουν καταστραφεῖ μὲ ἰδιαίτερη μισαλλοδοξία καὶ μεθοδικότητα - κο- ρυφαῖο παράδειγμα τὸ δεκαπεντάτομο ἔργο τοῦ Πορφύριου «Κατὰ Χριστιανῶν», ποὺ καταστράφηκε μὲ εἰδικὸ διάταγμα τοῦ Θεοδόσιου Β' τὸ 448 μ.Χ.» (σελ. 8). Πλεῖστα ἔργα Ἡ δυσχολοδιάθατη ἀτραπὸς τῆς Ἑλληνικῆς Μυθολογίας ᾿Ανάμεσα στὰ πολλὰ διόλία ποὺ κυκλοφοροῦν στὸ ὑπὸ κατεδάφισι κρα- τίδιο, τὸ κατ’ εὐφημισμὸ ὀνομαζόμενο «Ελλάς», τὰ ὁποῖα δάλλουν ἐνα- ντίον τοῦ Ελληνισμοῦ, ξεχωρίζει ἕνα ρυπαρογράφημα, ποὺ ἐξεδόθη στὴν συμπρωτεύουσα στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας ποὺ διανύουμε, στὶς σελίδες τοῦ ὁποίου ἀναφέρεται, ὅτι μεγάλος ἀριθμὸς ἐπιφανῶν ᾿ Ελλήνων τῆς ἀρχαι- ότητος ἦσαν ἔκφυλοι. ὋὋ «Δαυλὸς» καὶ ἄλλοι ἐρευνητὲς - συγγραφεῖς καυ- τηρίασαν τὰ ἀνόσια, ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἀνωτέρω διθλίο, καὶ τὰ κο- νιορτοποίησαν μὲ ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα. Ὃ συγγραφέας του ὅμως προχώρησε καὶ στὸ δάθος τοῦ χρόνου μιαίνο- νταςτὴν Ελληνικὴ Μυθολογία, ἀφοῦ γράφει, ὅτι ὁ Διόνυσος. Βάκχος εἶχε δύο φύσεις, τὴν ἀρσενικὴ καὶ τὴν θηλυκή, ἦταν δηλαδὴ ψευδάνωρ - κί- ναιδος! ᾿Επιχείρησα νὰ περπατήσω στὴν δυσκολοδιάδατη ἀτραπὸ τῆς Μυθολογίας - ἀπώτατης Ιστορίας μας, μὲ σκοπὸ νὰ ἀποκρυπτογραφήσω --- (να