ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
186ΙΟΥΝΙΟΣ 1997
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Είμαστε όλοι Έλληνες" — ΝΕΜΕΣΙΣ
Κείμενο φύλλου
ΕΘΝΙΚΑ
«Εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες»
Εἶναι μερικὲς φορές, ποὺ ἔρχονται ἁπλᾶ καὶ συνηθισμένα ἄρθρα, ποὺ δημοσιεύονται
σὲ μαζικῆς κυκλοφορίας ἔντυπα, νὰ σοῦ δημιουργήσουν μιὰ
σειρὰ ἀπὸ σκέψεις, ποὺ σὲ ὁδηγοῦν σὲ ἀναλύσεις καὶ προδληματισμούς, ποὺ
δὲν θὰ πίστευες ποτέ, ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν διαμορφώσει αὐτὴν τὴν
διεργασία σκέψεως καὶ ἐμδάθυνσης. ἼἜτσι στὸ ἔνθετο περιοδικὸ τῆς ἐφημεοἶδας
« Ελευθεροτυπία» δημοσιεύτηκε στὶς 20 ̓ Απριλίου τοῦ 1997 μία συνέντευξῃ
τῶν μελῶν ἑνὸς ξένου καὶ πολὺ δημοφιλοῦς μουσικοῦ συγκροτήματος,
μὲ τίτλο τῆς συνέντευξης «Εἴμαστε ὅλοι “Ελληνες». Μὲ ἀφορμὴ αὐτὸν τὸν παοάξενο
τίτλο γιὰ μία τέτοια συνέντευξη ἀναζήτησα τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς του
μέσα στὸ κείμενο.
Ρωτάει λοιπὸν “Ελληνας δημοσιογράφος: «Φαντάζομαι λοιπόν, ὅτι τὸ τελευταῖο,
ποὺ θὰ ἤθελες νὰ κάνῃς, εἶναι νὰ μιλᾷς μ ̓ ἕναν δημοσιογράφο ἀπὸ
μιὰ μικρὴ χώρα, ἡ ἀγορὰ τῆς ὁποίας δὲν ὑπόσχεται καὶ πολλὰ πράγματα». Καὶ
ἡ ἀπάντηση τοῦ «ξένου»: «Μὰ ἡ ̓Ελλάδα εἶναι ἡ κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ.
Χωρὶς αὐτὴν κανεὶς δὲν ξέρει, ποιὰ θὰ ἦταν ἡ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου. ̓Απ ́
αὐτὴ τὴν ἄποψη ὅλοι εἴμαστε Ελληνες».
Τί νὰ πρωτοσχολιάσωμε ἐδῶ, τὴν στάση τοῦ “Ελληνα δημοσιογράφου ἢ
τὴν ἀπάντηση τοῦ ξένου τραγουδιστῆ; Ας ἀρχίσωμε ἀπὸ τὸν δημοσιογράφο.
Πρωτίστως θὰ πρέπει νὰ ἐπισημάνωμε, ὅτι ἡ διατύπωση τῆς ἐρωτήσεως κρύδει
μέσα τής μία δουλικὴ ταπεινότητα ἀπέναντι στὴν ξένη μαζική εἰσθολή
«κουλτούρας» καὶ ἡ θῶν, ἀλλὰ σχεδὸν μὲ σιγουριά, μποροῦμε νὰ ποῦμε, ὑποκρύπτει
καὶ μία κακόδουλη τοποθέτηση τοῦ δημοσιογράφου ἀπέναντι στὸ
“Ελληνικό, πόσῳ μᾶλλον ἀφοῦ ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου ὑποδεικνύει ἀπὸ μόνος του
τὸ ἀντίθετο. 4είχνει ὅμως ταυτόχρονα ἕνα σύμπλεγμα κατωτερότητος, ποὺ
προσπαθοῦμε ἀπεγνωσμένα νὰ ἀποδάλωμε, ἐνῷ ὁ ἄλλος ἑαυτός μας θρίσκεται
ἀκόμα προσκολλημένος πολλὲς φορὲς στὸν ραγιαδισμὸ τοῦ παρελθόντος.
Γιατὶ ἐπὶ δεκαετίες κυρίως, ἀπὸ τὴν σύσταση τοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου,
προσπαθοῦν νὰ δημιουργήσουν μιὰ δεύτερη φύση ὑποτέλειας καὶ ξενομανίας
πλάι στὴν ἑλληνικὴ ἀδέσμευτη σκέψη, πλάι στὸ ἑλληνικὸ κριτικὸ πνεῦμα,
μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι, ὅπως ἡ γάγγραινα κατατρώει ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ τὸ ὑγιὲς
σῶμα, ποὺ ἀκόμα ἀντιστέκεται, ἔτσι καὶ αὐτὴ ἡ ἑλληνικὴ ψυχὴ θὰ κλονισθῇ
καὶ θὰ ξεπέσῃ.
/
“Ὅμως ἀπέναντι σ ̓ αὐτὴν τὴν «τεχνητή γονιμοποίηση» μὲ νεκρὴ καὶ ἀδρανῆ
ὕλη πάνω στοὺς ζωντανοὺς ἑλληνικοὺς ἱστοὺς ἦταν ἀναμενόμενο νὰ τιμωορηθῇ
ἡ ὕόριςτους καὶ τὸ παράλογο μέσα ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὶς πράξεις ἀνθρώπων,
ὅπως ὁ «ξένος» στὴν περίπτωσή μας, ποὺ ὄντως εἶναι “Ελληνες, ἔστω