ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΦΕΟΓΟΝΙΑ: Ἢ ἀρχαιότερη «Ἱστορία» τῆς ἀνθρωπότητας; Ἔχει συντεθῆ πρὸ τῆς καταποντίσεως τῆς ̓Αιτλαντίδας [Ὁ κ. Η. 1. Τσατσόμοιρος εἶναι πρωτοποριακὸς καὶ πρωτότυπος μελετητής τοῦ προκλασσικοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς πανάρχαιας ἑλληνικῆς προϊστορίας ἤ ἱστορίας. Ἡ μέθοδός του στηρίζεται κυρίως στὴν δική του ἑρμηνεία τῶν ἀρχαιότατων ἐννοιῶν πολυσήμαντων ἢ δυσνόητων λέξεων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ ἐπεβίωσαν στὴ γραπτὴ παράδοση, ὅπως καὶ στὴν ἀναζήτηση ἱστορικῶν στοιχείων καὶ καταστάσεων μέσα στὶς παραδόσεις τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας, τὶς πρὶν ἀπὸ τὸν «ἐμπλουτισμό» ἢ τὴ διαστρέβλωσή της ἀπὸ τοὺς Τραγικοὺς καὶ τοὺς ἄλλους νεώτερους καὶ νεώτατους ἑρμηνευτές της. Συνεπῶς τὸ κύριο ἐνδιαφέρον τοῦ κ. Η. Λ. Τσ. στὰ δύο σχετικὰ βιβλία, ποὺ ἕως τώρα ἔχει ἐκδώσει, στρέφεται στὴν προκλασσικὴ γραπτὴ παράδοση, καὶ δὴ στὸν Ὅμηρο καὶ στὰ ἀποδιδόμενα στὸν Ἡσίοδο κείμενα. Ἡ ἀνακοίνωση ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἐντελῶς ἀπαλλαγμένη ἀπὸ ἐπιδράσεις ἐκ τῶν ἀπόψεων τῶν νεώτερων μελετητῶν καὶ στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὸ ἴδιο τὸ ἀρχαῖο κείμενο. Ἔτσι δὲν φέρει τὴ σφραγίδα τοῦ σχολαστικισμοῦ ἢ ἐπιστημονισμοῦ, τῆς πληγῆς αὐτῆς τῆς σύγχρονης Ἐπιστήμης, ποὺ συνήθως ζεπέφτει στὴν συρραφὴ ἀπόψεων ἄλλων γιὰ νὰ καταλήξη στὸ τίποτα τῆς πληθώρας τῶν ἀνεπιστημονικῶν ἐκείνων δοοξς για ο/ θοοξς, ὅπως χαρακτηριστικὰ τὰ ὀνομάζουν οἱ πιὸ ρωμαλέοι κριτικοὶ τῶν προϊόντων αὐτῶν τῆς σχολαστικῆς πολυμάθειας καὶ ἀλογίας. Καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ σημασία ἄν ὁ κ. Η. 4. Τσ. δὲν εἶναι «εἰδικός» στὸ θέμα ποὺ ἐπελήφθη. "Ας μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι τὶς μεγαλύτερες ἐπιτεύξεις στὸν τομέα τῆς ἔρευνας τῶν πανάρχαιων πολιτισμῶν τὶς ὁφείλουμε σὲ μὴ εἰδικούς. Καὶ εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἕνας γερμανὸς ἐπιχειῥρηματίας, ὁ Ερρῖκος Σλῆμαν ἀνακάλυψε τὸν μυκηναϊκὸ καὶ τὸν τρωϊκὸ πολιτισμὸ ΚΙ ἕνας ἄγγλος ἀρχιτέκτονας, ὁ πρόωρα ἀπολεσθεὶς Μιχαήλ Βέντρις, διάβασε τὴν γραμμικὴ γραφὴ Β, ἐνῶ χιλιάδες εἰδικοὶ ὄχι μόνο ἦταν δέσμιοι κατεστημένων ἐπιστημονικῶν ἀπόψεων ἀλλὰ καὶ ἀπέκλειαν παντελῶς τὴν ἐπιβεβαίωση ἤ εἰρωνεύονταν ἀνόητα τὶς ὀρθές, ὅπως ἀπεδείχθη, ἀπόψεις τῶν «ἐρασιτεχνῶν» ἐρευνητῶν. Ἡ ἀναγωγῦ τοῦ χρόνου συνθέσεως τῆς Θεογονίας στὴν πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Δευκαλίωνα καὶ τῆς καταποντίσεως τῆς ̓Ατλαντίδας ἐποχὴ ἀποτελεῖ τὴ θετικὴ προώθηση τῆς μέχρι τώρα γενικῆς ἀρνητικῆς ἐπιστημονικῆς διαπιστώσεως ὅτι αὐτὸ τὸ ἀποδιδόμενο στὸν Ἡσίοδο κείμενο δὲν εἶναι, σίγουρα, ἔργο τοῦ ποιητῆ τῶν Ἔργων καὶ Ἡμερῶν, ἀλλὰ πολὺ παλιότερο, ἄγνωστης ἐποχῆς. Ἡ ἐπιχειρηματολογία καὶ σύνθεση τῶν στοιχείων στὸ ἄρθρο ποὺ ἆκολουθεῖ --- προϊὸν μόχθου κι ἔρευνας μιᾶς δεκαετίας--- εἶναι στέρεη καὶ πειστική, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ στενότητα χώρου τοῦ 4αυλοῦ δὲν ἐπιτρέπει κάποια ἐν ἐκτάσει παρουσίαση τοῦ θέματος, ἀνάλογη πρὸς τὴν συγκλονιστικὴ πράγματι διαπίστωση ὅτι μὲ τὴ Θεογονία ἔχουμε στὰ χέρια μας ὄχι μόνο τὸ ἀρχαιότερο