ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΦΕΟΓΟΝΙΑ: Ἢ ἀρχαιότερη «Ἱστορία» τῆς ἀνθρωπότητας; Ἔχει συντεθῆ πρὸ τῆς καταποντίσεως τῆς ᾽Αιτλαντίδας [Ὁ κ. Η. 1. Τσατσόµοιρος εἶναι πρωτοποριακὸς καὶ πρωτότυπος μελετητής τοῦ προκλασσικοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς πανάρχαιας ἑλληνικῆς προϊ- στορίας ἤ ἱστορίας. Ἡ µέθοδός του στηρίζεται κυρίως στὴν δική του ἑρμηνεία τῶν ἀρχαιότατων ἐννοιῶν πολυσήµαντων ἢ δυσνόητων λέξεων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ ἐπεβίωσαν στὴ γραπτὴ παράδοση, ὅπως καὶ στὴν ἀναζήτηση ἱ- στορικῶν στοιχείων καὶ καταστάσεων µέσα στὶς παραδόσεις τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας, τὶς πρὶν ἀπὸ τὸν «ἐμπλουτισμό» ἢ τὴ διαστρέβλωσή της ἀπὸ τοὺς Τραγικοὺς καὶ τοὺς ἄλλους νεώτερους καὶ νεώτατους ἑρμηνευτές της. Συνε- πῶς τὸ κύριο ἐνδιαφέρον τοῦ κ. Η. Λ. Τσ. στὰ δύο σχετικὰ βιβλία, ποὺ ἕως τώρα ἔχει ἐκδώσει, στρέφεται στὴν προκλασσικὴ γραπτὴ παράδοση, καὶ δὴ στὸν Ὅμηρο καὶ στὰ ἀποδιδόμενα στὸν Ἡσίοδο κείµενα. Ἡ ἀνακοίνωση ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἐντελῶς ἀπαλλαγμένη ἀπὸ ἐπιδρά- σεις ἐκ τῶν ἀπόψεων τῶν νεώτερων μελετητῶν καὶ στηρίζεται ἀποκλειστικὰ στὸ ἴδιο τὸ ἀρχαῖο κείµενο. Ἔτσι δὲν φέρει τὴ σφραγίδα τοῦ σχολαστικισμοῦ ἢ ἐπιστημονισμοῦ, τῆς πληγῆς αὐτῆς τῆς σύγχρονης Ἐπιστήμης, ποὺ συνήθως ζεπέφτει στὴν συρραφὴ ἀπόψεων ἄλλων γιὰ νὰ καταλήξη στὸ τίποτα τῆς πλη- θώρας τῶν ἀνεπιστημονικῶν ἐκείνων δοοξς για ο/ θοοξς, ὅπως χαρακτηρι- στικὰ τὰ ὀνομάζουν οἱ πιὸ ρωμαλέοι κριτικοὶ τῶν προϊόντων αὐτῶν τῆς σχο- λαστικῆς πολυµάθειας καὶ ἀλογίας. Καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ σημασία ἄν ὁ κ. Η. 4. Τσ. δὲν εἶναι «εἰδικός» στὸ θέµα ποὺ ἐπελήφθη. "Ας μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι τὶς µεγα- λύτερες ἐπιτεύξεις στὸν τοµέα τῆς ἔρευνας τῶν πανάρχαιων πολιτισμῶν τὶς ὁ- φείλουμε σὲ μὴ εἰδικούς. Καὶ εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἕνας γερμανὸς ἐπιχει- ῥρηµατίας, ὁ Ερρῖκος Σλῆμαν ἀνακάλυψε τὸν μυκηναϊκὸ καὶ τὸν τρωϊκὸ πολι- τισμὸ ΚΙ ἕνας ἄγγλος ἀρχιτέκτονας, ὁ πρόωρα ἀπολεσθεὶς Μιχαήλ Βέντρις, διάβασε τὴν γραμμικὴ γραφὴ Β, ἐνῶ χιλιάδες εἰδικοὶ ὄχι µόνο ἦταν δέσμιοι κα- τεστηµένων ἐπιστημονικῶν ἀπόψεων ἀλλὰ καὶ ἀπέκλειαν παντελῶς τὴν ἐπι- βεβαίωση ἤ εἰρωνεύονταν ἀνόητα τὶς ὀρθές, ὅπως ἀπεδείχθη, ἀπόψεις τῶν «ἐ- ρασιτεχνῶν» ἐρευνητῶν. Ἡ ἀναγωγῦ τοῦ χρόνου συνθέσεως τῆς Θεογονίας στὴν πρὸ τοῦ κατακλυ- σμοῦ τοῦ Δευκαλίωνα καὶ τῆς καταποντίσεως τῆς ᾽Ατλαντίδας ἐποχὴ ἀποτελεῖ τὴ θετικὴ προώθηση τῆς µέχρι τώρα γενικῆς ἀρνητικῆς ἐπιστημονικῆς διαπι- στώσεως ὅτι αὐτὸ τὸ ἀποδιδόμενο στὸν Ἡσίοδο κείµενο δὲν εἶναι, σίγουρα, ἔργο τοῦ ποιητῆ τῶν Ἔργων καὶ Ἡμερῶν, ἀλλὰ πολὺ παλιότερο, ἄγνωστης ἐ- ποχῆς. Ἡ ἐπιχειρηματολογία καὶ σύνθεση τῶν στοιχείων στὸ ἄρθρο ποὺ ἆκο- λουθεῖ --- προϊὸν μόχθου κι ἔρευνας μιᾶς δεκαετίας--- εἶναι στέρεη καὶ πειστική, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ στενότητα χώρου τοῦ 4αυλοῦ δὲν ἐπιτρέπει κάποια ἐν ἐ- κτάσει παρουσίαση τοῦ θέματος, ἀνάλογη πρὸς τὴν συγκλονιστικὴ πράγματι διαπίστωση ὅτι μὲ τὴ Θεογονία ἔχουμε στὰ χέρια µας ὄχι µόνο τὸ ἀρχαιότερο