Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ λγ. Ἰὼ6 Μεγάλη περίπτωση ὁ ἄνθρωπος. Γαϊδουρινὴ ὑπομονὴ μέχρι θλακείας. Κι αὐτὸς ἀπ ̓ τοὺς προπάτορές «μας», καὶ μέγας ἀρχιτσοπαναραῖος: «καὶ ἦσαν τὰ κτήνη αὐτοῦ ἑπτακισχίλια πρόδατα, καὶ τρισχίλιαι κάμηλοι, καὶ πεντακόσια ζεύγη 6οῶν, καὶ πεντακόσιαι ὄνοι, καὶ πλῆθος πολὺ ὑπηρετῶν: καὶ ἦτο ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ μεγαλύτερος πάντων τῶν κατοίκων τῆς Ανατολῆς» (]ὼό α ́ 3). Ὅλα τὰ παραπάνω προσμετροῦνται ὡς μονάδες πολιτισμοῦ. Πές μου, πόσες καμῆλες, γαϊδούρια καὶ προθατοκάτσικα ἔχεις, γιὰ νὰ σοῦ πῶ πόσο μεγάλος εἶσαι. Καὶ ὁ προπάτορας «μας» ἦταν πολὺ μεγάλος, ὁ μεγαλύτερος ὅλων τῶν κατοίκων τῆς ̓ Ανατολής, κατὰ τὸ ἱερό «μας» θιδλίο. Μὲ τόσο ὑψηλὸ πολιτισμικὸ ἐπίπεδο λογικὸ ἦταν νὰ ζηλέψῃ τὰ κτήνη καὶ τὴν εὐτυχία τοῦ προπάτορα μας ἀκόμα κι αὐτὸς ὁ Γιαχδέ. Αὐτὸ θὰ πῇ κτηνολατρεία. Καὶ ἔτσι μιὰ μέρα φωνάζει τὸ φιλαράκι του τὸν Σατανᾶ, ποὺ τὸν εἶχε γιὰ τὶς δύσκολες ἀποστολές, ὅταν δὲν ἤθελε ὁ ἴδιος νὰ φανῇ πολὺ κακὸς καὶ νὰ χαλάσῃ τὴν συνταγή: «Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν. ̓Ιδοὺ εἰς τὴν χεῖρά σου πάντα ὅσα ἔχει: μόνον ἐπ ̓ αὐτὸν μὴ ἐπιδάλῃς τὴν χεῖρά σου. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Σατανᾶς ἀπ ̓ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου» (]ωδ α ́ 12). Μὲ λίγα λόγια σκότωσε ἀπὸ καμήλα μέχρι ἄνθρωπο, ἀλλὰ πρόσεξε, μήπως καὶ μοῦ σκοτώσῃς τὸν ̓Ιώ6, γιατὶ ποῦ θὰ 6ρῶ μετὰ ἐγὼ ἄλλον τέτοιο καλὸ ἄνθρωπο. ̓Αλλιῶς τὸ εἶπε τὸ τελευταῖο, ἀλλὰ τέλος πάντων ἂς τὸ ἀγνοήσουμε ὡς γνήσια τέκνα τοῦ Γιαχόέ, γιὰ νὰ μὴν κακολογοῦμε τὸν ὕψιστο καὶ ρίχνουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς σοφίας του. Ετσι ἀφοῦ καήκανε τὰ πρόὄατα καὶ οἱ δοῦλοι ἀπὸ φωτιά, ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανό, κλέφτες Χαλδαῖοι τοῦ ἔκλεψαν τὶς καμῆλες. ̓Αλλὰ ἦοθε καὶ ἡ σειρὰ τῶν γιῶν καὶ τῶν θυγατέρων του. « ̓Ενῷ οὗτος ἔτι ἐλάλει, ἦλθε καὶ ἄλλος καὶ εἶπεν. Οἱ υἱοί σου καὶ αἱ θυγατέρες σου ἔτρωγον καὶ ἔπινον οἶνον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν τοῦ πρωτοτόκου: καὶ ἰδοὺ ἦλθε μέγας ἄνεμος ἐκ τοῦ πέραν τῆς ἐρήμου καὶ προσέλαδε τὰς τέσσαρας γωνίας τοῦ οἴκου καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ παιδία καὶ ἀπέθανον' καὶ ἐγὼ μόνος διεσώθην, διὰ νά σοι ἀπαγγείλω (]ὼ6 α ́ 18). Μετὰ ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ δρῆκε ἕναν πατέρα νὰ χάσῃ τὰ παιδιά του, κάθε λογικὸς ἄνθρωπος θὰ πεοίμενε τὶς στοιχειώδεις ἀνθρώπινες ἀντιδράσεις. Στεναχώρια καὶ πόνο: ἀλλὰ ὁ προπάτοράς «μας» ἦταν ἀπὸ ἄλλο πλανήτη, μπορεῖ καὶ ἀπὸ τὸν Σείριο. ἜΕτσοσι, ἀφοῦ ἔσχισε τὰ ροῦχα του καὶ ξεθρακώθηκε, ἀνεφώνησε: «γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, καὶ γυμνὸς θέλω ἐπιστρέψει ἐκεῖ. ο Κύ-