Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ λγ. Ἰὼ6 Μεγάλη περίπτωση ὁ ἄνθρωπος. Γαϊδουρινὴ ὑπομονὴ µέχρι θλακείας. Κι αὐτὸς ἀπ᾽ τοὺς προπάτορές «μας», καὶ μέγας ἀρχιτσοπαναραῖος: «καὶ ἦσαν τὰ κτήνη αὐτοῦ ἑπτακισχίλια πρόδατα, καὶ τρισχίλιαι κάμηλοι, καὶ πε- ντακόσια ζεύγη 6οῶν, καὶ πεντακόσιαι ὄνοι, καὶ πλῆθος πολὺ ὑπηρετῶν: καὶ ἦτο ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὁ μεγαλύτερος πάντων τῶν κατοίκων τῆς Ανα- τολῆς» (]ὼό α΄ 3). Ὅλα τὰ παραπάνω προσμετροῦνται ὡς µονάδες πολι- τισμοῦ. Πές µου, πόσες καμῆλες, γαϊδούρια καὶ προθατοκάτσικα ἔχεις, γιὰ νὰ σοῦ πῶ πόσο μεγάλος εἶσαι. Καὶ ὁ προπάτορας «µας» ἦταν πολὺ µεγά- λος, ὁ μεγαλύτερος ὅλων τῶν κατοίκων τῆς᾽ Ανατολής, κατὰ τὸ ἱερό «μας» θιδλίο. Μὲ τόσο ὑψηλὸ πολιτισμικὸ ἐπίπεδο λογικὸ ἦταν νὰ ζηλέψῃ τὰ κτήνη καὶ τὴν εὐτυχία τοῦ προπάτορα μας ἀκόμα κι αὐτὸς ὁ Γιαχδέ. Αὐτὸ θὰ πῇ κτη- νολατρεία. Καὶ ἔτσι μιὰ μέρα φωνάζει τὸ φιλαράκι του τὸν Σατανᾶ, ποὺ τὸν εἶχε γιὰ τὶς δύσκολες ἀποστολές, ὅταν δὲν ἤθελε ὁ ἴδιος νὰ φανῇ πολὺ κακὸς καὶ νὰ χαλάσῃ τὴν συνταγή: «Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σατανᾶν. ᾿Ιδοὺ εἰς τὴν χεῖρά σου πάντα ὅσα ἔχει: μόνον ἐπ᾽ αὐτὸν μὴ ἐπιδάλῃς τὴν χεῖρά σου. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ Σατανᾶς ἀπ᾽ ἔμπροσθεν τοῦ Κυρίου» (]ωδ α΄ 12). Μὲ λίγα λόγια σκότωσε ἀπὸ καμήλα μέχρι ἄνθρωπο, ἀλλὰ πρόσεξε, μή- πως καὶ μοῦ σκοτώσῃς τὸν ᾿Ιώ6, γιατὶ ποῦ θὰ 6ρῶ μετὰ ἐγὼ ἄλλον τέτοιο καλὸ ἄνθρωπο. ᾿Αλλιῶς τὸ εἶπε τὸ τελευταῖο, ἀλλὰ τέλος πάντων ἂς τὸ ἀγνοήσουμε ὡς γνήσια τέκνα τοῦ Γιαχόέ, γιὰ νὰ μὴν κακολογοῦμε τὸν ὕψι- στο καὶ ρίχνουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς σοφίας του. Ετσι ἀφοῦ καήκανε τὰ πρό- ὄατα καὶ οἱ δοῦλοι ἀπὸ φωτιά, ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανό, κλέφτες Χαλ- δαῖοι τοῦ ἔκλεψαν τὶς καμῆλες. ᾿Αλλὰ ἦοθε καὶ ἡ σειρὰ τῶν γιῶν καὶ τῶν θυγατέρων του. «᾿Ενῷ οὗτος ἔτι ἐλάλει, ἦλθε καὶ ἄλλος καὶ εἶπεν. Οἱ υἱοί σου καὶ αἱ θυγατέρες σου ἔτρω- γον καὶ ἔπινον οἶνον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν τοῦ πρωτοτόκου: καὶ ἰδοὺ ἦλθε μέγας ἄνεμος ἐκ τοῦ πέραν τῆς ἐρήμου καὶ προσέλαδε τὰς τέσ- σαρας γωνίας τοῦ οἴκου καὶ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ παιδία καὶ ἀπέθανον' καὶ ἐγὼ μόνος διεσώθην, διὰ νά σοι ἀπαγγείλω (]ὼ6 α΄ 18). Μετὰ ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ δρῆκε ἕναν πατέρα νὰ χάσῃ τὰ παιδιά του, κάθε λογικὸς ἄνθρωπος θὰ πε- οίμενε τὶς στοιχειώδεις ἀνθρώπινες ἀντιδράσεις. Στεναχώρια καὶ πόνο: ἀλλὰ ὁ προπάτοράς «μας» ἦταν ἀπὸ ἄλλο πλανήτη, μπορεῖ καὶ ἀπὸ τὸν Σείριο. ἜΕτσοσι, ἀφοῦ ἔσχισε τὰ ροῦχα του καὶ ξεθρακώθηκε, ἀνεφώνησε: «γυμνὸς ἐξῆλθον ἐκ κοιλίας μητρός μου, καὶ γυμνὸς θέλω ἐπιστρέψει ἐκεῖ. ο Κύ-