ΝΙΚΟΔΑΟΣ ΣΤ. ΑΣΙΤΠΩΤΗΣ Οἱ ἀναίμακτες ἀρχαιοελληνικὲς ταυρομαχίες Ταυρομαχίαι ἐτελοῦντο ἐν Κρήτῃ ἤδη ἀπὸ τὴν τρίτην π.Χ. χιλιετίαν. ̓Απὸ διαφόρους ἀπεικονίσεις, τοιχογραφίας, ἀγγεῖα, σφραγιδολίθους κ.λπ. γνωρίζομεν, ὅτι οἱ ἀγῶνες αὐτοὶ ἦσαν ἐξαιρετικῶς διαδεδομένοι. "Ἠσαν ἀσκήσεις, παιδιαί, ἀκχροθασίαι ἢ ἁπλῶς ἀγῶνες, κατὰ τοὺς ὁποίους οἱ ἀθληταὶ εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπιδείξουν τὴν τόλμην, τὸ θάρρος, τὴν ψυχραιμίαν, τὴν σωματικήν των δύναμιν καὶ τὴν δεξιότητα. Αἱ ταυρομαχίαι ἀπετέλουν μοναδικὸν θέαμα συνδεόμεναι μὲ θρησκευτικὰς καὶ ἑορταστικὰς τελετάς, χωρὶς νὰ ἔχουν αἱματηρὸν χαρακτῆρα. Τέτοιου εἴδους ἀγῶνες ὑπῆρχαν ἐπίσης ἐν Θεσσαλίᾳ, τὰ «ταυροκαθάψια». Τὸ ἀγώνισμα αὐτὸ ἦτο πανάρχαιον καὶ γενικώτερα διαδεδομένον. Σκοπός του ἦτο ἡ σύλληψις ἀγρίου ταύρου («ταυροθηρία»). Ὃ διαπρεπὴς ἀρχαιολόγος ̓ ̓Α. ̓Αρδανιτόπουλος εὗρον, ἡρμήνευσε καὶ ἐδημοσίευσε πρῶτος ἐπιγραφὰς σχετικὰς μὲ τὰ «ταυροκαθάψια». Παραστάσεις τῶν ἀγώνων ἐμφανίζονται ἐπὶ πολλῶν νομισμάτων διαφόρων Θεσσαλικῶν πόλεων, ὅπου ὁ ἥρως Θεσσαλὸς παρίσταται συλλαμθάνων ταῦρον. Τοιούτου εἴδους ἀσκήσεις ἐγίνοντο καὶ εἰς τὴν Μικρὰν ̓Ασίαν (ἐν Σμύρνῃ σῴζεται σχετικὸν ἀνάγλυφον καὶ παραστάσεις ἐπὶ σφραγίδων). Κατὰ τοὺς ἀγῶνας οἱ ἀγωνιζόμενοι προσεπάθουν νὰ συλλάδουν τὸν ταῦρον ἔκ τῶν κεράτων διὰ ὀρόχων ἄνευ χρήσεως σιδηροῦ ὅπλου, ἀφοῦ πρῶτον κατεδίωκον αὐτὸν ἔφιπποι. Σίγουρα ὑπάρχει σχέσις μεταξὺ ταυροκαθαψίων καὶ τῶν Κενταύρων, ὅπως ἐπίσης καὶ τοῦ σχετικοῦ ἄθλου τοῦ Ἡρακλέους καὶ Θησέως. Εἰς τὴν εἰκόνα Α (6λ. ἑπομένας σελίδας) εἰκονίζεται ἀγωνιστὴς (ἀγωνίστρια κατὰ τὸν ̓Αρθοῦρον ̓ἜΕθανς), κρατῶν τὰ κέρατα τοῦ ταύρου καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπωφεληθῇ τῆς πρώτης κινήσεως τῆς κεφαλῆς τοῦ ζῴου, διὰ νὰ ἀναπηδήσῃ. Εἰς τὴν εἰκόνα Βα, 6 εἰκονίζεται ἀκροδάτης στηριζόμενος μὲ τὰς χεῖρας ἐπὶ τῆς ράχεως τοῦ ζῴου καὶ τὸ σῶμα κατακόρυφον πρὸς τὰ ἄνω, ἕτοιμος νὰ κυδιστήσῃ ὀπίσω. Βεδαίως ὑπῆρχον καὶ αἱ ἀνάλογοι παραλλαγαὶ τῶν ἀκροδατικῶν ἀσκήσεων, ὅπως φαίνεται καὶ εἰς τὴν εἰκ. Γ: Ο ἀκροθάτης στέκει μὲ τοὺς πόδας ἐπὶ τῆς ράχεως τοῦ ζῴου καὶ κρατεῖται ἀπὸ τὰ κέρατά του.