“Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, Ἐπιστήμη καὶ Θρησκεία Ἢ πιθανὴ ἀνακάλυψη ἰχνῶν ζωῆς στὸν ἀερόλιθο ἀπὸ τὸν πλανήτη "Αρη προκάλεσε ἐπιστημονικό, ἰδεολογικὸ-θρησκευτικὸ καὶ ἀκόμα πολιτικὸ προθληματισμὸ καὶ ἀμηχανία σὲ παγκόσμια κλίμακα. Τὰ ΜΜΕ. πολιτικοί, ἐπιστήμονες, θεολόγοι, ἱερωμένοι, λόγιοι κάθε εἰδικότητας καὶ θρησκεύματος ἐσχολίασαν ποικιλοτρόπως τὴν μὲ ἀνυπομονησία ἀναμενόμενη νὰ ἐπαληθευθῇ παρουσία ζωῆς καὶ σὲ ἄλλον πλανήτη τοῦ ἡλιακοῦ μας συστήματος ἐκτὸς τῆς γηραιᾶς μας Γῆς. Ἢ ἀπὸ τὸ θρησκευτικό μας δόγμα ἐπὶ αἰῶνες διακηρυσσόμενη μοναδικότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς Γῆς στὸ Σύμπαν, δοσμένη σὰν «ἀποχλειστικὸ δῶρο τῆς δημιουργίας στὸν ἄνθρωπο», ἀνασκευάζεται αἴφνης καὶ ἀπροσδόχητα ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη. Προθάλλει ἡ ἐπαναστατική καὶ «ἀνατρεπτικὴ» πιθανότητα Όπαρξης ζωῆς καὶ ἐκτὸς τῆς Γῆς, τροποποιῶντας μὲ «προχκλητικὸ» τρόπο τὰ ἕως τώρα πολυαίωνα ἀναμφισθήτητα θεολογικἀ δεδομένα. Ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἐντύπωση καὶ μπορεῖ μὲ ἔμφαση νὰ ὑπογραμμισθῇ στὴν ἀπροσδόκητη αὐτὴ εἴδηση δὲν εἶναι ἡ Φυσιολογικὰ ἀναμενόμη κριτικὴ ἀνάλυση καὶ διασκευὴ τῆς κατὰ γράμμα ἑρμηνείας τῆς «Γενέσεως» καὶ τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης» ἀλλὰ ἢ προσφυγὴ καὶ ἀναδρομὴ τῶν ἐπιστημόνων, φιλοσόφων καὶ θεολόγων στὸν γραπτὸ λόγο τῆς ἀρχαιοελληνικῆς Φιλοσοφίας καὶ κληρονομιᾶς, γιὰ νὰ 6ροῦν τὶς ἀπαραίτητες ἀπαντήσεις τῆς πρωτοφανοῦς ἀνακάλυψης τοῦ ἀερόλιθου. Θυμήθηκαν αἰφνιδίως, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι καὶ σὲ αὐτὸν τὸν τομέα τῆς ἐπιστήμης πρωτοστάτησαν πρὶν δυόμιση περίπου χιλιετίες, καὶ προσέτρεξαν πρὸς τὰ συγγράμματάτους, γιὰ νὰ φωτισθοῦν καὶ νὰ φωτίσουν τὸ ἕως τώρα ἀπίθανο ἐπιστημονικὸ γεγονὸς ὕπαρξης ζωῆς καὶ ἀλλοῦ καὶ σὲ ἄλλους κόσμους ἐχτὸς ἀπὸ τὸν πλανήτη μας. "Ας προσπαθήσωμε ἐν συντομίᾳ νὰ ἀναφέρωμε τὶς Φιλοσοφικὲς διαισθήσεις καὶ τὶς πρακτικὲς προθλέψεις τῶν ἀρχαίων σοφῶν στὸ συγχλονιστικὸ αὐτὸ ἐπιστημονικὸ γεγονός, ποὺ ἀνατάραξε τὰ ἥσυχα λιμνάζοντα νερὰ τῆς θεολογικῆς καὶ ἰδεολογικῆς θάλασσας τοῦ πλανήτη μας: 1) ́Ο Πλάτων ἀναφέρει: «Ὃ δημιουργὸς μοίρασε τὶς ψυχὲς σὲ ἴσους ἀριθμοὺς μὲ τὰ ἄστρα, τάζοντας μία στὸ καθένα»: ἀκόμα: «τὸ σύμπαν θὰ ἦταν ἀτελές, ἂν δὲν περιεῖχε κάθε εἴδους ζωντανὸ ὀργανισμὸ στὴν τεράστια ἔκτασή του». 2) Ὃ Πλούταρχος: «Ὅσο γιὰ τὸν Πέτρωνα τὸν Ἱμεραῖο, γνωρίζομε τὴν παράδοξη κοσμολογία του γιὰ πλῆθος κόσμων». 3) Ὁ Τίμαιος ὁ Λοκρὸς στὴν ὑπόθεσή του «Περὶ πληθώρας κόσμων» ἀναφέρει: «ἂν τὸ σύμπαν δὲν εἶναι ἕνα, τότε κατ ̓ ἀνάγκην ἔχουν δημιουργη θῆ πέντε», συμπέρασμα ποὺ θασίζεται πιθανῶς στὴν θεωρία τῶν ἀριθμῶν καὶ τῶν πολυέὅρων τοῦ Πυθαγόρα. 4) Ο ̓Αναξίμανδρος ἐδίδαξε: «Ὑπάρχουν πολλὰ κοσμικὰ συστήματα τὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο». Ἔτσι εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς σημερινῆς κθαντικῆς ὑπόθεσης γιὰ τὴν ὕπαρξη «ἀπείρων συμπάντων». 5) Ὃ Δημόχριτος ἐπίστευε: «Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι κόσμοι στὸ ἀπειρον, ποὺ