Ἢ ἀλλήηλουχία Χθὲς -- Αὔριο Ἢ (ἀληθινὴ) ̓Ιστορία (μὲ τὴν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου: τὸ Χθὲς τοῦ ̓Ανθρώπου ἀλλὰ καὶ τὸ Χθὲς τῆς Φύσεως) ἔγινε. Ο,τι γίνεται δὲν ἀπογίνεται. Δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη, οὔτε ὁ ἴδιος ὃ «Θεός», ποὺ μπορεῖ νὰ μετατρέψῃ κάτι ποὺ «ἔγινε» σὲ «δὲν ἔγινε». Επομένως ὅ,τι ἔγινε εἶναι ἡ ἀναλλοίωτη, ἡ ἀμάχήτη, ἣ ἀπόλυτη πραγματικότητα. Εἶναι τὸ μόνο θέσφατο. Ἥ πλήρης καὶ πιστὴ γνώση τῆς “Ιστορίας εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀπόλυτη γνώση. Ὅ,τι δὲν ξεχάσθηκε κι ἔφθασε σ ̓ ἐμᾶς αὐτούσιο εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια. (Εἶναι τὸ μὴ - λῆθον κατὰ την ἀρχαιοελληνικὴ ἔννοια τῆς ἀλλήθειας). Τὰ γενόμενα ἑπομένως εἶναι ὁ μοναδικὸς δείκτης τοῦ ἀληθινοῦ, ποὺ ἔχει στὴν διάθεσή του ὁ ἄνθρωπος. Ἢ ἀπόλυτη ἀλήθεια τοῦ γενομένου δὲν ἀπομονώνεται χρονικὰ μόνο στὸν χῶρο τοῦ παρελθόντος. Ἣ διάκριση Παρελθὸν -- Παρὸν -- Μέλλον εἶναι εὕρη μα τῆς ἀνθρώπινης νοητικῆς ἀδυναμίας: δὲν εἶναι ὑπαρκτὴ ἐξ ἀντικειμένου. (Ἢ διαχωριστική γραμμὴ μεταξὺ Παρελθόντος -- Μέλλοντος, τὸ «Παρὸν» εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ καθορισθῇ χρονικὰ -- καὶ λογικά. Τὸ «Παρὸν» εἶναι φανταστικὴ σύλληψη, ἐκτὸς χρόνου: κάθε «παροῦσα» στιγμὴ εἶναι καὶ Χθὲς καὶ Αὔριο). Τὸ γεγονὸς ἐπεκτείνεται «διὰ φυσικῆς ροῇς» κυριαρχικὰ καὶ στὸ γενησόμενο ὡς αἰτία καὶ ὡς ἀλληλουχία. Επομένως ἡ πιστὴ γνώση τοῦ γεγονότος εἶναι καὶ ἀσφαλὴς πρόδλεψη τοῦ γενησομένου. Ο μοναδικὸς λόγος ποὺ δὲν μποροῦμε, παρὰ μόνο σπάνια, νὰ προόλέψουμε μὲ ἀπόλυτη 6εδαιότητα τὸ Αὔριο, εἶναι ἡ ἀτελὴς, ἀναξιόπιστη ἢ ἀλλοιωμένη γνώση τοῦ Χθές. Συνεπῶς ἡ (ἀληθινὴ) ̓ἱστορία τοῦ ̓Ανθρώπου καὶ τῆς Φύσεως εἶναι ὅ,τι πολυτιμώτερο μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Εἶναι αὐτὴ -- καὶ μόνον αὐτὴ - ποὺ μπορεῖ νὰ τῆς ἐξασφαλίσῃ τὴν δέόθαιη γνώση - πρόόλεψη τοῦ Αὔριο. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ Ιστορία εἶναι αὐτὴ ποὺ δείχνει τὸν ὑπάρχοντα ἀνοιχτὸ δρόμο γιὰ τὴν μελλοντική πορεία τοῦ ἀνθρώπου. Τὸν ἀνοιχτὸ δρόμο, ποὺ χαράχθηκε ἀπὸ τὸ θέσφατο Χθές, καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη ποὺ νὰ μπορῇ νὰ τροποποιήσῃ τὴν ἤδη ὑπάρχουσα χάραξη. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὸ ἁπλὸ αἴτημα τῆς ̓Εναρμονίσεως τῆς ἀνθρώπινης πορείας μὲ τὴν προδλέψιμη καὶ ἀναπότρεπτη ἐξέλιξη τοῦ Μέλλοντος. (Γι’ αὐτὸ ἡ "Αρμονία ἦταν κορυφαία θεότης τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ἀξιολογίας καὶ πρακτικῆς). Ἢ ἄγνοια ἢ ἀτελὴς γνώση ἢ ἀλλοίωση τῶν γενομένων ὁδηγεῖ στὴν ἄρνηση τοῦ ζητουμένου τῆς Εναρμμονίσεως καὶ στὴν θεοποίηση τοῦ φανταστικοῦ ἢ ψευδαισθητικοῦ ζητουμένου τῆς Παρεμθάσεως, δηλαδὴ τῆς σχεδιάσεως ἑνὸς δῆθεν δρόμου τοῦ Μέλλοντος, ποὺ δὲν ἔχει χαραχθῆ ἀπὸ τὸ Χθές. (Στὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀξιολογία καὶ πρακτικὴ ἡ Παρέμδαση αὐτὴ ὀνομάζεται «ὙὙδρις»). Ἣ ἐπικίνδυνη αὐτὴ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν «φυσικὴ οοἡ» εἶναι ἔργο τῶν ἰδεολογημάτων, γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ μιλήσουμε στὸ προσεχὲς τεῦχος. Δ.Ι.Λ.