Ἢ ἀλλήηλουχία Χθὲς -- Αὔριο Ἢ (ἀληθινὴ) ᾿Ιστορία (μὲ τὴν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου: τὸ Χθὲς τοῦ ᾿Ανθρώ- που ἀλλὰ καὶ τὸ Χθὲς τῆς Φύσεως) ἔγινε. Ο,τι γίνεται δὲν ἀπογίνεται. Δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη, οὔτε ὁ ἴδιος ὃ «Θεός», ποὺ μπορεῖ νὰ μετατρέψῃ κά- τι ποὺ «ἔγινε» σὲ «δὲν ἔγινε». Επομένως ὅ,τι ἔγινε εἶναι ἡ ἀναλλοίωτη, ἡ ἀμά- χήτη, ἣ ἀπόλυτη πραγματικότητα. Εἶναι τὸ μόνο θέσφατο. Ἥ πλήρης καὶ πιστὴ γνώση τῆς “Ιστορίας εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀπόλυτη γνώ- ση. Ὅ,τι δὲν ξεχάσθηκε κι ἔφθασε σ᾽ ἐμᾶς αὐτούσιο εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια. (Εἶναι τὸ μὴ - λῆθον κατὰ την ἀρχαιοελληνικὴ ἔννοια τῆς ἀλλήθειας). Τὰ γε- νόμενα ἑπομένως εἶναι ὁ μοναδικὸς δείκτης τοῦ ἀληθινοῦ, ποὺ ἔχει στὴν διά- θεσή του ὁ ἄνθρωπος. Ἢ ἀπόλυτη ἀλήθεια τοῦ γενομένου δὲν ἀπομονώνεται χρονικὰ μόνο στὸν χῶρο τοῦ παρελθόντος. Ἣ διάκριση Παρελθὸν -- Παρὸν -- Μέλλον εἶναι εὕρη - μα τῆς ἀνθρώπινης νοητικῆς ἀδυναμίας: δὲν εἶναι ὑπαρκτὴ ἐξ ἀντικειμένου. (Ἢ διαχωριστική γραμμὴ μεταξὺ Παρελθόντος -- Μέλλοντος, τὸ «Παρὸν» εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ καθορισθῇ χρονικὰ -- καὶ λογικά. Τὸ «Παρὸν» εἶναι φανταστικὴ σύλληψη, ἐκτὸς χρόνου: κάθε «παροῦσα» στιγμὴ εἶναι καὶ Χθὲς καὶ Αὔριο). Τὸ γεγονὸς ἐπεκτείνεται «διὰ φυσικῆς ροῇς» κυριαρχικὰ καὶ στὸ γενησόμενο ὡς αἰτία καὶ ὡς ἀλληλουχία. Επομένως ἡ πιστὴ γνώση τοῦ γεγονότος εἶναι καὶ ἀσφαλὴς πρόδλεψη τοῦ γενησομένου. Ο μοναδικὸς λό- γος ποὺ δὲν μποροῦμε, παρὰ µόνο σπάνια, νὰ προόλέψουμε μὲ ἀπόλυτη 6ε- δαιότητα τὸ Αὔριο, εἶναι ἡ ἀτελὴς, ἀναξιόπιστη ἢ ἀλλοιωμένη γνώση τοῦ Χθές. Συνεπῶς ἡ (ἀληθινὴ) ᾿ἱστορία τοῦ ᾿Ανθρώπου καὶ τῆς Φύσεως εἶναι ὅ,τι πολυτιµώτερο μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Εἶναι αὐτὴ -- καὶ µό- νον αὐτὴ - ποὺ μπορεῖ νὰ τῆς ἐξασφαλίσῃ τὴν δέόθαιη γνώση - πρόόλεψη τοῦ Αὔριο. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ Ιστορία εἶναι αὐτὴ ποὺ δείχνει τὸν ὑπάρχοντα ἀνοιχτὸ δρόμο γιὰ τὴν μελλοντική πορεία τοῦ ἀνθρώπου. Τὸν ἀνοιχτὸ δρό- μο, ποὺ χαράχθηκε ἀπὸ τὸ θέσφατο Χθές, καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη ποὺ νὰ μπορῇ νὰ τροποποιήσῃ τὴν ἤδη ὑπάρχουσα χάραξη. Πρόκειται δη- λαδὴ γιὰ τὸ ἁπλὸ αἴτημα τῆς ᾿Εναρμονίσεως τῆς ἀνθρώπινης πορείας μὲ τὴν προδλέψιμη καὶ ἀναπότρεπτη ἐξέλιξη τοῦ Μέλλοντος. (Γι’ αὐτὸ ἡ "Αρμονία ἦταν κορυφαία θεότης τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ἀξιολογίας καὶ πρακτικῆς). Ἢ ἄγνοια ἢ ἀτελὴς γνώση ἢ ἀλλοίωση τῶν γενομένων ὁδηγεῖ στὴν ἄρνη- ση τοῦ ζητουμένου τῆς Εναρμµονίσεως καὶ στὴν θεοποίηση τοῦ φανταστικοῦ ἢ ψευδαισθητικοῦ ζητουμένου τῆς Παρεμθάσεως, δηλαδὴ τῆς σχεδιάσεως ἑνὸς δῆθεν δρόμου τοῦ Μέλλοντος, ποὺ δὲν ἔχει χαραχθῆ ἀπὸ τὸ Χθές. (Στὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀξιολογία καὶ πρακτικὴ ἡ Παρέμδαση αὐτὴ ὀνομάζεται «ὙὙδρις»). Ἣ ἐπικίνδυνη αὐτὴ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν «φυσικὴ οοἡ» εἶναι ἔργο τῶν ἰδεολογημάτων, γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ μιλήσουμε στὸ προσεχὲς τεῦχος. Δ.Ι.Λ.