Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Γιοῦρα Ὢγχ/ Τίσφαλιάρα ἦταν αὐτή; Δὲν ἀντέχω: λιποθυμῶ. Φέρτε μου γρήγορα τὸν Μπαμπινιώτη, τὸν Κακριδῆ, τὸν Ντοῦμα. Φέρτε μου τὸν Μπερνάλ: ἀναστήσα- τε τὸν Ντυροξέλ. Νὰ ἔρθουν ὅλοι, νὰ μοῦ κάνουν ἀέρα: νὰ συνέλθω. Τέτοιο χου- νέρι ποιός νὰ τὸ περιμένῃ καὶ μάλιστα ἀπὸ δικό μου παιδί; ᾿Απὸ τὸν Σάμψων, ποὺ τόσο πολὺ τὸν ἐπήνεσα γιὰ τὰ δένδρα, ποὺ φύτεψε στὴν 4ῆλο. ᾿Ακοῦστε τί ἔκανε. ᾿Ανεκοίνωσε κι ἔδωσε φωτογραφίες ἀπὸ ἕνα ὄστρακο, ποὺ περιέχει γραφὴν καὶ μάλιστα ἀλφαδητικήν, ποὺ χρονολογεῖται ἀπὸ τὸ 6.000 π.Χ. ”Αχ/ Πᾶνε οἱ ᾿Ινδοευρωπαῖοι µου: πᾶνε οἱ Φοίνικες: πάει «Χαλλιά» του ὁ Μωυσῆς κι οἱ γραφές του. Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω, φέρτε μου ὅλα τὰ παιδιά µου νὰ μοῦ κάνουν ἀέρα: πνίγομαι. ΄Αχ/ Πᾶνε οἱ ᾿Αφρασιάτες μου. Ὅλα χαμένοι κόποι! Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ ἕνα παλιοόστρακο, ποὺ δρέθηκε σ᾽ ἕνα ξερονῆσι, στὰ Γιούρα, ποὺ γλύτωσε ἀπὸ σεισμούς, λοιμοὺς καὶ καταποντισμούς, γιὰ νὰ μὲ κάνῃ ρεζίλι: γιὰ νὰ ἔχουν νὰ θριαμθολογοῦν αὐτοὶ οἱ κουφιοκεφαλάκηδες τοῦ «Δαυλοῦ». Με- γάλε Γιαχύέ, τίπαντογνώστης εἶσαι καὶ σοῦ ξεφεύγουν τέτοια κελεπούρια; Για- τί δὲν ἔστειλες φωτιὰ ἐξ οὐρανοῦ; Γιατί δὲν ἐσήκωσες κύματα νὰ τὸ δουλιάξῃς; Τί νὰ μοῦ κάνουν πλέον τὰ δημοσιεύματα τῶν υἱῶν καὶ τῶν «ἰῶν»; Πάει, πέτα- ξε τὸ πουλάκι: τὸ ἐπῆρε ἡ δημοσιότητα. Τώρα εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ψάξουν. Κι ἂν θροῦνε καὶ τἄλλα κομμάτια, τί γίνεται; "Ασε ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ πα- ρασυρθῇ καὶ κανένας θερμόαιμος, νὰ φέρῃ πάλι στὴν δημοσιότητα καὶ τὴν πι- νακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ. ᾽Εκεῖ νὰ δῇς τέντωμα τὰ νεῦρα μου: θὰ κλατάρω. ᾿Αέρα/ ᾿Αέρα/ Πνίγομαι... Αχ! Αὐτοὶ οἱ “Ελληνες... Καὶ νὰ σκεφθῆς, ὅτι πά- λι ἀπὸ δημοσιογράφο τὴν παθαίνω. Μὰ τί θὰ γίνῃ μ᾽ αὐτοὺς τοὺς δημοσιο- γράφους τέλος πάντων; ᾿Εκεῖ ποὺ δὲν τοὺς σπέρνεις, φυτρώνουν. Νὰ τὰ δημο- σιεύματα γιὰ τὴν κακοποίησι τῶν ἀρχαίων: ἔλεγχος γιὰ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Κε- ντρικοῦ ᾿Αρχαιολογικοῦ Συµθουλίου. Δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ κάνουμε τὴν δου- λειά μας. Ποῦσαι, ὄμορφο Βυζάντιο, ποὺ κατέστρεφες κάθε ἑλληνικό; Πόσο νοσταλγῶ αὐτὴ τὴν ὑπέροχη ἐποχὴ τοῦ «ἐς ἔδαφος φέρειν». Τώρα ἔχεις τοὺς ἀπίθανους νὰ σοῦ χαλᾶν τὴν «πιάτσα». Καὶ νὰ ἔχῃς τὸν Σάμψων νὰ παραδέ- χεται, ὅτι εἶναι γραφὴ τὰ σύμδολα καὶ ὅτι θὰ προθῇ σὲ ἀνακοινώσεις. Καὶ τί νὰ τὸ κάνω, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις στὸν «Δαυλό»; Νὰ τὸ δράσω αὐτό. Ἣ οὐσία ἦταν νὰ μὴν φτάσῃ στ αὐτιά τους καὶ τὰ μάτια τους. Μόνον μία ἐλπίδα μοῦ μένει. Τώρα ποὺ μερικοὶ ἀγωνίζονται νὰ ἐπαναφέρουν τὸν δυξα- ντινισμό, νὰ μαζευτοῦν, ἂς δῇ κάποιος καὶ κανένα ὅραμα (ξέρουν, πῶς γίνονται αὐτὰ) κι ἂς ἀνακοινώσουν, ὅτι τὸ σπήλαιο ἦταν λατρευτικὸ χριστιανικὸ κέ- ντρο. "Ας «ἀνακαλύψουν» καὶ καμμιὰ χαμένη εἰκόνα... Νὰ στήσουν εἰκονο- στάσια, νὰ κρεμάσουνε καντήλια, νὰ πουλᾶνε κεριά, νὰ ὁγάζουνε καὶ δίσκο, γιὰ νὰ καλυφθοῦν τὰ ἔξοδα καὶ νὰ μείνῃ τὸ κατιτίς. Νὰ ξεχαστοῦν ὅλα τἄλλα: καὶ τὰ ὄστρακα καὶ οἱ γραφές. Γρήγορα, καλά μου παιδιά: γρήγορα, γιατὶ πλη- σιάζει τὸ Σάρωθρον