ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

187ΙΟΥΛΙΟΣ 1997

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 11549 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
48 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Ο δόλος στην Παλαιά Διαθήκη — ΑΤΤΑΒΥΡΙΟΣ
    ἀρχή: σελ. 11549 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 187
  2. Η φαντασία εις την υπηρεσίαν της Θρησκείας — ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Κ.
    ἀρχή: σελ. 11549 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 187

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

Ε ΑΤΓΓΑΡΒΥΡΙΟΣ Ὃ δόλος στὴν «Παλαιὰ Διαθήκη» Φανερὸ εἶναι, πὼς οὔτε ὁ Μωυσῆς οὔτε οἱ Εὐραῖοι τῆς Αἰγύπτου ἐγνώρι- σαν τὸν Γιαχθέ. Ὃ λαὸς τὸ θεθαίωσε αὐτὸ κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Μωυσῆ στοὺς πρόποδες τοῦ Σινα: ᾿Εζήτησε ἀπὸ τὸν ᾿Ααρὼν νὰ κάμῃ ὄχι Θεὸ ἀλλὰ θεούς: «᾿Ανάστηθι καὶ ποίησον ἡμῖν θεούς, οἳ προπορεύσονται ἡμῶν» (Εξο- ὃος 32, 1-6). Επομένως θεοὺς ήξεραν στὴν Αἴγυπτο καὶ ὄχι Θεό. Ὃ ᾿Ααρὼν ἦταν λευίτης. Τίνος Θεοῦ. ἀφοῦ ὁ δαθμὸς αὐτὸς ἱερωσύνης συνιστᾶται μετὰ τὴν ἔξοδο; Κι ἂν ἦταν λευίτης τοῦ' ἀληθινοῦ Θεοῦ, γιατί δὲν ἔφερε ἀντίρρη- ση. ἀλλὰ τὰ χρυσαφικὰ τῶν γυναικῶν ἀμέσως «ἐποίησεν αὐτὰ μόσχον χω- νευτὸν καὶ εἶπεν, οὗτοι οἱ θεοί σου, ᾿Ισραήλ, οἵτινες ἀνεδίδασάν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου» (Ἔξοδος 22.4): Μάλιστα ἔκτισε καὶ θυσιαστήριο ἀπέναντι ἀπ᾽ τὸ χρυσὸ μοσχάρι καὶ καθιέρωσε γιορτή (Ἔξοδος 22,5). Γιὰ μᾶς λοιπὸν ὁ Μωυσῆς διδάχθηκε τὸν Γιαχῦοὲ στὴν Μαδιὰμ ἀπὸ τὸν ἵε- ρέα καὶ πεθερό του ᾿Ιοθόρ. Ἔμεινε πολλὰ χρόνια στὴν Μαδιάμ, παντρεύθη- πε καὶ ἔκαμε παιδιά. ᾿Εκεῖ ὀρῆχε προστασία. γιατὶ οἱ Μαδιανίτες καὶ οἱ Ἑδραῖοι ἧσαν ὁμόαιμοι. Διότι εἶναι δυνατὸν ἕνας ξένος λαὸς νὰ περιθάλψῃ ἕναν φονιᾷ: Καὶ πῶς ἦσαν ὁμόαιμοι; ᾿Απλούστατα οἱ Μαδιανίτες προέρχο- νται ἀπὸ τὸν γενάρχη τους Μαδιάμ, ποὺ ἦταν γιὸς τοῦ ᾿Αοραὰμ. ἀπὸ τὴν δεύ- τερη γυναῖκα του. τὴν Χεττούρα (Γένεσις 25. |-2). Ἑπομένως οἱ Μαδιανίτες ᾿ , -.....- , “ " Ἡ φαντασία εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Θρησκείας Μὲ τὴν ἐμφάνισιν τῶν πολιτισμῶν ὁ ἄνθρωπος ἐθεώρησεν ἀπαραίτητον ν᾿ ἀναπληρώσῃ τὸ κενὸν ἀπὸ τὴν παντελῆ καὶ ὁλοφάνερην ἀπουσίαν τῶν θεί- ων δυνάμεων εἰς τὴν ζωήν του μὲ τὴν δημιουργίαν, μυθικῶν ἢ φανταστικῶν καταστάσεων, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἑρμηνεύσουν κατὰ κάποιον τρόπον τὸ μυστήριον τοῦτο καὶ νὰ δώσουν μίαν ἐξήγησιν, ποὺ θὰ συνέφερεν εἰς τὴν φυ- συκὴν ροπήν του πρὸς τὴν μοιρολατρίαν καὶ τὸν φόδον τοι" μπροστὰ εἰς τὸ ἄγνωστον. ΄Ετσι Ὀλέπομε μὲ ἀποφασιστικὸν τρόπον νὰ πλάθωνται θεοὶ μὲ ἀνθρωπίνην ἢ ὄχι μορφήν, μὲ κάποιαν ὑπερφυσικὴν δύναμιν, ὥστε νὰ κυ- οιαρχοῦν εἰς τὸν φυσικὸν κόσμον, ἐπηρεάζοντες μὲ τὴν παρέμδασίν των δυ- ναμικὰ ἀνθρώπους καὶ γεγονότα καὶ αὐτὲς ἀκόμη τὶς φυσικὲς δυνάμεις (Ασσύριοι, Βαδυλώνιοι, Πέρσαι, Αἰγύπτιοι, Ρωμαῖοι κ.λπ.). Κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον παρατηροῦμεν εἰς τὴν διαδρομὴν τῆς ἱστορίας, χωρὶς καμμίαν ἐπιύε- δαίωσιν ἐκ μέρους τῆς πραγματικότητος, τοὺς ᾿Ανατολικοὺς Λαοὺς ἐν γένει ----»».
← καθαρισμένο κείμενο