ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΥΚΟΒΙΣΤΑΣ 1897: Ἢ μεγάλη ταπείνωση ΜΙΑ ΑΔΙΚΗ.ΑΛΛΑ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΗ ΗΤΤΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ὅλος ὁ ἀγὼν τῶν λογίων πρὶν τὸ 21 νὰ ἐπανασυνδέσουν τὸν ἑλληνισμὸν μὲ τὶς ρίζες του, τὸν ἀρχαῖον ἑλληνικὸν πολιτισμόν, ἐγέννησε τὸ ὅραμα τῆς δημιουργίας ἐλευθέρου κράτους, ποὺ θὰ περιελάμόανε. εἰ δυνατόν. τὴν ἀρχαίαν “Ἑλληνίδα χώραν. Τὰ πενιχρὰ ἀποτελέσματα τοῦ πολυετοῦς καὶ πολυαιμάκτου ἀγῶνος μετέτρεψαν τὸ ὅραμα σὲ πόθο. Ὃ Γερμανὸς καθηγητής Ἰούλιος ΧίρσμπεργἨ. ποὺ ἐπεσχέφθη τὴν ̓Αθήνα τὸ 1886, εἶχε ἐντυπωσιασθῆ ἀπὸ τὸ φιλοπόλεμον λαϊκὸν αἴσθημα. Εἶχε προηγηθῆ ἡ ἐνσωμάτωσις τῆς ̓Αν. Ρωμυλίας στὴν Βουλγαρίαν. Ἑρμηνεύοντας δὲ τὸ λαϊκὸν φρόνημα γράφει: «Ἢ ἀνάμνηση τῶν ἀπελευθερωτικῶν ἀγώνων τοῦ ̓21, τὸ αἴσθημα μίσους καὶ περιφρόνησης γιὰ τοὺς Τούρκους παίζουν στοὺς “Ελληνες μεγάλο ρόλο. Θέλουν νὰ ἐλευθερώσουν τ ̓ ἀδέλφια τους στὴν " Ηπειρο καὶ στὴν Μικρὰ ̓Ασία, ὅπου ὑποφέρουν κάτω ἀπὸ τὸν τουρχικὸ ζυγό». («Ἴστορία Εἰκονογραφημένη», τεῦχος 297. ̓Απρίλιος 1993. σελ. 103: σχετικὸ ἄρθρο τοῦ Πολ. Ἠνιπεχκίδη). Δυστυχῶς αὐτὸς ὁ λαϊκὸς πόθος ἐξεφράσθηκχε ἀπὸ τοὺς χρατοῦντες μὲ τὴν Μεγάλην ̓Ιδέαν. Παρ) ὅλον τὸν διαφαινόμενον διαμελισμὸν τῆς ̓Οθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. ποὺ θὰ συνέθαινε (ὅπως καὶ συνέθη) μὲ πόλεμον, οἱ πυοερνήσεις εἴτε ἀπὸ ἀνικανότητα εἴτε ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν μεγάλων δυνάμεων ἄφησαν τὸ κράτος ἀνέτοιμον. Μάλιστα γιὰ τὴν περίοδον ὀλίγον πρὶν τοῦ 1507 ὁ Μιλλερ παρατηρεῖ: «Οἱ δὲ Ἓλληνες, οἵτινες δὲν εἶχον ἔλθει εἰς πόλεμον πρὸς τὴν Τουρχίαν ἀπὸ τῶν ἡμερῶν τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος, ἄλλ ̓ οἵτινες εἶχον ἐπιθυμήσει ν ̓ ἀγωνισθῶσι τῷ 1854, τῷ 878 καὶ τῷ 1δδό, κατείχοντο ὑπὸ ἀκράτου ἐνθουσιασμοῦ, μὴ συνοδευομένον ἀτυχῶς καὶ ὑπὸ καταλλήλου ὀργανώσεως». («Ἢ Τουρχία Καταρρέουσα», σελ. 531. μετάφρασις Σπ. Λάμπρου, ἀνατύπωσις ἐκδόσεων Δωδώνη, ̓Αθήνα 1994). Ἢ ἑνοποίησις τῆς Γερμανίας, ἡ ἐνδυνάμωσίς της μὲ τὸν νικηφόρον πόλεμον κατὰ τῆς Γαλλίας καὶ ἡ ταχεῖα διείσδυσἰς της στὴν Τουρχίαν προεμήνυε τὸν κατακχερματισμὸν τῆς ̓Οθωμανικῆς Αὐτοχκρατορίας. Τὸ ̓Ανατολικὸν Ζήτημα ἔθαινε πρὸς ὁριστικὴν λύσιν. Ἤδη στὰ Βαλκάνια Σερδία. Μαυροθούνιο, Ρουμανία καὶ Βουλγαρία ἦταν ἢ αὐτόνομα κράτη ἢ περιοχὲς ὑπὸ τὸν σουλτᾶνον, αὐτοδιοικούμενες ὅμως, Τὸ ἴδιο δὲ συνέθαινε μὲ τὰ ἐδάφη τῆς αὐτοκρατορίας στήν ̓Εγγὺς ̓Ανατολὴν καὶ Β. ̓Αφρικήν, ὅπου Ἄγγλοι. Γάλλοι, Ισπανοὶ καὶ ̓Ιταλοὶ διεμόρφωναν τὴν ἀποιχιακὴν πολιτικήν τους στὴν Μεσόγειον. Ἤδη δὲ ἡ ̓Αγγλία εἶχε προσαρτήσει τὴν Κύπρον. Στὴν Εὐρώπην ἡ Αὐστροουγγαρία εἶχε καταλάδει τὴν Δαλματίαν, Κροατίαν. Τοανσυλθανίαν καὶ τὰ ἐδάφη ὑπεράνω τοῦ Βελιγραδίου. Ὑπὸ τὴν ἄμεσην ἐξουσίαν τοῦ σουλτάνου τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐδάφη. ἂν ἐξαιρέσουμε τὴν Βοσνία καὶ τὸ σαντζάκιο τοῦ Νοθιπαζάρ. ἐξετείνοντο σὲ ἐδάφη. ὅπου τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ἀπετελοῦσε τὴν μεγάλην πλειοψηφίαν. Ὅλα ἔδειχναν, ὅτι ὁ ἑλληνοτουρχικὸς πόλεμος ἦταν 6έδαιος. εἴτε πόλεμος διμερὴς εἴτομία γενικώτερη δαλκανικἡ ἀνάφλεξις, ἀφοῦ κανένα θαλκανικὸν κράτος δὲν ἦταν ἱκανοποιημένον ἀπὸ τὶς μέχρι τότε ὑπογραφεῖσες συνθῆκες. Οἱ πρόχειρες λύσεις μὲ τὴν παραχώρησιν περιωρισμένης αὐτονομίας κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Λιοάνου μᾶλλον ἐπέτεινε τὸ πρόδλημα. Παρ’ ὅλον