Ἢ ἐκτροπὴ τῶν ἰδεολογημάτων Ἢ (ἀληθινὴ) Ιστορία εἶναι ὅ,τι ἔγινε. Δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη, ποὺ νὰ μπορῇ νὰ μετατρέψῃ ὅ,τι «ἔγινε» σὲ «δὲν ἔγινε». Τὸ «ὅ,τι ἔγινε» ἐπεκτείνεται κυριαρχικὰ «διὰ φυσικῆς ροῆς» στὸ «ὅ,τι θὰ γίνῃ». Δὲν ὑπάρχει Αὔριο, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἡ ἴδια ἡ συνέπεια καὶ συνέχεια τοῦ Χθές. Καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει δύναμη, ποὺ νὰ μπορῇ νὰ ἀποσυνδέσῃ τὸ Αὔριο ἀπὸ τὸ Χθές. "Επομένως ἡ πιστή καὶ πλήρης γνώση τοῦ ἀληθινοῦ Χθὲς εἶναι καὶ ἡ ἀκριδὴς γνώση τοῦ Αὔριο, ἡ ἀσφαλὴς πρόόλεψη, ἀφοῦ ὁ δρόμος τοῦ Μέλλοντος εἶναι ἀναπόφευκτα χαραγμένος ἤδη ἁπὸ τὸ Χθές. (Βλέπε «Δαυλόν», τεῦχος 187). ̓Αντιμέτωπα πρὸς τὴν μαθηματικὴ ἁρμονία - ἀλληλουχία «Χθὲς: Αὔριο» ἔρχονται τὰ διάφορα ἰδεολογήματα, θρησκευτικὰ ἢ πολιτικοκοινωνικά. Εἶναι γεννήματα τῆς ἀδιαφορίας ἢ ἄγνοιας ἢ ἀλλοιώσεως τοῦ ἀληθινοῦ Παρελθόντος ἀφ ̓’ ἑνὸς καὶ τῆς ἀπόπειρας ὑποδουλώσεως τῶν ἐξελίξεων τοῦ Μέλλοντος σὲ κάποιον αὐθαίρετο σκοπὸ ἀφ ̓ ἑτέρου. [Παράδειγμα τυσικὸ τὸ μαρξιστικὸ ἰδεολόγημα: ἔπλασε ἕνα ψευδὲς Παρελθὸν (μονομερὴς οἰκονομιστικὴ ἀντίληψη τῆς Ιστορίας) καὶ «προέόλεψε» -- κατ’ ἀναγκαίαν συνέπειαν -- ἕνα ψευδὲς Μέλλον (δικτατορία τοῦ προλεταριάτου --» κομμουνιστική κοινωνία), πρόδλεψη ποὺ παταγωδῶς διαψεύσθηκε ἀπὸ τὴν οοἡ τῆς Ιστορίας]. Τὰ ἰδεολογήματα ἀποτελοῦν προσπάθεια διασπάσεως καὶ καταργήσεως τῆς ἀλληλουχίας Χθὲς-»Αὔριο καὶ παρεμμόάσεως στὴν ἐξέλιξη τῆς ̓Ιστορίας, παρεμδάσεως καταδικασμμένης τελεσίδικα σὲ ἀποτυχία. [Σήμερα τὰ ἰδεολογήματα πρὸ τοῦ ἀδιεξόδου τους ἔφθασαν σὲ ἐντελῶς παρανοϊκὲς μορφές: Δὲν ἀλλοιώνουν ἁπλῶς τὴν “Ἱστορία, ἀλλὰ τὴν ἀρνοῦνται ἀπολύτως (πρόλ. Φουκογιάμα καὶ ἄλλους: «τέλος τῆς Ιστοοίας», «μεταϊστορία» κ.λπ. -- «ἔννοιες» δηλαδή, ποὺ ἀνάγονται ἀποκλειστικὰ στὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ψυχιατροικῆς)/. 'Η αἰτία: ἡ τυραννία τοῦ (ἐξουσιαστικοῦ) σκοποῦ, ποὺ ὁδηγεῖ τὰ ἰδεολογήματα σὲ ὁριστικὸ «διαζύγιο» μὲ τὴν πραγματικότητα. Ἥ ἀπόπειρα-- ἀποτυχημένη «ἐκ γενετῆς» -- ἐκτροπῆς τῆς «φυσικῆς ροῇς» τῆς ἹἹστορίας χάριν ἐξουσιαστικῶν σκοπιμοτή των συνιστᾷ τὴν περίφημη « Υόριν», τὴν σύγκρουση δηλαδὴ μὲ τὴν ἀ-λήθεια, τὸ μὴ -λὴ θον. Οἱ συνέπειες τῆς « “ὙὝδρεως» εἶναι πάντοτε τρομακτικές. Δὲν χρειάξεται νὰ ἐπεκταθοῦμε σ ̓ αὐτές, διότι εἶναι πασίγνωστες στή φύση, τὴν κοινωνία, τὴν οἰκονομία, τὴν ψυχικὴ ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Η σημερινὴ ἄνευ προηγουμένου «παθολογία» τῆς ἀνθρωπότητας ἢ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀποκλειστικὴ συνέπεια τῆς «“Υόρεως» τῶν ἐξουσιαστικῶν ἰδεολογημάτων-ἰδεολη ψιῶν. ἜΚ Ὃ «4αυλός», στὰ 16 χρόνια ποὺ κυκλοφορεῖ, ἀνάλωσε ὁλόκληρο τὸν δυναμισμό του σ ̓ ἕναν ἀγῶνα, ποὺ ἔχει δύο κατευθύνσεις: α) Τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἀληθινοῦ Χθὲς καί, μὲ τὴν δοήθειά του ὡς «ἱστορικοῦ σκεπτικοῦ», τὴν ἀνίχνευση τοῦ προχαραχθέντος ἀπὸ τὸ Παρελθὸν δρόμου τοῦ Μέλλοντος. 6) Τὴν ἀνάλυση, περιγραφὴ καὶ καταγγελία τῆς «παθολογίας» τῶν ἰδεολογημάτων τῆς ἐκτροπῆς καὶ τοῦ θανασίμου κινδύνου, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν γιὰ τὸ Αὔριο τῆς ἀνθρωπότητας. Ἴσως τὸ τίμημα τῆς προσπάθειάς μας ὑπῆρξε δαρύ. ̓Αλλὰ δὲν ὑπάρχει τίποτε μέχρι στιγμῆς, ποὺ νὰ μᾶς πείθῃ, ὅτι πλανώμεθα πορευόμενοι, ὅπως πορευθήπαμε. Δ.Ι.Λ.