Ἢ ἐκτροπὴ τῶν ἰδεολογημάτων Ἢ (ἀληθινὴ) Ιστορία εἶναι ὅ,τι ἔγινε. Δὲν ὑπάρχει καμμία δύναμη, ποὺ νὰ μπορῇ νὰ μετατρέψῃ ὅ,τι «ἔγινε» σὲ «δὲν ἔγινε». Τὸ «ὅ,τι ἔγινε» ἐπεκτείνεται κυριαρχικὰ «διὰ φυσικῆς ροῆς» στὸ «ὅ,τι θὰ γίνῃ». Δὲν ὑπάρχει Αὔριο, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἡ ἴδια ἡ συνέπεια καὶ συνέ- χεια τοῦ Χθές. Καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει δύναμη, ποὺ νὰ μπορῇ νὰ ἀπο- συνδέσῃ τὸ Αὔριο ἀπὸ τὸ Χθές. "Επομένως ἡ πιστή καὶ πλήρης γνώση τοῦ ἀληθινοῦ Χθὲς εἶναι καὶ ἡ ἀκριδὴς γνώση τοῦ Αὔριο, ἡ ἀσφαλὴς πρό- όλεψη, ἀφοῦ ὁ δρόμος τοῦ Μέλλοντος εἶναι ἀναπόφευκτα χαραγμένος ἤδη ἁπὸ τὸ Χθές. (Βλέπε «Δαυλόν», τεῦχος 187). ᾿Αντιμέτωπα πρὸς τὴν μαθηματικὴ ἁρμονία - ἀλληλουχία «Χθὲς: Αὔριο» ἔρχονται τὰ διάφορα ἰδεολογήματα, θρησκευτικὰ ἢ πολιτικοκοινωνικά. Εἶναι γεννήματα τῆς ἀδιαφορίας ἢ ἄγνοιας ἢ ἀλλοιώσεως τοῦ ἀληθινοῦ Παρελθόντος ἀφ᾽’ ἑνὸς καὶ τῆς ἀπόπειρας ὑποδουλώσεως τῶν ἐξελίξεων τοῦ Μέλλοντος σὲ κάποιον αὐθαίρετο σκοπὸ ἀφ᾽ ἑτέρου. [Παράδειγμα τυ- σικὸ τὸ μαρξιστικὸ ἰδεολόγημα: ἔπλασε ἕνα ψευδὲς Παρελθὸν (μονομερὴς οἰκονομιστικὴ ἀντίληψη τῆς Ιστορίας) καὶ «προέόλεψε» -- κατ’ ἀναγκαί- αν συνέπειαν -- ἕνα ψευδὲς Μέλλον (δικτατορία τοῦ προλεταριάτου --» κομ- μουνιστική κοινωνία), πρόδλεψη ποὺ παταγωδῶς διαψεύσθηκε ἀπὸ τὴν οοἡ τῆς Ιστορίας]. Τὰ ἰδεολογήματα ἀποτελοῦν προσπάθεια διασπάσεως καὶ καταργήσεως τῆς ἀλληλουχίας Χθὲς-»Αὔριο καὶ παρεµμόάσεως στὴν ἐξέλιξη τῆς ᾿Ιστορίας, παρεμδάσεως καταδικασμµένης τελεσίδικα σὲ ἀπο- τυχία. [Σήμερα τὰ ἰδεολογήματα πρὸ τοῦ ἀδιεξόδου τους ἔφθασαν σὲ ἐντελῶς παρανοϊκὲς μορφές: Δὲν ἀλλοιώνουν ἁπλῶς τὴν “Ἱστορία, ἀλλὰ τὴν ἀρνοῦνται ἀπολύτως (πρόλ. Φουκογιάμα καὶ ἄλλους: «τέλος τῆς Ιστο- οίας», «μεταϊστορία» κ.λπ. -- «ἔννοιες» δηλαδή, ποὺ ἀνάγονται ἀποκλει- στικὰ στὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ψυχιατροικῆς)/. 'Η αἰτία: ἡ τυραννία τοῦ (ἐξουσιαστικοῦ) σκοποῦ, ποὺ ὁδηγεῖ τὰ ἰδεολογήματα σὲ ὁριστικὸ «δια- ζύγιο» μὲ τὴν πραγματικότητα. Ἥ ἀπόπειρα-- ἀποτυχημένη «ἐκ γενετῆς» -- ἐκτροπῆς τῆς «φυσικῆς ροῇς» τῆς ἹἹστορίας χάριν ἐξουσιαστικῶν σκοπιμοτή των συνιστᾷ τὴν περίφημη « Υόριν», τὴν σύγκρουση δηλαδὴ μὲ τὴν ἀ-λήθεια, τὸ μὴ -λὴ θον. Οἱ συνέ- πειες τῆς « “ὙὝδρεως» εἶναι πάντοτε τρομακτικές. Δὲν χρειάξεται νὰ ἐπε- κταθοῦμε σ᾽ αὐτές, διότι εἶναι πασίγνωστες στή φύση, τὴν κοινωνία, τὴν οἰκονομία, τὴν ψυχικὴ ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Η σημερινὴ ἄνευ προηγουμέ- νου «παθολογία» τῆς ἀνθρωπότητας ἢ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀποκλειστικὴ συνέπεια τῆς «“Υόρεως» τῶν ἐξουσιαστικῶν ἰδεολογημάτων-ἰδεολη ψιῶν. ἜΚ Ὃ «4αυλός», στὰ 16 χρόνια ποὺ κυκλοφορεῖ, ἀνάλωσε ὁλόκληρο τὸν δυ- ναμισμό του σ᾽ ἕναν ἀγῶνα, ποὺ ἔχει δύο κατευθύνσεις: α) Τὴν ἀποκατά- σταση τοῦ ἀληθινοῦ Χθὲς καί, μὲ τὴν δοήθειά του ὡς «ἱστορικοῦ σκεπτι- κοῦ», τὴν ἀνίχνευση τοῦ προχαραχθέντος ἀπὸ τὸ Παρελθὸν δρόμου τοῦ Μέλλοντος. 6) Τὴν ἀνάλυση, περιγραφὴ καὶ καταγγελία τῆς «παθολο- γίας» τῶν ἰδεολογημάτων τῆς ἐκτροπῆς καὶ τοῦ θανασίμου κινδύνου, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν γιὰ τὸ Αὔριο τῆς ἀνθρωπότητας. Ἴσως τὸ τίμημα τῆς προσπάθειάς μας ὑπῆρξε δαρύ. ᾿Αλλὰ δὲν ὑπάρχει τίποτε μέχρι στιγμῆς, ποὺ νὰ μᾶς πείθῃ, ὅτι πλανώμεθα πορευόμενοι, ὅπως πορευθήπαμε. Δ.Ι.Λ.