ΕΥΟΥΜΙΟΣ Ν. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΔΟΣ « ̓Αερόμπικο»: Οἱ ἑλληνικὲς γυμνοπαιδιὲς Ὃ πολιτισμὸς τῆς ἀρχαιοελληνικῆς περιόδου --Αἰγαίων, Κρητῶν κ.λπ.- καθημερινά, μὲ στοιχεῖα ποὺ ἔρχονται στὴν δημοσιότητα, ἀποδεικνύεται, ὅτι ὄντως εἶχε ἐξακτινισθῆ, καλύπτοντας ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς. Ιδιαίτερα ὅμως οἱ ἀνήσυχοι, ἐρευνητικοὶ καὶ πολυπράγμονες πανάρχαιοι πρόγονοί μας εἶχαν ἐπισημάνει τὴν ἀξία καὶ σημασία τῆς γύμνασης τοῦ σώματος καὶ ἵστορικὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι ὑπῆρξαν οἱ πρῶτοι ποὺ δημιούργησαν καὶ τελειοποίησαν τὴν συνειδητή ἄσκηση τοῦ σώματος, ἡ ὁποία κατεῖχε μία θέση πέρα καὶ μαχριὰ ἀπ ̓ τὶς ἁπλὲς μορφὲς παιχνιδιῶν, ποὺ ἀναφέρονται σὲ ἄλλους λαοὖς (Κινέζοι, Ἰάπωνες). Ἡ γύμναση αὐτή, ἡ συνειδητὴ δηλ. ἄσκηση τοῦ σώματος, μὲ γυμνά, ἄδεια καὶ χωρὶς ὅπλα χέρια, ἂν καὶ στὴν ἀρχική της μορφὴ ξεπηδάῃ μέσα ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς τελετουργίες ὡς δημιούργημα καὶ ἀπόρροια αὐτῶν, ἐν τούτοις φαίνεται νὰ θασίζεται σὲ τόσα καὶ τέτοια ἐπιστημονιχκὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν κατάπληξη καὶ θαυμασμὸ σήμερα, ποὺ ἡ γυμναστικὴ ὡς ἰδιαίτερη ἐπιστήμη καὶ σὲ συνεργασία μὲ συναφεῖς ἐπιστῆμες παρουσιάζει τὸ τέλειο. Μέσα λοιπὸν στὶς θρησκευτικὲς ἐκεῖνες τελετουργίες ἡ συνειδητή ἄσκηση, ζυμωμένη μὲ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα, ὡδηγοῦσε καὶ δημιουργοῦσε μία Ὀλυμπιακὸ Πνεῦμα καὶ «Ολυμπιάδες Αναπήρων» Εἶναι δέδαιον, ὅτι καταθάλλεται ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς προσπάθεια ὑποδαθμίσεως-ὑποτιμήσεως, ἀλλοτριώσεως καὶ κατ’ ἐπέκτασιν εὐτελισμοῦ τῆς Ολυμπιακῆς ̓Ιδέας. Δὲν θὰ σταθοῦμε στὴν ἐμπορευματοποίησήη-κοκακολαποίηση τῶν ̓Ολυμπιακῶν ̓Αγώνων, ποὺ ἀποτελεῖ συνέπεια τῆς γενικῆς παραδόσεως «τῶν ἁγίων τοῖς κυσί», δεδομένου ὅτι θὰ ἀποτελοῦσε οὐτοπία νὰ περίμενε κανεὶς διαφορετικὴ μεταχείριση ἀπὸ λαοὺς μὲ «πολιτισμό», ποὺ δασικές του ἀξίες ἔχει τὸ κέρδος, τὶς «μπίζινες». Συνέπεια τοῦ πολιτισμικοῦ ἐπιπέδου καὶ τῆς ἱεραρχήσεως ἀξιῶν τῶν νεοδαρθάρων εἶναι ἡ ἐκτροπὴ τῶν ̓Ολυμπιακῶν ̓ Αγώνων σὲ ἐμποροπανηγυρικὸ-διαφημιστικὸ-ἰδεολογικοπολιτικὸ κατασκεύασμα, τοῦ ὁποίου ἡ πολυτέλεια καὶ ἡ ἐπίδειξη νεοπλουτισμοῦ ἀπο- --