ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Κ τὶ πόσον ἡ ἀλήθεια ἐπηρεάζει τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὑπαγορεύει τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι; Καί, ἀντίστοιχα, κατὰ πόσον τὸ ψέμ- μα; Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἱστορικὸ εἶναι τὸ ἀληθινό, ὅτι δηλαδὴ ἡ ἀνθρώ- πινη τροχιὰ διὰ μέσου τοῦ Χρόνου εἴ- ναι ὑποχρεωτικὰ συνισταμένη δυνάμε- ὧν καὶ ροπῶν ὑπαρκτῶν ἐξ ἀντικειμέ- νου; Ἤ πρόκειται γιὰ μιὰ αὐθαιρεσία ἀνθρώπινη ἤ μιὰ ἰδιοτροπία τοῦ Κο- σμογονικοῦ Νόμου --ὅπως θέλετε, πάρτε το--- ποὺ παρεκκλίνει στὴν πε- ρίπτωση αὐτὴ ἀπὸ τὶς «συνήθειές» του, ποὺ «πειραματίζεται» μὲ τὸν ἑαυ- τό του, γιὰ νὰ «παίξη» μέσα στὸν Χρόνο--- «αἰὼν παῖς παίζων ἀεὶ πετ- τεύων», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν 'Ἡρά- κλειτο--- ἀγνοώντας κι ὁ ἴδιος τὸ ἀπο- τέλεσμα τοῦ παιχνιδιοῦ; Συνηθίζεται στὴ νεώτερη φιλοσοφία τοῦ Πνεύμα- τος καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ ἡ ἀντιπαραβο- λὴ τῆς φύσεως καὶ τῆς ἱστορίας, ἡ θεώ- ρηση τῆς δεύτερης ὡς ὑπερβάσεως ἤ ἀρνήσεως τῆς πρώτης. Ἔτσι ὁ δρῶν ἱ- στορικὰ ἄνθρωπος ἐμφανίζεται σὰν ἕ- να εἶδος ἐπαγγελματικοῦ ἀντίζηλου τοῦ φυσικοῦ νόμου, ποὺ καταπιάνεται καὶ φτιάχνει πράγματα ποὺ ἡ φύση ὄχι μόνο δὲν θὰ ἔκανε μόνη της ποτέ, ἀλ- λὰ καὶ ἀντιτίθεται ριζικὰ σὲ τέτοιες δραστηριότητες καταστρέφοντας τὰ ἀποτελέσματά τους μὲ τὸ νόµο της, τὸ σιδερένιο νόµο τῆς φθορᾶς. Κατὰ κά- ποιο τρόπο ἡ θεώρηση αὐτὴ εἶναι ἀλη- θινή, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ ἱστορία δὲν εἷ- ναι τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ δηµιουργία καὶ καταστροφή, ἀπὸ γέννηση καὶ θάνατο ἔργων, καταστάσεων καὶ ἰδεῶν, ἀπὸ ἀκμὴ καὶ παρακμὴ ὅλων τῶν ἀνθρώ- πινων, ὅλων τῶν ἱστορικῶν πραγµά- των. Κατὰ προέκταση, ἄν δεχθοῦμε τὴ σκοπιὰ αὐτὴ ὡς ὀρθὸ τρόπο θεωρήσε- ως τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι, βρισκό- µαστε μπροστὰ σ᾽ ἕνα ἀδυσώπητο διαζευκτικὸ σχῆμα: Ἢ ὁλόκληρη ἡ ἵ- στορία εἶναι παραβίαση τῆς φυσικῆς ἀλήθειας, ἐξ οὐ καὶ τὸ φθαρτό, δηλαδὴ ψευδὲς ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων ἤ ὁλόκληρη ἡ ἱστορία εἶναι ἀληθινή, -εἷ- ναι σύνταξη καὶ συμμόρφωση πρὸς τὴ φυσικὴ ἀλήθεια, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀ- πὸ τὸ νόμο τῆς φθορᾶς, τῆς ἐναλλα- γῆς, τῆς ἀέναης μεταβολῆς καὶ τῆς ᾱ- τέρµονης ροῆς. Ποιὸ ἀπὸ τὰ δυὸ συμ- βαίνει; έβαια ἡ θεωρία τοῦ γίγνεσθαι, ἡ διαλεκτικὴ τῆς φύσεως καὶ τῆς ἵ- στορίας, μὲ τὴ μόνη πραγματικὴ «σταθερὴ» ποὺ προτείνει, τὴν «σταθε- ρὴ τῆς ἀστάθειας», δίνει κάποιο «νόμο γιὰ τὴν ἑρμηνεία ὅλων τῶν φαινοµέ- νων ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα: τὴν ἴδια τὴ «στα- θερότητα τῆς ἀστάθειας»: ἀφοῦ ἡ ἁλή- θεια ταυτίζεται μὲ τὴν ἀστάθεια, πῶς ἡ ἀστάθεια αὐτὴ εἶναι σταθερή; Δὲν ἀ- ποτελεῖ τοῦτο ἄρση, διάψευση καὶ κα- τάργηση τοῦ προτεινόµενου νόµου, δὲν συνιστᾶ τὴν ἀπόδειξη ὅτι ὁ νόμος τῆς μεταβολῆς δὲν εἶναι καθολικῆς ἱ- σχύος ---ἄρα εἶναι ψευδὴς καὶ αὐθαίρε- τος; Σίγουρα, ναί... Γιαυτὸ καὶ τὸ πρόβλημα τῆς σχέσεως τῆς ἀλήθειας μὲ τὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι παραμένει θε- ωρητικὰ ἅλυτο γιὰ ὅλους τοὺς δογµα- τικοὺς τῆς νεώτερης διαλεκτικῆς. Κι ὄχι µόνο θεωρητικὰ ἄλυτο, ἀλλὰ στὴν πράξη παίρνει καταστρεπτικὲς µορ- φές, γίνεται κίνητρο κι ἐλατήριο δΟΥ- µατοποιήσεως τῆς ἱστορικῆς ἀλή- θειας, ψευτίσµατος τῆς ἴδιας τῆς ἱστο-