ΚΑΛΟΜΕΝΟΣΛΑΣΤΡΙΑΝΟΣ Ἔνρευνα Γερμανοῦ φυσικοῦ ἀπομυθοποιεῖ τὴν «θεωρίαν» τοῦ ̓Αλθέρτου ̓Αινστάιν Π1. ρόκειται περὶ ἑνὸς ἄρθρου, τὸ ὁποῖον ἐντελῶς συμπτωματικῶς ἀνεκάλυψα εἰς τὰς σελίδας τοῦ γερμανικοῦ διμηνιαίου πρωτοποριακοῦ περιοδικοῦ «Χώρος καὶ Χρόνος»!. Γνωρίζω, ὅτι τὸ φυσικομαθηματικὸν μέρος δὲν ἅπτεται ἀμέσως τῆς θεματολογίας τοῦ «ἠαυλοῦ». 4ὲν σκοπεύομεν ἐξ ἄλλου νὰ ἀσκήσωμεν ἐκ τῆς θέσεως αὐτῆς οἱουδήποτε εἴδους φυσικομαθηματικὴν κριτικήν, πολλῷ μᾶλλον νὰ ἀναλάόωμεν ἐπιχείρησιν ἀνατροπῆς τῶν θεωριῶν τῆς σχετικότητος. Τὸ ἱστορικὸν ὅμως πλαίσιον καὶ τὰ γεγονότα, ὡς ἐκτυλίσσονται κάτω ἀπὸ ἐντελῶς διαφορετικὸν πρῖσμα, φωτίζουν τὴν σκέψιν μας μὲ ἀναπάντεχον, σχεδὸν ἐκτυφλωτικὸν φῶς. Η ἀπόδοσις τοῦ κειμένου ἐκ τῆς γερμανικῆς ἦτο ἐξαιρετικῶς δύσκολος, καθ ̓ ὅτι τὸ ἐμπαθὲς ὕφος τοῦ ἀρθρογράφου θίγει ἐμμέσως τοὺς διδασκάλους μου, τοὺς καθηγητάς μου, τοὺς συναδέλφους μου φυσικομαθηματικοὺς καὶ ἐμὲ τὸν ἴδιον. Μ. εταπολεμικῶς ἡ ἐπιστήμη τῆς Φυσικῆς καθωδηγήθη παγκοσμίως εἰς μίαν πορείαν ἐντελῶς διαφορετικὴν τῆς ἀναμενομένης κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ αἰῶνος. Τὴν νέαν αὐτὴν πορείαν ἐσφράγισε κυρίως ἕνα ὄνομα: ̓Αλθέρτος ̓Αινστάιν. Η θεωρία τῆς σχετικότητος, ἥτις ὑποτίθεται, ὅτι ἀνήκει εἰς αὐτόν, κατέχει ἐν τῷ μεταξὺ διὰ τὴν Φυσικὴν τὴν ἰδίαν σημασίαν, ὅσον εἰς τὴν διδασκαλίαν τῆς Καθολικῆς ̓Εκκλησίας τὸ δόγμα τῆς ἀμιάντοι' συλλήψεως τῆς Παρθένου Μαρίας, αἱ δὲ διδαχαὶ τοῦ ̓Αινστάιν διεκδικοῦν τὴν θέσιν τοῦ παπικοῦ ἀλαθήτου. Ο ἀμφιδάλλων ἐξοστρακίζεται, ἀφοριζόμενος, ἐκ τῆς κοινωνίας τῶν ἐπιστημόνων, καταδεδικασμένος εἰς ἀφάνειαν. Πλῆθος ἐπιστημόνων καὶ ἰνστιτούτων διαδιοῦν σήμερον ὡς οἱ πάπαι τῆς Ρώμης ἐπὶ ἐποχῆς Λουθήρου, παχυλῶς τρεφόμενοι ὑπὸ τῶν διδασκαλιῶν «ἑνὸς λίθου» (Ξ- ΕἰΠ-διοίῃ γερμανιστί). ̓ΕΦ ̓ ᾧ δικαίως ὁ φυσικὸς 4ρ. Πλίχτα εἰς τὸ διδλίον του «Η μυστικὴ ἐξίσωσις τοῦ Θεοῦ»3 δηκτικώτατα παρατηρεῖ: “... διατί νὰ ριψοχινδυνεύσωμεν ὅ,τι ἔτη ἀνοικοδομήσαμεν,;”. Ἔν τούτοις κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη πληθαίνουν αἱ ἐνδείξεις, ὅτι ἡ κοσμοθεωρία τῆς συγχρόνου «ὀρθοδόξου» Φυσικῆς, ἡ κατ οὐσίαν ὑπὸ τοῦ Αινστάιν πεσφραγισμένη καὶ ἀπὸ δύο τοὐλάχιστον γενεὰς φυσικῶν ὑποστηριζομένη καὶ διδασκομένη, εἶναι ἐσφαλμένη. “Ὅσον χαλεπῶς καὶ δαρέως φέρομε τὸν «ἐκπατρισμόν», δέον ὅπως ἀποχαιρετίσωμεν καὶ ἀποχωρισθῶμεν τῶν πλειοτέρων προτύπων, τῇ δοηθείᾳ τῶν ὁποίων ἡ Φυσικὴ καὶ μετ αὐτῆς τὰ Μαθηματικὰ προσεπάθουν προσέγγισίν τινά τε καὶ ἑρμηνείαν τῶν παγκοσμίων φαινομένων. Μεταξὺ τῶν ὡς ἄνω προτύπων συγκαταλέγεται προφανῶς καὶ τὸ τοῦ ἀτόμου, εἰς τὴν μέχρι σήμερον τοὐλάχιστον παραδεδεγμένην μορφήν του. ). Και ιά Ζοῖ: Εμίονς νόγίαρ, ΠΟΙ͂ 84, Νον.- ες. 1996. 2. Ρειεν ΡΙἰομια: (οΙος ρεμεἶπιε Εουπιθί. ἰαπρεηΜη ον, 1995.