11656 ΔΑΥΛΟΣ/188-189, Αὔγ.-Σεπτ. 1997 στὸ τέλος του μετὰ τὴν λῆξι ἑνὸς παρατεταμένου πολέμου, ὁ ὁποῖος διήρεσε τὸν πολιτισμὸ σὲ δύο ἰδεολογικὲς παρατάξεις. Συγχεντρώνει ἐπιπλέον τὸν νοῦ σὲ οἰκογενειακὲς ἀξίες -ὄχι σὲ ἀξίες οἰκογενειῶν τῆς ζαχαρίνης ὅπως τῶν ἨΜαΙίοης-- ἀλλὰ μὲ σάρκα καὶ ὁστᾶ, οἱ ὁποῖες θασανίζονται ἀπὸ ζήλειες καὶ ἐχθρότητες καὶ οἱ ὁποῖες καταφέρνουν παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ παραμένουν ἑνωμένες. Ὁ Ὅμηρος ἔχει ὀπαδοὺς Βεθαίως τὸ Χόλλυγουντ θλέπει τὸ θέμα ἀπὸ εὐρύτερη ὀπτικὴ γωνία. Ο ΟΠησίίαη Ἰλ/ή]μαπις, ὁ δημιουργὸς τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς «Ἡρακλῆς», ἰσχυρίζεται, ὅτι οἱ παραγωγοί, προκειμένου νὰ καλύψουν τὴν πληθώρα τῶν ἀπαιτήσεων, ἀναγκάζονται κυριολεχτικὰ νὰ λεηλατήσουν ὅ,τι εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο καὶ τὸν νεώτερο πολιτισμό. Καὶ συμπληρώνει: οἱ ἀρχαῖοι ἔχουν πολὺ δρόμο ἀκόμα, διότι ἔχουν δημιουργήσει ὀνόματα μὲ ἀναγνώρισι. Διαθέτουν τέλειους ἥρωες, γεμάτους δράση, προσφέροντας ἔτσι στοὺς δημιουργοὺς ταινιῶν τὴν εὐκαιρία νὰ χρησιμοποιοῦν φανταστικὰ γραφικὰ ἀπὸ ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές, παρουσιάζοντας τεράστιες δίνες καὶ γιγαντιαῖα θαλάσσια τέρατα. Κατὰ κάποιον τρόπο ὁ κ. ΝΙίαπῃς ταυτίζεται μὲ τὸν κ. ΕαΡΙε5, ὅσον ἀφορᾷ στὴν παγκόσμια ἀπήχῆσι τῶν κλασσικῶν. Οἱ τηλεοπτικὲς σειρὲς μὲ θέματα ἰατριχά, ἀστυνομικὰ καὶ δικαστικὰ πάσχουν ἀπὸ «ὑψηλὴ δημογραφικὴ εἰδίκευσι», ὅπως λέγει, ἀλλὰ «οἱ ὄπερες τῶν σπαθιῶν», ὅπως ὁ ΗἩραχλῆς, μὲ τὶς δραματικές τους ἱστορίες καὶ τὶς καθαρὲς διακρίσεις μεταξὺ καλοῦ-κακοῦ ἕλκουν τὸ παγκόσμιο ἐνδιαφέρον. Γιατί ὅμως οἱ παραγωγοὶ τοῦ Χόλλυγουντ ἀνεχάλυψαν τοὺς κλασσικοὺς μόλις πρόσφατα; Ἐν μέρει αὐτὸ ὀφείλεται στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ κλασσικιστὲς --ποτὲ δὲν συνεκροτήθησαν ἀπὸ ἀκαλλιέργητες μάζες- ἐπέτυχαν νὰ στρέψουν ὑπὲρ αὐτῶν τὶς δίδυμες δυνάμεις, ἀφ ̓ ἑνὸς τῶν διαφόρων πολιτισμῶν, ἀφ ̓ ἑτέρου τῆς ἀγορᾶς. Κατὰ τὸ πρῶτο ἥμισυ τοῦ αἰῶνα μας οἱ κλασσικχιστὲς διέθεταν ἐγγυημένο ἀναγνωστικὸ κοινό, ὑποστηριξόμενοι ἀπὸ ἕνα σύνολο ἀποτελούμενο ἀπὸ κοινωνικἀ χενόδοξους δημοχρατικοὺς συμθολισμοὺς καὶ ἀκαδημαϊκὴ ἐπιταγή. Μὲ τὴν μείωσι τῶν δεδομένων ἀναγνωστῶν οἱ κλασσικιστὲς ἀναγκάστηχαν νὰ πουλήσουν τοὺς ἑαυτούς τους, γιὰ νὰ ἐπιθιώσουν. Προχώρησαν στὴν παραγωγὴ ἐξαιρετικῶν μεταφράσεων. Χρησιμοποίησαν ἠλεχτρονικοὺς ὑπολογιστές. Οἱ φοιτητὲς ἔχουν τὴν δυνατότητα ν ̓ ἀναγιγνώσκουν Ἑλληνικὰ φιλολογικὰ κείμενα καὶ ἀποσπάσματα Λατινικῆς φιλολογίας σὲ ΟΏ-ΚΟΜ. Ἔτσι μ ̓ ἕνα ἁπλὸ «κλὶκ» ἐμφανίζουν μεταφράσεις καὶ σχόλια. Μποροῦν ἀκόμα νὰ συγκρίνουν μεταξύ τους κείμενα, νὰ ἐπιλέγουν θιθλιογραφίες, νὰ ἐρευνοῦν ἐξονυχιστικὰ ἀρχαιολογικοὺς χώρους καὶ νὰ ξεσκονίζουν τὰ Λατινικά τοὺς κουθεντιάζοντας ἠλεχτρονικά. Οἱ κλασσιχιστὲς κατάφεραν νὰ ἐπανερμηνεύσουν τὰ θέματά τοὺς ὑπὸ τὸ φῶς τῶν νεωτέρων χαταχτήσεων σὲ σχέσι μὲ φυλές, φύλα, καταπιέσεις καὶ τὰ σχετικά. Κατὰ τὶς προηγηθεῖσες λίγες δεχαετἰες ἐμφανίστηχε ἕνας φιλολογικὸς καταλλυσμός, ὁ ὁποῖος ξέπλυνε τὴν καθησυχαστικἡ Βιχτωριανἠ θεώρησι τῶν Ἑλλήνων ὡς ἱδρυτῶν τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καὶ τῆς δημοκρατίας: ὁ Ε. Κ. Ὀοάάς γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν παραλογισμό, ὁ Ο8οΗτεγ ἆε δε (τοῖχ καὶ ὁ Μοςες ΕΙΠΙΕΥ γιὰ τὴν δουλεία καὶ τὴν μάχη τῶν τάξεων, ὁ ΜΙοίεΙ 6οιιοου]! καὶ οἱ ὑποστηριχτές του σχετικἀ μὲ τὸν ἐρωτισμὸ τῶν ἀρχαίων, ὁ Κεππείμ Ώονει γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία τῶν Ἑλλήνων, καθὼς καὶ ἕνας μικρὸς στρατὸς διαφόρου μορφώσεως ἀτόμων, οἱ ὁποῖοι ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ πῶς προῆλθε ὁ ἀρχαῖος χόσμος ἀπὸ ἕνα συνονθύλευμα πολιτισμῶν. ̓ ̓Αναπόφευχτα στὴν ἀναθίωσι τῶν κλασσικῶν ξεπετιοῦνται καὶ μερικὲς ἀνοησίες κατὰ τὸ ξύπνημνά τους. Οἱ ἀφροκεντριστὲς ἰσχυρίζονται χαζοχαρούμενα, ὅτι ὁ Σωκράτης κατήγετο ἀπὸ νέΥγρους, χωρὶς νὰ διαθέτουν πρὸς ὑποστήριξιν οὔτε τὸ παραμικρὸ στοιχεῖο. Ὃ Ζεὺς θὰ ἐδυσκολεύετο πολὺ ν ̓ ἀναγνωρίσῃ τὸν 'Ηραχκλῆ, ὁ ὁποῖος τόσο διασκεδάζει τοὺς σημερινοὺς ̓Αμερικανούς. Πάντως ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖο κάποτε ἐμφανίζετο ἑτοιμοθάνατο, ἀδιαμφισθήτητα ξεπετάχτηχε πίσω στὴν ζωὴ καὶ ὁ ̓Αμεριχκανικὸς πολιτισμός, εἴτε ἀφορᾷ στὸν ὑψηλὸ εἴτε ἀφορᾷ στὸν χαμηλό. τὸ ἀποζητᾷ. [Μετάφρασις: Παν. Χατζηιωάννου]