11656 ΔΑΥΛΟΣ/188-189, Αὔγ.-Σεπτ. 1997 στὸ τέλος του μετὰ τὴν λῆξι ἑνὸς παρατεταµένου πολέμου, ὁ ὁποῖος διήρεσε τὸν πολιτισμὸ σὲ δύο ἰδεολογικὲς παρατάξεις. Συγχεντρώνει ἐπιπλέον τὸν νοῦ σὲ οἰκογενειακὲς ἀξίες -ὄχι σὲ ἀξίες οἰκο- γενειῶν τῆς ζαχαρίνης ὅπως τῶν ἨΜαΙίοης-- ἀλλὰ μὲ σάρκα καὶ ὁστᾶ, οἱ ὁποῖες θασανίζονται ἀπὸ ζή- λειες καὶ ἐχθρότητες καὶ οἱ ὁποῖες καταφέρνουν παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ παραμένουν ἑνωμένες. Ὁ Ὅμηρος ἔχει ὀπαδοὺς Βεθαίως τὸ Χόλλυγουντ θλέπει τὸ θέµα ἀπὸ εὐρύτερη ὀπτικὴ γωνία. Ο ΟΠησίίαη Ἰλ/ή]μαπις, ὁ δη- μιουργὸς τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς «Ἡρακλῆς», ἰσχυρίζεται, ὅτι οἱ παραγωγοί, προκειμένου νὰ κα- λύψουν τὴν πληθώρα τῶν ἀπαιτήσεων, ἀναγκάζονται κυριολεχτικὰ νὰ λεηλατήσουν ὅ,τι εἶναι δυ- νατὸν ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο καὶ τὸν νεώτερο πολιτισμό. Καὶ συμπληρώνει: οἱ ἀρχαῖοι ἔχουν πολὺ δρόµο ἀκόμα, διότι ἔχουν δημιουργήσει ὀνόματα μὲ ἀναγνώρισι. Διαθέτουν τέλειους ἥρωες, γεµάτους δρά- ση, προσφέροντας ἔτσι στοὺς δημιουργοὺς ταινιῶν τὴν εὐκαιρία νὰ χρησιμοποιοῦν φανταστικὰ γραφικὰ ἀπὸ ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές, παρουσιάζοντας τεράστιες δίνες καὶ γιγαντιαῖα θαλάσ- σια τέρατα. Κατὰ κάποιον τρόπο ὁ κ. ΝΙίαπῃς ταυτίζεται μὲ τὸν κ. ΕαΡΙε5, ὅσον ἀφορᾷ στὴν παγκόσμια ἀπή- χῆσι τῶν κλασσικῶν. Οἱ τηλεοπτικὲς σειρὲς μὲ θέµατα ἰατριχά, ἀστυνομικὰ καὶ δικαστικὰ πάσχουν ἀπὸ «ὑψηλὴ δημογραφικὴ εἰδίκευσι», ὅπως λέγει, ἀλλὰ «οἱ ὄπερες τῶν σπαθιῶν», ὅπως ὁ ΗἩρα- χλῆς, μὲ τὶς δραματικές τους ἱστορίες καὶ τὶς καθαρὲς διακρίσεις μεταξὺ καλοῦ-κακοῦ ἕλκουν τὸ παγκόσμιο ἐνδιαφέρον. Γιατί ὅμως οἱ παραγωγοὶ τοῦ Χόλλυγουντ ἀνεχάλυψαν τοὺς κλασσικοὺς μόλις πρόσφατα; Ἐν µέ- ρει αὐτὸ ὀφείλεται στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο οἱ κλασσικιστὲς --ποτὲ δὲν συνεκροτήθησαν ἀπὸ ἀκαλ- λιέργητες µάζες- ἐπέτυχαν νὰ στρέψουν ὑπὲρ αὐτῶν τὶς δίδυµες δυνάμεις, ἀφ᾽ ἑνὸς τῶν διαφόρων πολιτισμῶν, ἀφ᾽ ἑτέρου τῆς ἀγορᾶς. Κατὰ τὸ πρῶτο ἥμισυ τοῦ αἰῶνα µας οἱ κλασσικχιστὲς διέθεταν ἐγγυημένο ἀναγνωστικὸ κοινό, ὑποστηριξόμενοι ἀπὸ ἕνα σύνολο ἀποτελούμενο ἀπὸ κοινωνικἀ χε- νόδοξους δημοχρατικοὺς συμθολισμοὺς καὶ ἀκαδημαϊκὴ ἐπιταγή. Μὲ τὴν µείωσι τῶν δεδοµένων ἀνα- γνωστῶν οἱ κλασσικιστὲς ἀναγκάστηχαν νὰ πουλήσουν τοὺς ἑαυτούς τους, γιὰ νὰ ἐπιθιώσουν. Προχώρησαν στὴν παραγωγὴ ἐξαιρετικῶν μεταφράσεων. Χρησιμοποίησαν ἠλεχτρονικοὺς ὑπο- λογιστές. Οἱ φοιτητὲς ἔχουν τὴν δυνατότητα ν᾽ ἀναγιγνώσκουν Ἑλληνικὰ φιλολογικὰ κείμενα καὶ ἀποσπάσματα Λατινικῆς φιλολογίας σὲ ΟΏ-ΚΟΜ. Ἔτσι μ᾽ ἕνα ἁπλὸ «κλὶκ» ἐμφανίζουν µεταφρά- σεις καὶ σχόλια. Μποροῦν ἀκόμα νὰ συγκρίνουν μεταξύ τους κείμενα, νὰ ἐπιλέγουν θιθλιογραφίες, νὰ ἐρευνοῦν ἐξονυχιστικὰ ἀρχαιολογικοὺς χώρους καὶ νὰ ξεσκονίζουν τὰ Λατινικά τοὺς κουθε- ντιάζοντας ἠλεχτρονικά. Οἱ κλασσιχιστὲς κατάφεραν νὰ ἐπανερμηνεύσουν τὰ θέματά τοὺς ὑπὸ τὸ φῶς τῶν νεωτέρων χα- ταχτήσεων σὲ σχέσι μὲ φυλές, φύλα, καταπιέσεις καὶ τὰ σχετικά. Κατὰ τὶς προηγηθεῖσες λίγες δε- χαετἰες ἐμφανίστηχε ἕνας φιλολογικὸς καταλλυσμός, ὁ ὁποῖος ξέπλυνε τὴν καθησυχαστικἡ Βιχτω- ριανἠ θεώρησι τῶν Ἑλλήνων ὡς ἱδρυτῶν τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καὶ τῆς δημοκρατίας: ὁ Ε. Κ. Ὀοάάς γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν παραλογισµό, ὁ Ο8οΗτεγ ἆε δε (τοῖχ καὶ ὁ Μοςες ΕΙΠΙΕΥ γιὰ τὴν δουλεία καὶ τὴν μάχη τῶν τάξεων, ὁ ΜΙοίεΙ 6οιιοου]! καὶ οἱ ὑποστηριχτές του σχετικἀ μὲ τὸν ἐρω- τισμὸ τῶν ἀρχαίων, ὁ Κεππείμ Ώονει γιὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία τῶν Ἑλλήνων, καθὼς καὶ ἕνας μικρὸς στρατὸς διαφόρου µορφώσεως ἀτόμων, οἱ ὁποῖοι ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ πῶς προῆλθε ὁ ἀρχαῖος χό- σμος ἀπὸ ἕνα συνονθύλευμα πολιτισμῶν. ᾿᾽Αναπόφευχτα στὴν ἀναθίωσι τῶν κλασσικῶν ξεπετιοῦνται καὶ μερικὲς ἀνοησίες κατὰ τὸ ξύ- πνηµνά τους. Οἱ ἀφροκεντριστὲς ἰσχυρίζονται χαζοχαρούµενα, ὅτι ὁ Σωκράτης κατήγετο ἀπὸ νέ- Υγρους, χωρὶς νὰ διαθέτουν πρὸς ὑποστήριξιν οὔτε τὸ παραμικρὸ στοιχεῖο. Ὃ Ζεὺς θὰ ἐδυσκολεύε- το πολὺ ν᾿ ἀναγνωρίσῃ τὸν 'Ηραχκλῆ, ὁ ὁποῖος τόσο διασκεδάζει τοὺς σημερινοὺς ᾽Αμερικανούς. Πάντως ἕνα θέµα, τὸ ὁποῖο κάποτε ἐμφανίζετο ἑτοιμοθάνατο, ἀδιαμφισθήτητα ξεπετάχτηχε πίσω στὴν ζωὴ καὶ ὁ ᾽Αμεριχκανικὸς πολιτισμός, εἴτε ἀφορᾷ στὸν ὑψηλὸ εἴτε ἀφορᾷ στὸν χαμηλό. τὸ ἀπο- ζητᾷ. [Μετάφρασις: Παν. Χατζηιωάννου]