Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ λε. Ροὺθ Προπατόρισσα ἀπὸ σπόντα, μιᾶς καὶ προηγουμένως ἦταν κακὴ εἰδωλολά- τρισσα καὶ λάτρευε τὸν ψεύτικο θεὸ Χεμώς. “Ὅταν ὅμως πίστεψε στὸν ᾿Ϊεχωδᾶ τὸν µεγάλο, τότε ἔγινε καλὴ καὶ προπατόρισσά «μας» ἀντάξια τοῦ ἱεροῦ «μας» θιθλίου καὶ τῶν ὑπολοίπων τύπων, ποὺ ἐμπεριέχει. Μιὰ ἐποχὴ πείνας λοιπὸν στὸ Ισραήλ ξεκίνησε δ᾽ Ελιμέλιχ μὲ τὴν γυναῖκα του Ναομὶ καὶ τὰ δυό τους παι- διά, τὸν Μααλὼν καὶ τὸν Χελαιών, καὶ ἦρθαν στὴν γῆ Μωάθ, ποὺ ἐκεῖ δὲν πει- νοῦσαν. ᾽ Ηταν ἀπὸ τὰ καψόνια, ποὺ τοὺς ἔκανε ὁ Γιαχθὲ ποῦ καὶ ποῦ, γιὰ νὰ τὸν φοδοῦνται πιὸ πολύ. ᾿κεῖ, στὴν γῆ Μωάθ, τὰ δυὸ παιδιά τους πήραν γιὰ γυναῖκες Μωαδίτισσες παρὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Γιαχόδέ, ποὺ δὲν θέλει ἀλλόθρη- σκες. ἔπεφτε, θλέπετε, λίγο μακριὰ τὸ ᾿Ισραήλ, γιὰ νὰ δολευτοῦν, καὶ τὸ πα- οάδειγμα τοῦ Αὐνὰν ἦταν σχετικὰ πρόσφατο. Ἔτσι «καὶ οὗτοι ἔλαδον εἰς ἑαυτοὺς γυναῖκας Μωαδίτιδας' τὸ ὄνομα τῆς μιᾶς ᾿Ορφά, καὶ τὸ ὄνομα τῆς ἄλλης Ρούθ» (Ροὺθ α΄ 4). Νάτη ἡ προπατόρισσα. Βρὲ ἂς μὴν ἤθελε ὁ Χελαιὼν νὰ ἐκπαιδεύση τὸ χέλι του, καὶ θὰ σοῦ ἔλεγα ἐγώ, ἂν σὲ ἔγραφε τὸ ἱερό μας τὸ ἀνάγνωσμα. Ὅμως ὁ Γιαχόθὲ δὲν θὰ τὸ ἄφηνε αὐτὸ ἔτσι νὰ περάσῃ. Τότε λοιπὸν «ἀπέθανον δὲ ἀμφότεροι ὁ Μααλὼν καὶ ὁ Χελαιών' καὶ ἐστερήθη ἡ γυνὴ τῶν δύο υἱῶν αὐτῆς καὶ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς» (Ροὺθ α΄ 5). Τότε ἔπιασε τὸ μήνυμα ἡ Ναομί, ἡ Εδραία. "Αμα μείνω ἐδῶ, σοῦ λέει, θὰ μὲ φάῃ καὶ μένα. Κάτσε νὰ φεύγουμε. «Καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου ὅπου ἦτο καὶ αἱ δύο νύμ- φαι αὐτῆς μετ᾽ αὐτῆς: καὶ ἐπορεύοντο τὴν ὁδὸν διὰ νὰ ἐπιστρέψωσιν εἰς γῆν ᾿Ιούθα (Ροὺθ α΄ 7). Τὸ κακὸ ὅμως ἦταν ποὺ οἱ δύο οἱ νύφες της τῆς ἔγιναν κολαοῦξοι καὶ δὲν ἤθε- λαν μὲ τίποτα νὰ μείνουν πίσω στην Μωάό. Ποιός Μωαδίτης θὰ τὶς παντρευό- τανε; Θέλανε ᾿Εόραίους γαμπροὺς τώρα. Κακὸ μετὰ ἀποκαλύψεως δηλαδή. ”Ἔλα ὅμως, ποὺ ἡ Ναομὶ δὲν τὶς ἤθελε καὶ προσπαθοῦσε μὲ εὐγενικὸ τρόπο νὰ τὶς διώξῃ. «Εἶπεν δὲ ἡ Ναομὶ πρὸς τὰς δύο νύμφας αὐτῆς. Ὑπάγετε, ἐπιστρέ- ψατε ἑκάστη εἰς τὸν οἶκον τῆς μητρὸς αὐτῆς. “Ο Κύριος νὰ κάμῃ ἔλεος εἰς ἐσᾶς καθὼς σεῖς ἐκάμετε εἰς τοὺς ἀποθανόντας, καὶ εἰς ἐμέ» (Ροὺθ α΄ 8). ᾿Αλλὰ αὐτὲς «εἶπον πρὸς αὐτήν. Οὐχί, ἀλλὰ μετὰ σοῦ θέλομεν ἐπιστρέψει εἰς τὸν λαόν σου» (Ροὺθ α΄ 10). Βρὲ τί πάθαμε, σκέφτηκε ἡ Ναομί, πάει μὲ ἔφαγε ὁ Γιαχόέ, ἂν τὶς πάρω μαζί µου τὶς ἄπιστες. Πῶς θὰ τὶς ξαποστείλω; «Καὶ εἶπεν ἡ Ναομί. ᾿Επιστρέψατε, θυγατέρες µου' διὰ τί νὰ ἔλθητε μετ᾽ ἐμοῦ, μήπως ἔχω ἔτι υἱοὺς ἐν τῇ κοιλίᾳ µου διὰ νὰ γείνωσιν ἄνδρες σας; ἐπιστρέψατε, θυγατέρες µου, ὑπάγετε» (Ροὺθ α 11-12). Καὶ τότε λύγισε ἡ ᾿Ορφά, ἡ µία ἡ ἀδελφούλα. “Ὅμως ἡ Ροὺθ «ἐπρο- σκολλήθη εἰς αὐτήν' καὶ εἶπεν ἡ Ναομί, ἰδοὺ ἡ σύννυμφός σου ἐπέστρεψε πρὸς τὸν λαὸν αὐτῆς καὶ πρὸς τοὺς θεοὺς αὐτῆς: ἐπέστρεψον καὶ σὺ κατόπιν τῆς συν- γύμφου σου» (Ροὺθ α΄ 15). Καὶ τότε ἡ Ρούθ, ἀφοῦ εἶδε καὶ ἀπόειδε, ἔκανε τὸ µε- γάλο δῆμα: «διότι ὅπου ἂν σὺ ὑπάγῃς καὶ ἐγὼ θέλω ὑπάγει: καὶ ὅπου ἂν σὺ πα- οαμείνῃς, καὶ ἐγὼ θέλω παραμείνει" ὁ λαός σου, λαός µου καὶ ὁ Θεός σου, Θε-