ΓΙΛ.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Τὰ Ομηρικὰ ὌἜπη καὶ τὸ πραγματικὸ δασίλειο τοῦ Οδυσσέα Εἶναι εὐχάριστο, ὅτι τὸ ἐρευνητικὸ ἐνδιαφέρον τῶν μελετητῶν γιὰ τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου συνεχίζεται ἀπὸ τῆς ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς. Ἔτσι στὸν συντασσόμενον θιθλιογραφικὸ πίναχα τῶν 813 Ἑλλήνων καὶ ξένων συγγραφέων, ποὺ μὲ τὰ 1.155 ἔργα τους ἀσχολήθηκαν μὲ τὸν Ὅμηρο καὶ τὰ ἔργα του, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ συμπεριλάθω καὶ τὸν κ. Παπακωνσταντίνου μὲ τὸ ἀνωτέρω ἔργο του. Στὸ ἐξ 150 σελίδων ἔργο τοῦ κ. Γ.Λ. Παπακωνσταντίνου παρουσιάζεται μία νέα διάσταση τοῦ Ομηρικοῦ προδλήματος, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὸν ἐντοπισμὸ τῆς .Ομηρικῆς Ἰθάκῆς, καὶ κολακεύομαι ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὴν ἄποψή μου, ὅτι ἡ Ὁμηρικὴ Ἰθάκη εἶναι ἡ σημερινὴ Λευκάδα. Στὸ συμπέρασμα αὐτὸ καταλήγει ὁ κ. Π. ἀναλύοντας κατὰ τὸν προσωπικὸ του τρόπο, ὅπως ἄλλωστε γίνεται καὶ ἀπὸ κάθε μελετητή, τὰ ἴδια γιὰ ὅλους πρωτογενῆ ὑλικὰ τοῦ Ὁμήρου. Ἡ κάθε ἑρμηνεία καὶ ἀνάλυση εἶναι ἐπικοδομητικὴ καὶ προσθέτει ἕναν ἀκόμη «δόμον», ὅπως γράφει στὴν σελίδα 139, στὸ ἀτελείωτο οἰκοδόμημα τῆς ἔρευνας τῶν 'Ομηρικῶν ἐπῶν. Οἱ παρατηρήσεις μου ἐντοπίζονται σὲ μερικὰ θασικὰ σημεῖα καὶ δὲν ἔχουν σκοπὸ νὰ μειώσουν τὸ ἔργο τοῦ συγγραφέα, ἀλλὰ νὰ δώσουν μίαν ἀκόμη διάσταση πρὸς ὄφελος τῶν μελλοντικῶν ἐρευνητῶν. Ἢ χρονολόγηση τῆς διεξαγωγῆς τοῦ Τρωικοῦ πολέμου: Τὴν περιορίζει στὰ δεδομένα τῶν παραδοσιακῶν χρονολογήσεων τοῦ σήμερα, τὰ ὁποῖα θασίσθησαν στὰ στοιχεῖα τοῦ ́Ἡροδότου. Κι ἐνῷ ἀναφέρεται στὴν θιθλιογραφία του στὸ ἔργο «)λιὰς καὶ Ιστορία» τοῦ Γ.Ι.. Ραρε, δὲν πρόσεξε, ὅτι στὴν σελίδα 159 γράφει: «οἱ παραδοσιακὲς χρονολογήσεις Τὸ ̓Αττικὸ Ημερολόγιο (Μιὰ πρόταση γιὰ τὴν εὔχρηστη καθιέρωσή του) [..] Ἢ ἀρχὴ τοῦ ἔτους διέφερε στὶς Ελληνικὲς πόλεις. Γιὰ τὴν Σπάρτη καὶ τὴν Θήδα εἶναι δέδαιο, ὅτι ξεκινοῦσε μετὰ ἀπὸ νουμηνία (νέα Σελήνη) μετὰ τὴν φθινοπωρινὴ ἰσημερία καὶ τὸ χειμερινὸ ἡλιοστάσιο ἀντίστοιχα. Γιὰ τὸ Αττικὸ ἡμερολόγιο (τὸ ὁποῖο, συμφωνῶ κι ἐγώ, ὅτι πρέπει νὰ προτιμη θῇ) δὲν εἶμαι ἀπόλυτα δέδαιος ἀπὸ τὴν ἔρευνά μου, ὅτι μετὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ Σόλωνος ἄρχιζε ἀπὸ τὴν νουμηνία μετὰ τὸ θερινὸ ἡλιοστάσιο κι ὄχι ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτό. Πολλὲς πηγὲς πάντως (μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ ἀξιόπιστος Αθ. Σταγειρίτης στὴν Ὠγυγία του) ἐπιδεδαιώνουν τὴν πρώτη ἐκδοχή, καὶ δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ ἐπιχειρήματολογήσω γιὰ τὸ ἀντίθετο. Μὲ ἀποδεκτὴ ὅμως αὐτὴν ὡς ἰσχύουσα ἄποψη θὰ κάνω κάποιους συλλογισμοὺς καὶ μία πρόταση. Εἶναι γνωστὸ ἱστορικά, ὅτι εἶχαν ἐντοπισθῆ ἀπὸ πολὺ νωρὶς οἱ ἀδυναμίες καὶ μεοικὲς φορὲς ἀδιέξοδα στὴν ἀξιοπιστία αὐτοῦ τοῦ ἡμερολογίου. Οἱ ἀδυναμίες προέχυπταν ἀπὸ τὰ σεληνιακὰ στοιχεῖα μιᾶς παραδοσιακῆς ἢ θρησκειο-τελετουργικῆς συ- ---ν»..