ΓΙΛ.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Τὰ Ομηρικὰ ὌἜπη καὶ τὸ πραγματικὸ δασίλειο τοῦ Οδυσσέα Εἶναι εὐχάριστο, ὅτι τὸ ἐρευνητικὸ ἐνδιαφέρον τῶν μελετητῶν γιὰ τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου συνεχίζεται ἀπὸ τῆς ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς. Ἔτσι στὸν συντασσόµενον θιθλιογραφικὸ πί- ναχα τῶν 813 Ἑλλήνων καὶ ξένων συγγραφέων, ποὺ μὲ τὰ 1.155 ἔργα τους ἀσχολήθηκαν μὲ τὸν Ὅμηρο καὶ τὰ ἔργα του, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ συμπεριλάθω καὶ τὸν κ. Παπακωνστα- ντίνου μὲ τὸ ἀνωτέρω ἔργο του. Στὸ ἐξ 150 σελίδων ἔργο τοῦ κ. Γ.Λ. Παπακωνσταντίνου παρουσιάζεται μία νέα διά- σταση τοῦ Ομηρικοῦ προδλήματος, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὸν ἐντοπισμὸ τῆς .Ομηρικῆς Ἰθά- κῆς, καὶ κολακεύομαι ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὴν ἄποψή µου, ὅτι ἡ Ὁμηρικὴ Ἰθάκη εἶναι ἡ ση- µερινὴ Λευκάδα. Στὸ συμπέρασμα αὐτὸ καταλήγει ὁ κ. Π. ἀναλύοντας κατὰ τὸν προσω- πικὸ του τρόπο, ὅπως ἄλλωστε γίνεται καὶ ἀπὸ κάθε μελετητή, τὰ ἴδια γιὰ ὅλους πρωτο- γενῆ ὑλικὰ τοῦ Ὁμήρου. Ἡ κάθε ἑρμηνεία καὶ ἀνάλυση εἶναι ἐπικοδομητικὴ καὶ προ- σθέτει ἕναν ἀκόμη «δόμον», ὅπως γράφει στὴν σελίδα 139, στὸ ἀτελείωτο οἰκοδόμημα τῆς ἔρευνας τῶν 'Ομηρικῶν ἐπῶν. Οἱ παρατηρήσεις µου ἐντοπίζονται σὲ μερικὰ θασικὰ ση- μεῖα καὶ δὲν ἔχουν σκοπὸ νὰ μειώσουν τὸ ἔργο τοῦ συγγραφέα, ἀλλὰ νὰ δώσουν μίαν ἀκό- µη διάσταση πρὸς ὄφελος τῶν μελλοντικῶν ἐρευνητῶν. Ἢ χρονολόγηση τῆς διεξαγωγῆς τοῦ Τρωικοῦ πολέμου: Τὴν περιορίζει στὰ δεδοµένα τῶν παραδοσιακῶν χρονολογήσεων τοῦ σήµερα, τὰ ὁποῖα θασίσθησαν στὰ στοιχεῖα τοῦ ΄Ἡροδότου. Κι ἐνῷ ἀναφέρεται στὴν θιθλιογραφία του στὸ ἔργο «)λιὰς καὶ Ιστορία» τοῦ Γ.Ι.. Ραρε, δὲν πρόσεξε, ὅτι στὴν σελίδα 159 γράφει: «οἱ παραδοσιακὲς χρονολογήσεις Τὸ ᾽Αττικὸ Ημερολόγιο (Μιὰ πρόταση γιὰ τὴν εὔχρηστη καθιέρωσή του) [..] Ἢ ἀρχὴ τοῦ ἔτους διέφερε στὶς Ελληνικὲς πόλεις. Γιὰ τὴν Σπάρτη καὶ τὴν Θή- δα εἶναι δέδαιο, ὅτι ξεκινοῦσε μετὰ ἀπὸ νουμηνία (νέα Σελήνη) μετὰ τὴν φθινοπωρινὴ ἰσημερία καὶ τὸ χειμερινὸ ἡλιοστάσιο ἀντίστοιχα. Γιὰ τὸ Αττικὸ ἡμερολόγιο (τὸ ὁποῖο, συμφωνῶ κι ἐγώ, ὅτι πρέπει νὰ προτιμη θῇ) δὲν εἶμαι ἀπόλυτα δέδαιος ἀπὸ τὴν ἔρευ- νά µου, ὅτι μετὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ Σόλωνος ἄρχιζε ἀπὸ τὴν νουμηνία μετὰ τὸ θερινὸ ἡλιοστάσιο κι ὄχι ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτό. Πολλὲς πηγὲς πάντως (μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ ἀξιόπιστος Αθ. Σταγειρίτης στὴν Ὠγυγία του) ἐπιδεδαιώνουν τὴν πρώτη ἐκδοχή, καὶ δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ ἐπιχειρήματολογήσω γιὰ τὸ ἀντίθετο. Μὲ ἀποδεκτὴ ὅμως αὐτὴν ὡς ἰσχύουσα ἄποψη θὰ κάνω κάποιους συλλογισμοὺς καὶ µία πρόταση. Εἶναι γνωστὸ ἱστορικά, ὅτι εἶχαν ἐντοπισθῆ ἀπὸ πολὺ νωρὶς οἱ ἀδυναμίες καὶ µε- οικὲς φορὲς ἀδιέξοδα στὴν ἀξιοπιστία αὐτοῦ τοῦ ἡμερολογίου. Οἱ ἀδυναμίες προέ- χυπταν ἀπὸ τὰ σεληνιακὰ στοιχεῖα μιᾶς παραδοσιακῆς ἢ θρησκειο-τελετουργικῆς συ- ---ν»..