ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΗΙΣΤΟΛ(ΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἢ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα κατὰ τὸν Μάρτιν Χάιντεγκερ Κύριε Λάμπρου, Κάθε φορὰ ποὺ φθάνει στὸ νοῦ μου, στὰ μάτια ἢ στ’ αὐτιά μου κάποια ἀναφορὰ γιὰ τὴν γλῶσσα τὴν Ἑλληνική, ἡ σκέψη μου αὐτομάτως σταματᾷ στὸν «Δαυλό». Δὲν ἔχω ὅλα τὰ τεύχη τοῦ περιοδικοῦ σας. Σᾶς στέλνω καὶ τ ̓ ἀκόλουθα γιὰ δημοσίευσιν, εἰς περίπτωσιν ποὺ δὲν ἔχουν ἀναφερθῆ. Ἕνας ἀπὸ τοὺς κορυφαίους φιλοσόφους τοῦ αἰῶνα, ὁ Μάρτιν Χάιντεγκερ, στὸ 6ιόλίο του «Εἰσαγωγὴ στὴ Μεταφυσικὴ» (μετάφραση Χρ. Μαλεθίτση) ἀναφέρει καὶ τὰ ἑξῆς: «Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ὕψιστη προῖκα τους εἶναι ἡ γλῶσσα τους, στὴν ὁποία ἡ παοουσία (φιλοσοφικὸς ὅρος) ὡς τοιαύτη φθάνει στὴν ἐκκάλυψη καὶ στήν κάλυψη. “Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ δῇ τὴν δωρεὰ ἑνὸς τέτοιου δώρου πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὅποιος δὲν μπορεῖ ν ̓ ἀντιληφθῇ τὸν προορισμὸ ἑνὸς τέτοιου πεπρωμένου, καθόλου δὲν θ ̓ ἀντιληφθῇ τὸν λόγο περὶ τοῦ προορισμοῦ τοῦ εἶναι, ὅπως ὁ φυσικὸς τυφλὸς δὲν μπο- ορεῖ ν ̓ ἀντιληφθῇ, τί εἶναι τὸ φῶς καὶ τὸ χρῶμα» (σελὶς 250). Ἐπίσης ὁ Χάιντεγκερ τὸ θιθλἰο του «Εἶναι καὶ χρόνος» τὸ ἀρχίζει μὲ τὰ λόγια τοῦ Πλάτωνος ἑλληνιστί: «4 λον γὰρ ὡς ὑμεῖς μὲν ταῦτα πάλαι γιγνώσκετε, ἡμεῖς δὲ πρὸ τοῦ μὲν φόμεθα, νῦν ἠπορήκαμεν». Στὰ ὀιόλία του αὐτὰ σχεδὸν δὲν ὑπάρχει σελίδα, ποὺ νὰ μὴν ἀναφέρεται «εἴς τι τὸ ἑλληνικόν». Γράφει κάπου ἀλλοῦ ὁ Χάιντεγκερ: «Τὰ ἀρχαῖα ̓Ελληνικὰ δὲν εἶναι μία γλῶσσα, ἀλλὰ “Η ΓΛΩΣΣΑ"». ΥΓ. Δὲν διανοούμεθα νὰ κάνουμε κριτικὴ τῆς φιλοσοφίας τοῦ Χάιντεγκερ, ἁπλῶς σημειώνουμε τὴν ἀποψή του γιὰ τὴν “Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Κι ἐμεῖς συμπληρώνουμε, ὅτι τὸ χρέος τοῦ πολιτισμένου κόσμου πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ παραμένει. Μετὰ τιμῆς Νικ. Νόκας Πτέραρχος ἐ.ἀ. Μελίσσια Σκοπὸς τῶν «Αφροϊστῶν» ὃ σχκοταδισμὸς καὶ ὁ νέος μεσαίωνας Κύριε διευθυντά, Δὲν νομίζω ὅτι οἱ ἐφευρέτες τοῦ «Αφροϊσμοῦ» (6λ. «Δαυλός», Μάιος, σ. 11406) εἶναι τόσο ἀνόητοι, ὥστε νὰ μὴν θλέπουν, ὅτι μόνον γελοιοποιοῦνται, ἀφοῦ πράγματι οὐδὲ ὑποψία ἐνδείξεως ἀνευρίσκεται μέσα στὸν ὠκεανὸ τῶν γραπτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων πολυειδῶν πηγῶν καὶ τεκμηρίων, ποὺ νὰ ἔρχεται ἀρωγὸς στὶς τερατολογίες τοῦς, τερατολογίες οἱ ὁποῖες κυριολεχτικὰ «σηκώ- νουν τὶς τρίχες» στὶς κεφαλές μας. Τότε; Τὸ ἐρώτημα εἶναι πράγματι καίριο ὅσο καὶ σημαντικό, ὅπως σημαντικώτατη κατὰ τὴν ἄποψή μου εἶναι καὶ ἡ ἀπάντηση. Καὶ δὲν εἶναι μόνον, ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς στέκει ἀποφασιστικὸ ἐμπόδιο στοὺς ἐξουσιαστὲς γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῶν κοσμοκχρατορικῶν σχεδίων τους καὶ γιὰ τοῦτο πρέπει νὰ ἐχλείψῃ ἀπὸ προσώπου Γῆς: εἶναι, πιστεύω θαθύτατα, κάτι περισσότερο Φρι-