ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΗΙΣΤΟΛ(ΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἢ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα κατὰ τὸν Μάρτιν Χάιντεγκερ Κύριε Λάμπρου, Κάθε φορὰ ποὺ φθάνει στὸ νοῦ µου, στὰ μάτια ἢ στ’ αὐτιά µου κάποια ἀναφορὰ γιὰ τὴν γλῶσσα τὴν Ἑλληνική, ἡ σκέψη µου αὐτομάτως σταματᾷ στὸν «Δαυλό». Δὲν ἔχω ὅλα τὰ τεύχη τοῦ περιοδικοῦ σας. Σᾶς στέλνω καὶ τ᾽ ἀκόλουθα γιὰ δημοσίευσιν, εἰς περίπτωσιν ποὺ δὲν ἔχουν ἀναφερθῆ. Ἕνας ἀπὸ τοὺς κορυφαίους φιλοσόφους τοῦ αἰῶνα, ὁ Μάρτιν Χάιντεγκερ, στὸ 6ι- όλίο του «Εἰσαγωγὴ στὴ Μεταφυσικὴ» (με- τάφραση Χρ. Μαλεθίτση) ἀναφέρει καὶ τὰ ἑξῆς: «Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ὕψιστη προῖκα τους εἶναι ἡ γλῶσσα τους, στὴν ὁποία ἡ πα- οουσία (φιλοσοφικὸς ὅρος) ὡς τοιαύτη φθάνει στὴν ἐκκάλυψη καὶ στήν κάλυψη. “Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ δῇ τὴν δωρεὰ ἑνὸς τέτοιου δώρου πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ ὅποι- ος δὲν μπορεῖ ν᾿ ἀντιληφθῇ τὸν προορισμὸ ἑνὸς τέτοιου πεπρωμένου, καθόλου δὲν θ᾽ ἀντιληφθῇ τὸν λόγο περὶ τοῦ προορισμοῦ τοῦ εἶναι, ὅπως ὁ φυσικὸς τυφλὸς δὲν μπο- ορεῖ ν᾿ ἀντιληφθῇ, τί εἶναι τὸ φῶς καὶ τὸ χρῶμα» (σελὶς 250). Ἐπίσης ὁ Χάιντεγκερ τὸ θιθλἰο του «Εἶναι καὶ χρόνος» τὸ ἀρχίζει μὲ τὰ λόγια τοῦ Πλάτωνος ἑλληνιστί: «4 λον γὰρ ὡς ὑμεῖς μὲν ταῦτα πάλαι γιγνώσκετε, ἡμεῖς δὲ πρὸ τοῦ μὲν φόμεθα, νῦν ἠπορήκαμεν». Στὰ ὀιόλία του αὐτὰ σχεδὸν δὲν ὑπάρχει σελί- δα, ποὺ νὰ μὴν ἀναφέρεται «εἴς τι τὸ ἑλλη- νικόν». Γράφει κάπου ἀλλοῦ ὁ Χάιντεγκερ: «Τὰ ἀρχαῖα ᾿Ελληνικὰ δὲν εἶναι μία γλῶσσα, ἀλλὰ “Η ΓΛΩΣΣΑ"». ΥΓ. Δὲν διανοούμεθα νὰ κάνουμε κρι- τικὴ τῆς φιλοσοφίας τοῦ Χάιντεγκερ, ἁπλῶς σημειώνουμε τὴν ἀποψή του γιὰ τὴν “Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Κι ἐμεῖς συμπληρώ- νουμε, ὅτι τὸ χρέος τοῦ πολιτισμένου κό- σµου πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ παραμένει. Μετὰ τιμῆς Νικ. Νόκας Πτέραρχος ἐ.ἀ. Μελίσσια Σκοπὸς τῶν «Αϕροϊστῶν» ὃ σχκοταδισμὸς καὶ ὁ νέος μεσαίωνας Κύριε διευθυντά, Δὲν νομίζω ὅτι οἱ ἐφευρέτες τοῦ «Αφροϊ- σμοῦ» (6λ. «Δαυλός», Μάιος, σ. 11406) εἶναι τόσο ἀνόητοι, ὥστε νὰ μὴν θλέπουν, ὅτι μό- νον γελοιοποιοῦνται, ἀφοῦ πράγματι οὐδὲ ὑποψία ἐνδείξεως ἀνευρίσκεται μέσα στὸν ὠκεανὸ τῶν γραπτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων πολυειδῶν πηγῶν καὶ τεκμηρίων, ποὺ νὰ ἔρχεται ἀρωγὸς στὶς τερατολογίες τοῦς, τε- ρατολογίες οἱ ὁποῖες κυριολεχτικὰ «σηκώ- νουν τὶς τρίχες» στὶς κεφαλές μας. Τότε; Τὸ ἐρώτημα εἶναι πράγματι καίριο ὅσο καὶ σηµαντικό, ὅπως σημαντικώτατη κατὰ τὴν ἄποψή µου εἶναι καὶ ἡ ἀπάντηση. Καὶ δὲν εἶναι µόνον, ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς στέκει ἀποφασιστικὸ ἐμπόδιο στοὺς ἐξουσιαστὲς γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῶν κοσμοκχρα- τορικῶν σχεδίων τους καὶ γιὰ τοῦτο πρέ- πει νὰ ἐχλείψῃ ἀπὸ προσώπου Γῆς: εἶναι, πιστεύω θαθύτατα, κάτι περισσότερο Φρι-