ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΤΑΙΓΑΡΗΣ Ἢ ἄλλη ὄψη τοῦ Σολωμοῦ [Σ. «4: Ἡ εἰδωλοποίηση ἀνθρώπων καὶ ἡ ἀντίστοιχη μετατροπὴ τῶν ἐλευθέρων ἀτόμων σὲ ὀπαδοὺς ἢ πιστοὺς δὲν εἶναι γνώρισμα ἐλευθερίας. Εἰδικὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ κριτική, ὁ ἔλεγχος, ὁ διάλογος, ἡ ἀπόδειξη ήταν καὶ πρέπει νὰ παραμείνουν ο. κορυφαῖες θεωρητικὲς καὶ πρακτικὲς ἀξίες, μὲ καθολικὴ ἐφαρμογὴ καὶ ἰσχὺ ἐπὶ τῶν πάντων, ἀκόμη καὶ ἐπὶ τῶν θεῶν. Καὶ θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηρίξη κανείς, ὅτι ἡ μέγιστη συμβολὴ τῆς ἑλληνικότητας στὴν ἱστορία ὄχι μόνο τοῦ Πνεύματος ἀλλὰ καὶ τῆς Ανθρωπότητας γενικὰ εἶναι ἡ ἀνακάλυψη, κατοχύρωση καὶ βίωση τῶν ἀρχῶν αὐτῶν, ὡς μοναδικῶν ἐγγυήσεων τῆς πνευματικῆς καὶ πολιτικῆς ἐλευθερίας. Ἡ κριτικὴ τοῦ 4. Σολωμοῦ ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀπορφρέει ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν ἐλευθερωτικὴ καὶ ἐξαληθευτικὴ διάθεση νὰ ἀντιμετωπίζωνται τὰ πάντα μὲ ἀπόλυτη παρρησία σκέψεως καὶ λόγου. Οἱ πτυχὲς ποὺ θίγει ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ στρατηγὸς ἐ.ά. ̓Αχιλλεύς Τάγαρης, τ. πρόεδρος τοῦ Ἰνστιτούτου Στρατηγικῶν Μελετῶν Ἑλλάδος, ἀκαδημαϊκὸς Τ.Α.Κ. καὶ γνωστὸς συγγραφεύς, δὲν μειώνουν βέβαια τὴν καθαρὰ ποιητικὴ ἀξία τοῦ ἔργου τοῦ ποιητῆ. Καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ παρεξηγήσουν τὸ περιεχόμενο τοῦ ἄρθρου ὅσοι εἶναι πνευματικοὶ ἄνθρωποι ἐλεύθεροι κι ἀληθινοί |. Ἡ μία ὄψις τοῦ Σολωμοῦ, ἡ ἐντόνως λαβε μέρος εἰς τὸν ̓Αγῶνα τῆς Παλιγγεφωτισμένη, εἶναι ἐκείνη τοῦ ποιητοῦ. ̓Ανεσίας μας, τοῦ 182ἱ--29; Ὡς γεννηθεὶς νεγνωρίσθη ὡς ἐξέχων. Ἐν ποίημά του, τὸ 1789 ἦτο, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Μεγραφὲν ὅταν ἦτο 2δετής, ὁ Ὕμνος πρὸς γάλου ἐκείνου ̓Αγῶνος, ἡλικίας ἀπὸ 23τὴν Ἐλευθερίαν, ἐγένετο ̓Εθνικὸς Ὕμνος 231 ἐτῶν, δηλ. εἰς τὴν ἀκμὴν τῆς πολεμιτῆς Ἑλλάδος ἀπὸ 120 περίπου ἐτῶν (τὸ κῆς ἡλικίας: ἐπίσης ἦτο ὑγιέστατος καὶ 1864). (Οὗτος ἐμελοποιήθη ὑπὸ τοῦ μουἀργόσχολος πλούσιος! καὶ ταῦτα, ἐνῷ τὰ σουργοῦ Ν. Μαντζάρου, τοῦ ὁποίου καὶ ἡ Σουλιωτόπουλα ἐρρίπτοντο εἰς τὴν μάμελωδία, κατὰ τὴν ἀνάκρουσιν τοῦ Ὕχὴν ἀπὸ 14 ἐτῶν, μαζὶ μὲ τοὺς γέροντας μνου, ἀκούεται εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, ἐξ καὶ τὰς γυναῖκας τοῦ Σουλίου. Ὁ Σωοὗ καὶ θὰ ἐδικαιολογεῖτο νὰ ἀποκληθῇ κράτης ἐπολέμησε κατὰ τὴν 5ην καὶ 4ην οὗτος ἐθνικὸς μελῳδός). Εἰς τὸ ποίημά δεκαετίαν τῆς ζωῆς του, ὁ δὲ Λεονάρντο του αὐτό, ὅμως, ὅπως καὶ εἰς ἕτερον ντὰ Βίντσι, ἄν καὶ γέρων, ἐμάχετο ἐπὶ τοιοῦτον, ἀφιερωμένον εἰς τὸν θάνατον τῶν ἐπάλξεων τῆς Ρώμης. Δὲν ἔλαβεν ὁ τοῦ λόρδου Βύρωνος, δὲν εἶχε ὑπόληψιν ὁ Σολωμὸς ποτὲ τὸ ὅπλον κατὰ τὸν Ἱερὸν ποιητής. Τὰ ὠνόμαζεν, ὁ ἴδιος, νεανικὰς ἐκεῖνον ̓Αγῶνα, τὸν ὑπὲρ τῶν ὅλων, καὶ ἀστοχίας, ἐννοῶν τοῦτο, φυσικά, καὶ ὡς τὸν πλέον κρίσιμον διὰ τὸ Ἔθνος τῶν πρὸς τὸ περιεχόμενόν των καὶ ὡς πρὸς Ἑλλήνων. "Αν καὶ εἶχε μεγάλην περιουτὴν στιχουργίαν. (Π.χ. κάπου εἰς τὸ Ὕσίαν, δὲν διέθεσεν οὔτε ὀβολὸν δι ̓ αὐτόν. μνον πρὸς τὴν Ἐλευθερίαν ἔγραψεν ἀρχιΑν καὶ εἶχε σπουδάσει ἐπὶ Ιθετίαν εἰς κῶς τὸ 4στιχον: «Καὶ ̓ς τὸ πέλαο μία ματὴν ̓Ιταλίαν, γνωρίζων πλήρως τὴν ἰταλιτία ---οίχνει ποὺ σπιθοβολᾷ--- καὶ τὰ νύχια κὴν καὶ ἔχων ἰταλικὴν μόρφωσιν (ὑπέτὰ μακρύα --σφίγει, ἁπλώνει ἁρπαχτιγραφειν ἰταλιστί---: κά». Τοῦτο ἀποτελεῖ μέτρον τῆς πρωτολείου στιχουργίας του). Ἡ ἑτέρα ὄψις τοῦ Σολωμοῦ εὑρίσκεται 2 λα ὑπὸ σκιάν. Περὶ αὐτῆς θὰ ἀσχοληθῶμεν, χάριν τῆς ἱστορικῆς δικαιοσύνης, διὰ -- καὶ ἀσφαλῶς εἶχε πολλοὺς φίλους ἐκεῖ, οὐβραχέων. ̓Ωνομάσθη ̓Εθνικὸς Ποιητής, δόλως ἐκαλλιέργησεν εἰς τὴν γείτονα αὖτιμώμενος τὰ μέγιστα. ̓Αλλά, διατὶ δὲν ἔ-