ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΕΙΑ Σφῆκες ̓Ενδίδων καὶ ἐγὼ στὸ πνεῦμα τῆς ἀρθρογραφίας τοῦ τύπου «Ἢ τάδε ποὺ δὲν ἔγινε», δίγω ἐπιλεχτικὰ ἀποσπάσματα τῆς Ε.Ε.Ε.Π.Σ.ΕΓ. (Εἰδικὴ ̓Επιτροπὴ ̓Εθνικῆς Παιδείας ἆ Συμπεριφορᾶς Ελληνοπαίδων), ποὺ δὲν ἔγινε -- ἄλλο ἂν αὐτὴ τοὐλάχιστον θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ γίνει -- ὅπως τὰ ἐξιστόρησα στοὺς γιούς μου. Κατὰ τὴν πρώτην ἡμέρα τῆς συνεδριάσεως παρευρέθησαν, προσκληθέντες (καὶ ὄχι), οἱ ἑξῆς ἔγκριτοι συμπολίτες μας (ἡ σειρὰ ἀναφορᾶς εἶναι τυχαία). 9 Ρένος ̓Αποστολίδης: φιλόλογος, ἑλληνιστὴς καὶ ἀντιρρη σίας. 9 Κ. Ζουράρις: καθηγητής, κοινωνιολόγος καὶ (αὐτοαποκαλούμενος) τέως γεννίτσαρος τοῦ Κ.Κ. ο Α. Δήμου: διαφημιστής, συγγραφεὺς κάποιας μελέτης περὶ Ελλήνων καί ;;; 5 Πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός: διδάσκει περὶ Ρωμιοσύγής. 9 Γ. Βέλτσος: διδάσκει κατανοητὰ μέν, (ἀκατ)ανοήτως δέ. ὁ Γ. Πάντζαρης: οὐδὲν τὸ ἰδιαίτερον, ἁπλῶς ἔχων ἕνα κοινὸν νοῦν καὶ δύο γιούς. 9 Κ. Πλεύρης: τοὺς περνᾷ ὅλους γενεὲς δεκατέσσερις. 9 Γ. Μπαμπινιώτης: σημιτιστὴς -- φοινικιστὴς γλωσσολόγος, καθηγητής (ἡ τριπλῆ ἀπειλή). 5 Ο καφετζῆς τοῦ ὑπουργείου: πατὴρ τριῶν τέκνων. 9 4. Παπαγιαννάκης: εὐρωτάδε, διότι ἐμεῖς τὸν στείλαμε. 9 Τὸ πνεῦμα τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου: κοινωνιολόγου Ελληνος. ὁ Ἢ γειτόνισσά μου: χήρα καὶ μητέρα μιᾶς κόρης. 9Η Πῶς -- τὴν -- λένε: ἀρχαιολόγος λόγῳ Πανελληνίων καὶ ὄχι λόγῳ μερακιοῦ. ὁ 0 καθηγητὴς 4ὲν -- θυμᾶμαι -- τὸ ὄνομά-του: ὡς μισθοσυντήρητος. 9Ο κλητὴρ τοῦ Υπουργείου: δημόσιος (μόνιμος) ὑπάλληλος. 9 Οἱ μπὰρ-γοῦμεν τοῦ μπὰρ «Σκηνή»: προδληματισμένες ἀπὸ τὰ σημερινὰ ἀγόρια. 9 Βασ, Βασιλικός: κριτικὸς (:) διδλίων. « ́Η κυρὰ- Κατίνα, ἡ θυρωρός: ὡς κάτοχος συσκευῆς καταμετρήσεως ἀκροαματικότητος, ἑπομένως τυπικὸ δεῖγμα Ελληνος καὶ Ελληνίδος τῆς σήμερον. 9Ο πρύτανις δὲν -- θυμᾶμαι -- τὸ -- ὄνομά -- του: ὡς πρύτανις καὶ ὡς χαϊδολογῶν τοὺς φοιτητάς, γιὰ νὰ ἐπανεκλεγῇ. 5 Ὃ ἐν Ελλάδι ἀντιπρόσωπος τῆς τσιχλόφουσκας «Στιμορόλ»: ὡς ;;»; 95 Κάποιος (ἀπρόσκλητος) ὑπουργός, τοῦ ὁποίου εἴδαμε μόνον τὴν πλάτη: ὡς ὑπουργός; ΕΣ - Μπαμπᾶ, μοῦ εἶπε ὁ Νικόλας (ὁ μεγάλος μου γιός, ἐτῶν 12 καὶ κάτι), ἔχω μεγάλες μελαγχολίες. Ζήτησα ἀπὸ τὸν ̓Αλέξανδρο (ὃ μικρός μου γιός, ἐτῶν 11] καὶ κάτι) «νὰ ἔρθῃ νὰ μελαγχολήσουμε μαζί», ἀλλὰ μὲ ἔδρισε λέγοντάς μου: «" Αντε φεύγα, οὲ Λουδοδίχο, τίποτα δὲν διδάχθηκες ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ ̓Επανάσταση;». - Καὶ τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω, γιὰ νὰ διασκεδάσῃς; - Νὰ μοῦ διηγηθῇς ξανὰ κουτσομπολιὰ ἀπὸ ἐκείνη τὴν σύσκεψη, ποὺ κάνατε στὸ Ὕπουργεῖο καὶ ἤσουν πρόεδρος καὶ εἶχε πολλὴ πλάκα. Ἔπεσε πολὺ γέλιο, ἔ; - Δὲν λὲς τίποτα, ἀναπόλησα μὲ ἀγαλλίαση. Εγιναν μαραθώνιες συνεδριάσεις. ̓Εκείνη τὴν μεγάλη αἴθουσα, ποὺ μᾶς παρεχώρησαν, τὴν καταντήσαμε τεκεδάκι! Οἱ φωνές μας ἀκουγόντουσαν μέχοι τὴν Μητρόπολη. Οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου, τρομοκρατημένοι, ἔκαναν πηγαδάκια στοὺς διαδρόμους. δὲν ἐγνώριζαν, ὑλέπεις, τὸ ἀντικείμενο τῆς συσχέψεως καὶ πίστευαν, ὅτι φτιάχναμε τὴν ἐπετηρίδα τους, καὶ τοὺς εἶχε πιάσει κολούμπρα. Ὅ καφετζῆς τοῦ κτιρίου δαρέθηκε νὰ κουδαλᾷ καφέδες καὶ τσιγάρα καὶ ἀπείλησε νὰ παραιτη θῇ. Δὲν παραιτήθηκε ὅμως, παραδόπιστος γάρ. Ὃ κλητήρας τοῦ Ὑπουργείου, ποὺ ἐμφορούμενος ἀπὸ τὴν γνωστὴ ὑπαλληλικὴ νοοτροπία, τόλμησε νὰ ζητήσῃ ὑπερωρίες, ἄκουσε τὰ ἐξ ἁμάξης ἀπὸ κάποιον θρωμμόστομο, καὶ ἠρέμησε πάραυτα. Ἣ αἴθουσα θύμιζε 6ιόλιοπωλεῖο στὸ Μοναστηράκι, γιατὶ ὡρισμένοι, ὄχι ὅλοι ποὺ εἶχαν ἄποψη, τὴν ὑποστήριξαν κουδαλῶντας διδλία, ποὺ ἄλλαξαν ταχύτατα χέρι, ἐνῷ παράλληλα ἐκραύγαξαν: «...δὲν σὲ πιστεύω... φέρτο ἐδῶ οέ, νὰ τὸ διαδάσω ἐ ἐγώ... σὺ δὲν ξέρεις ὄχι μόνον ἀρχαῖα, ἀλλὰ οὔτε κἂν γράμματα... εἶσαι ἀστοιχείωτος... ποιός σ ̓ ἔκανε, οέ, καθηγη τῆ... ὅλοι ξέρομε, ὅτι ἔγλειψες ΤΟΥ...Σ... - ο πάντως, μπαμπᾶ, παραδέχομαι, ὅτι τέτοιο συνονθύλευμα ἀτόμων καὶ ἰδεῶν δὲν θὰ